ΛΑ.Ο.Σ. Μιλάει με τη φωνή της πλουτοκρατίας

ΠΗΓΗ rizospastis

Γρηγοριάδης Κώστας

Καμία μερίδα της πλουτοκρατίας δεν άφησε παραπονεμένη ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., Γ. Καρατζαφέρης, κατά την ομιλία του την περασμένη Τρίτη στη Βουλή, στο πλαίσιο της συζήτησης του προϋπολογισμού, που περισσότερο έμοιαζε με ανάγνωση υπομνήματος με τις αξιώσεις της. Για πολλοστή φορά ο Γ. Καρατζαφέρης επιβεβαίωσε ότι το γενικό συμφέρον της άρχουσας τάξης είναι «ευαγγέλιο» για το κόμμα του.

Απ' τη σκοπιά αυτού του συμφέροντος υπερασπίστηκε την εκχώρηση «τεραστίων εθνικών δικαιωμάτων», τασσόμενος υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφισμάτων με το ερώτημα: «'Η Ευρώπη και υποτέλεια ή μόνοι μας και πεινασμένοι», στο οποίο ευθύς αμέσως ο ίδιος απάντησε: «Ευρώπη και υποτέλεια». Πρόκειται για τον ίδιο πολιτικό αρχηγό που πριν από μερικές μέρες έσκουζε ότι η παρουσία στην Ελλάδα μόνιμης αντιπροσωπείας της τρόικας συνιστά «εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας»...
Παραδίδοντας μαθήματα ευρωλαγνείας και παρουσιάζοντας την αποδέσμευση από την ΕΕ αποσπασμένη από το ζήτημα της εξουσίας, είπε για να εκβιάσει λαϊκές συνειδήσεις: «Τι θα ψηφίσει ο λαός (...) 'Η Ευρώπη ή την πρόταση της Αριστεράς Κομμουνιστικής (...) που λέει ότι φεύγουμε από την Ευρώπη, επιστρέφουμε στη δραχμή (...) Η Ευρώπη είναι σκληρή, η ζωή μας θα είναι πιο δύσκολη (...) αλλά θα έχουμε μια εξασφάλιση (...) Η άλλη πρόταση είναι: Εξω από την Ευρώπη (...) Θα πρέπει να καταλάβει ο ελληνικός λαός ότι μιλάμε για αμοιβές το 1/4 των σημερινών, δεν θα έχουμε ρεύμα κάθε μέρα (...) Θα πρέπει να ξεκινήσουμε κάτω από το μηδέν»...
Ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. μαζί με την παραδοχή ότι δύο δρόμοι ανοίγονται σήμερα μπροστά στο λαό,

«Ανανέωση» χωρίς αυτοκριτική(Του Μάκη ΜΑΪΛΗ απο τον κυριακατικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ)

Παπαγεωργίου Βασίλης

Πέρασαν είκοσι χρόνια (και κάτι παραπάνω) από τότε που ο ΣΥΝ (στη συνέχεια ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) οικοδόμησε την ιδεολογικοπολιτική του ταυτότητα και φυσιογνωμία στη βάση διακηρύξεων ανανεωτικών, κόντρα στο παλιό που εξέφραζε το ΚΚΕ όπως ισχυρίζονταν οι κατά καιρούς ηγεσίες του.

Βεβαίως, δεν ήταν πρώτη φορά το 1991 που το σύνθημα «ανανέωση» εισέβαλλε στην ιδεολογικοπολιτική διαπάλη. Είχε εμφανιστεί και πριν 45 χρόνια (κι ακόμα περισσότερα) και τελικά οι φορείς του συγκρότησαν κομματικό φορέα με την επωνυμία «ΚΚΕ εσωτερικού», πρόγονο του ΣΥΝ. Κι αν ανατρέξει κανείς στην Ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, πριν 60, 70 και 100 χρόνια, πάλι θα συναντήσει πολλές φορές το ίδιο σύνθημα, με το ίδιο περιεχόμενο επί της ουσίας, συχνά και με τις ίδιες φράσεις.
Θα συναντήσει επίσης το επαναλαμβανόμενο από τους φορείς της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού, ότι διαρκώς αναζητούν το νέο στην πολιτική, έξω από δόγματα και ιδεολογικές παρωπίδες! Σε ένα δόγμα δεν κάνουν πίσω, ένα δόγμα υπερασπίζονται με και δίχως παρωπίδες: Το συμβιβασμό με την οικονομική και πολιτική κυριαρχία του κεφαλαίου.
Το θέμα μας δεν αφορά στην παραπάνω αναδρομή, απλώς η αναφορά σε αυτήν θέλει να υπενθυμίσει από τη δική της πλευρά, ότι η «ανανέωση» πάντα έκρυβε με τη ρητορική της το παλιό εκείνο που εξυπηρετούσε το καπιταλιστικό σύστημα. Το απέδειξε η ζωή σε δεκάδες περιπτώσεις. Το απέδειξε και η πορεία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και της νεοσύστατης, πλην γνωστής και μη εξαιρετέας ΔΗΜΑΡ, μιας μικρογραφίας του «καλού» ΠΑΣΟΚ.
Ας ελπίσουμε ότι η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δε θα πει, για άλλη μια φορά, ότι το ΚΚΕ την κατηγορεί αδίκως, όπως υποστήριξαν το ΚΚ και η Ενωμένη Αριστερά Ισπανίας, παρότι είναι τμήματα του λεγόμενου «Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» και έχουν αποδεχτεί τη διαφύλαξη των «αρχών της ΕΕ». Τα γεγονότα είναι αναμφισβήτητα.

Οταν κυριάρχησε η αντεπανάσταση στη Σοβιετική Ενωση και στις άλλες οχτώ χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, η ηγεσία του ΣΥΝ πρωτοστάτησε στη ρητορική για «τις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης», όπως ονόμαζε τον καπιταλισμό. Σε αυτήν τη βάση, υπερακόντισε σε φιλοευρωενωσιακή φρασεολογία και πρακτική, υπέγραψε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, πανηγύρισε

 

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην έναρξη της 13 Διεθνούς Συνάντησης Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Η λαϊκή αντεπίθεση πρέπει να κατευθύνεται στην ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, για την εργατική λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,Θερμά σας καλωσορίζουμε ξανά στην Αθήνα. Οπως γνωρίζετε, εδώ ξεκίνησε με πρωτοβουλία του κόμματός μας η πρώτη συνάντηση Κομμουνιστών και Εργατικών Κομμάτων το 1998 για το συντονισμό και την κοινή δράση, αλλά και την ανασυγκρότηση του διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, που αντιμετωπίζει ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική κρίση.
Το 2005 εδώ στην Αθήνα συλλογικά αποφασίσαμε να ταξιδέψει αυτή η διεθνής συνάντηση σε άλλα κράτη και ηπείρους, στην Ευρώπη, στη Λατινική Αμερική, στη Μέση Ανατολή, στην Ασία και την Αφρική. Σήμερα ξαναβρισκόμαστε και πάλι στην Αθήνα, για να μελετήσουμε την πείρα, να βγάλουμε συμπεράσματα από αυτήν τη σημαντική διαδρομή, να εντείνουμε τις προσπάθειές μας στις νέες συνθήκες της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, των παλιών και νέων εστιών πολέμων για το ξαναμοίρασμα των αγορών.
Με τα πρώτα συμπτώματα της κρίσης στη χώρα μας, βρεθήκαμε ιδεολογικά και πολιτικά προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε, με πολύ γρήγορη προσαρμογή, τα αυξημένα καθήκοντά μας, να εξειδικεύσουμε τη στρατηγική και την τακτική μας, να συμβάλλουμε στη συσπείρωση και μαχητικοποίηση εργατικών, λαϊκών δυνάμεων, με ριζοσπαστικά αιτήματα και προωθημένες μορφές πάλης. Η ετοιμότητά μας αυτή οφείλεται κατά τη γνώμη μας σε δύο συνδυασμένους λόγους, που ας μας επιτραπεί να πούμε, ξεπερνάνε τη σημασία τους σε εθνικό επίπεδο:

Η Αλέκα Παπαρήγα στην εναρκτήρια ομιλία

1. Το ΚΚΕ υπερασπίστηκε και στις πιο δύσκολες συνθήκες το σοσιαλισμό από την έξαλλη αντικομμουνιστική επίθεση, την προσφορά της ΕΣΣΔ στην πάλη των λαών. Αλλά δεν αρκέστηκε σ' αυτό. Από τις αρχές ακόμα της 10ετίας του '90 δώσαμε προτεραιότητα στην, αναγκαστικά, μακρόχρονη επιστημονική διερεύνηση με βάση και αρχειακό υλικό, των αιτιών της νίκης της αντεπανάστασης της ΕΣΣΔ αλλά και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Υστερα από 18 χρόνια μελέτης καταλήξαμε σε απόφαση του 18ου συνεδρίου, ενώ συνεχίζουμε την εμβάθυνση σε ζητήματα του πολιτικού εποικοδομήματος, των οργάνων εξουσίας, του εργατικού ελέγχου. Γεγονός είναι ότι η πείρα που αποκτήθηκε τονίζει την αναγκαιότητα της εργατικής εξουσίας, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό, σε αντίθεση με την αντίληψη περί «του σοσιαλισμού του 21ού αιώνα» ή το «σοσιαλισμό της αγοράς», που δεν έχουν σχέση με τον επιστημονικό σοσιαλισμό και την πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Οταν στη σοσιαλιστική οικοδόμηση προωθήθηκαν οι νόμοι της αγοράς και αδυνάτισαν οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, ο εργατικός έλεγχος, άρχισε η αντίστροφη πορεία προς την αντεπανάσταση.

2. Ταυτόχρονα δώσαμε ιδιαίτερη σημασία στη μελέτη των οικονομικών και των πολιτικών εξελίξεων στην ΕΕ, στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών, και βεβαίως των οικονομικών εξελίξεων στην Ελλάδα, με αιχμή τις συνέπειες που είχαμε και κυρίως θα αντιμετωπίσουμε ως κράτος μέλος, και ενώ σήμερα οι φυγόκεντρες τάσεις είναι εμφανείς. Αποδείχθηκε επίσης πολύ ωφέλιμη, και για το σήμερα, η 20χρονη μελέτη της Ιστορίας του Κόμματος

Δηλώσεις προέδρου ΓΣΕΕ

 Οι δυνάμεις της ταξικής ειρήνης είναι εχθρός της εργατικής τάξης.

Σε χθεσινή ραδιοφωνική εκπομπή, ο κ. Παναγόπουλος πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ανάμεσα σε άλλα, έκανε την εξής δήλωση:

"..Όταν υπέγραψα για λογαριασμό της ΓΣΕΕ την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση που είχε αυξήσεις για τριετία, το μέσο ευρωπαϊκό πληθωρισμό κατηγορήθηκα. Αρχές του 2010 δήλωσα ότι θα υπέγραφα και μηδενικές αυξήσεις αρκεί να μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε τις θέσεις εργασίας."

Στην ερώτηση του δημοσιογράφου, αν θα υπέγραφε μηδενικές αυξήσεις ή αλλαγή σύμβασης προς το χειρότερο, δήλωσε:

"Και μείωση θα υπέγραφα μέσα από συντεταγμένη διαδικασία, δηλαδή όχι να αμφισβητηθεί η σύμβαση. Μέσα από τη σύμβαση να καθορίσουμε ότι θα προστατευτούν οι θέσεις εργασίας έναντι μιας παραχώρησης που θα έκαναν οι εργαζόμενοι. Αυτά εγώ τα θεωρώ θεμιτά μέσα στην κατάσταση η οποία έχει δημιουργηθεί.."

Οι παραπάνω δηλώσεις είναι χαρακτηριστικές του δηλητηρίου της ηττοπάθειας, της μοιρολατρίας και του συμβιβασμού, που περνά ο κ... περισσότεροι

Αντιδραστική λυκοσυμμαχία

Οι αντιθέσεις στο παρασκήνιο και το προσκήνιο των εργασιών της Συνόδου Κορυφής, τα παζάρια και οι αντεγκλήσεις που προηγήθηκαν, αλλά κυρίως τα αποτελέσματά της, φανερώνουν τις αγεφύρωτες διαφορές ανάμεσα στα κράτη - μέλη της λυκοσυμμαχίας, που σε συνθήκες κρίσης προσπαθεί το καθένα να διασφαλίσει για λογαριασμό της δικής του αστικής τάξης τους καλύτερους δυνατούς όρους ανάκαμψης. Σε κάθε περίπτωση, επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά ότι η ΕΕ ούτε της αλληλεγγύης είναι, ούτε των λαών μπορεί να γίνει, όσο στο τιμόνι της εξουσίας στα κράτη - μέλη της βρίσκονται τα μονοπώλια και οι σχέσεις παραγωγής παραμένουν καπιταλιστικές.

Ο πρόσκαιρος συμβιβασμός ανάμεσα σε μερίδα των κρατών - μελών της ΕΕ, που συμφώνησε να υπογράψει το νέο σύμφωνο, ενισχύει και δεν ελαττώνει τις φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό της λυκοσυμμαχίας. Το επόμενο διάστημα, τα αυστηρά δημοσιονομικά όρια που προβλέπει το νέο σύμφωνο και οι κυρώσεις που τα συνοδεύουν, θα αποτελέσουν όχημα για αποπομπή χωρών από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, για εξώθηση της Ελλάδας και άλλων καπιταλιστικών κρατών σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Ούτε όμως οι χώρες που τελικά θα μείνουν στο «σκληρό πυρήνα» του ευρώ εγγυώνται τη μεταξύ τους ενότητα. Αντίθετα, οι αντιθέσεις θα οξυνθούν, αφού οι αποφάσεις της Συνόδου δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την αιτία της κρίσης, που είναι υπερσυσσώρευσης και υπερπαραγωγής και απαιτεί καταστροφή μέρους του κεφαλαίου για να περάσει η καπιταλιστική οικονομία σε φάση - αναιμικής ούτως ή άλλως - ανάκαμψης.

Η όξυνση των αντιθέσεων στο εσωτερικό των κρατών - μελών, ανάμεσα σε μερίδες της αστικής τάξης, θα κάνουν ακόμα πιο επιθετικό το κεφάλαιο, θα ενισχύσουν τις φυγόκεντρες τάσεις σε ΕΕ και Ευρωζώνη. Σε κάθε περίπτωση, η «οικονομική διακυβέρνηση», όπως περιγράφεται στα συμπεράσματα της Συνόδου, σηματοδοτεί την παραπέρα αντιδραστικοποίηση της ΕΕ ενάντια στους λαούς. Με όχημα τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και την τήρηση των ορίων στο χρέος, οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα θα βρίσκονται διαρκώς κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη μέτρων και ανατροπών σε εργασιακά, ασφαλιστικά, μισθολογικά και κοινωνικά δικαιώματα, μεγέθους πολύ μεγαλύτερου από αυτά που έχουν ζήσει μέχρι τώρα. Στον αντίποδα, τα μονοπώλια εξασφαλίζουν φθηνότερα εργατικά χέρια και νέα πεδία κερδοφόρας δράσης, στην προσπάθειά τους να σταθούν και να θωρακιστούν στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Η καπιταλιστική ΕΕ δε σουλουπώνεται και η αντιδραστική της πορεία δεν πρόκειται να αναστραφεί με μερεμέτια, όπως προτείνουν οι οπορτουνιστές. Χρειάζονται ριζικές ανατροπές σε κάθε κράτος - μέλος, στο επίπεδο της εξουσίας και της οικονομίας, για να ευημερήσουν οι λαοί. Στην Ελλάδα, το ΚΚΕ επιβεβαιώνεται στις αναλύσεις του για την ΕΕ, επαληθεύονται οι προειδοποιήσεις του στο λαό, δικαιώνεται η στρατηγική ενάντια στα μονοπώλια και τις διακρατικές τους ενώσεις. Τώρα είναι η ώρα ακόμα πιο μαζικά ο λαός να εμπιστευτεί το ΚΚΕ, να συμπορευτεί μαζί του. Ελπίδα για τον εργαζόμενο λαό μπορεί να δώσει μόνο η πάλη για το εμπόδισμα της αντιλαϊκής πολιτικής, δεμένη με τον επίμονο, καλά οργανωμένο αγώνα για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Για αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία, που θα κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής και θα διαγράψει μονομερώς το χρέος.

«Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης»

Ευρωσυμμορία

«(...) Από την άποψη των οικονομικών όρων του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και του μοιράσματος του κόσμου από τις «προηγμένες» και «πολιτισμένες» αποικιακές δυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς είτε είναι απραγματοποίητες, είτε είναι αντιδραστικές.
*
Το κεφάλαιο έγινε διεθνές και μονοπωλιακό. Ο κόσμος είναι μοιρασμένος ανάμεσα σε μια χούφτα μεγάλες Δυνάμεις, δηλαδή Δυνάμεις που έχουν επιτυχίες στη μεγάλη καταλήστευση και καταπίεση των εθνών (...)
Σε συνέχεια: η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν τοποθετήσεις στο εξωτερικό όχι μικρότερες από 70 δισεκατομμύρια ρούβλια. Για να εισπράττουν το "θεμιτό" εισοδηματάκι τους από το στρογγυλούτσικο αυτό ποσό - ένα εισοδηματάκι που ξεπερνάει τα τρία δισεκατομμύρια ρούβλια το χρόνο - υπάρχουν οι εθνικές επιτροπές των εκατομμυριούχων, που ονομάζονται κυβερνήσεις, που διαθέτουν στρατό και πολεμικό στόλο και "τοποθετούν" στις αποικίες και στις μισοαποικίες τα χαϊδεμένα παιδιά και τα αδέλφια "του κυρίου δισεκατομμυρίου" σαν αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, κάθε λογής υπαλλήλους, παπάδες και άλλες βδέλλες.
*
Ετσι είναι οργανωμένη στην εποχή της ανώτατης ανάπτυξης του καπιταλισμού η καταλήστευση ενός περίπου δισεκατομμυρίου πληθυσμού της γης από μια χούφτα μεγάλες Δυνάμεις. Και είναι αδύνατο μέσα στον καπιταλισμό να υπάρξει διαφορετική οργάνωση. Να παραιτηθούν από τις αποικίες, από «τις σφαίρες επιρροής», από την εξαγωγή κεφαλαίων; Το να σκέπτεται κανείς έτσι, σημαίνει ότι κατεβαίνει στο επίπεδο ενός παπά, που κάθε Κυριακή κηρύσσει στους πλουσίους το μεγαλείο του χριστιανισμού και τους συμβουλεύει να δωρίζουν στους φτωχούς... αν όχι μερικά δισεκατομμύρια, τουλάχιστο μερικές εκατοντάδες ρούβλια το χρόνο.
*
Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης στις συνθήκες του καπιταλισμού θα ισοδυναμούσαν με συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Στον καπιταλισμό όμως δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή μοιρασιάς εκτός από τη δύναμη. Ο δισεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιράσει με οποιονδήποτε άλλον "το εθνικό εισόδημα" μιας καπιταλιστικής χώρας παρά μόνο: "ανάλογα με το κεφάλαιο" (κι ακόμη πρέπει να προσθέσουμε ότι το μεγαλύτερο κεφάλαιο θα πάρει περισσότερα απ' όσα του αναλογούν). Ο καπιταλισμός σημαίνει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και αναρχία στην παραγωγή. Το να κηρύσσει κανείς μια "δίκαιη" μοιρασιά του εισοδήματος σε μια τέτοια βάση είναι προυντονισμός, στενοκεφαλιά μικροαστού και φιλισταίου. Το μοίρασμα δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά παρά "σύμφωνα με τη δύναμη". Η δύναμη όμως αλλάζει με την πορεία της οικονομικής εξέλιξης. Υστερα από το 1871 η Γερμανία δυνάμωσε 3-4 φορές πιο γρήγορα από την Αγγλία και τη Γαλλία (...).
*
Για να ελεγχθεί η πραγματική δύναμη ενός καπιταλιστικού κράτους, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει άλλο μέσο εκτός από τον πόλεμο. Ο πόλεμος δεν αντιφάσκει στις βάσεις της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά είναι η άμεση και αναπόφευκτη ανάπτυξη αυτών των βάσεων. Στις συνθήκες του καπιταλισμού είναι αδύνατη μια ισόμετρη οικονομική ανάπτυξη των διαφόρων οικονομιών και των διαφόρων κρατών. Στις συνθήκες του καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα μέσα για την αποκατάσταση από καιρό σε καιρό της παραβιασμένης ισορροπίας, εκτός από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική.
*
Φυσικά είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες ανάμεσα σε καπιταλιστές και ανάμεσα σε κράτη. Μ' αυτή την έννοια μπορεί να δημιουργηθούν και οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, σα συμφωνία των Ευρωπαίων καπιταλιστών... με ποιο σκοπό; Μόνο με το σκοπό να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, να περιφρουρήσουν από κοινού τις ληστεμένες αποικίες ενάντια στην Ιαπωνία και στην Αμερική, που θεωρούν τον εαυτό τους στο έπακρο αδικημένο με τη σημερινή μοιρασιά (...)
*
Η δημιουργία των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης με τη σημερινή οικονομική βάση, δηλαδή στις συνθήκες του καπιταλισμού, θα σήμαινε οργάνωση της αντίδρασης (...)
Οι Ενωμένες Πολιτείες του κόσμου (και όχι της Ευρώπης) είναι η κρατική εκείνη μορφή ένωσης και ελευθερίας των εθνών, που εμείς τη συνδέουμε με το σοσιαλισμό - ως τότε που η πλήρης νίκη του κομμουνισμού θα οδηγήσει στην οριστική εξαφάνιση κάθε κράτους, μαζί και του δημοκρατικού. Ωστόσο το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών του κόσμου, σαν αυτοτελές σύνθημα, είναι αμφίβολο αν θα ήταν σωστό, πρώτο γιατί συγχωνεύεται με το σοσιαλισμό και, δεύτερο, γιατί θα μπορούσε να προκαλέσει τη λαθεμένη ερμηνεία ότι είναι αδύνατη η νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα, τη λαθεμένη ερμηνεία για τη στάση αυτής της χώρας απέναντι στις υπόλοιπες.
*
Η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού. Από δω βγαίνει πως είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού στην αρχή σε λίγες ή ακόμη και σε μια μονάχα, χωριστά παρμένη καπιταλιστική χώρα. Το νικηφόρο προλεταριάτο αυτής της χώρας, απαλλοτριώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στη χώρα του τη σοσιαλιστική παραγωγή, θα ορθωνόταν ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο, τον καπιταλιστικό κόσμο, παίρνοντας μαζί του τις καταπιεζόμενες τάξεις των άλλων χωρών, ξεσηκώνοντας στις χώρες αυτές εξεγέρσεις ενάντια στους καπιταλιστές, δρώντας σε περίπτωση ανάγκης ακόμη και με στρατιωτική δύναμη ενάντια στις εκμεταλλεύτριες τάξεις και τα κράτη τους. Πολιτική μορφή της κοινωνίας, όπου νικάει το προλεταριάτο, ανατρέποντας την αστική τάξη, θα είναι η λαοκρατική δημοκρατία, που θα συγκεντρώσει όλο και περισσότερο τις δυνάμεις του προλεταριάτου του δοσμένου έθνους ή των δοσμένων εθνών στην πάλη ενάντια στα κράτη που δεν θα έχουν ακόμη περάσει στο σοσιαλισμό. Δεν είναι δυνατή η εξάλειψη των τάξεων χωρίς τη δικτατορία της καταπιεζόμενης τάξης, του προλεταριάτου. Δεν είναι δυνατή η ελεύθερη ένωση των εθνών στο σοσιαλισμό χωρίς μια λίγο-πολύ μακρόχρονη, επίμονη πάλη των σοσιαλιστικών δημοκρατιών ενάντια στα οπισθοδρομικά κράτη» (1).

*

Λένιν, Απαντα, τόμος 26, σελ. 360 - 363, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

***

«... το σύνθημα των "Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό (...). Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (...) για την καταλήστευση...»⁽²⁾.

*

Λένιν, Απαντα, τόμος 49, σελ. 119 - 120, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Τυχοδιωκτισμός οπορτουνιστών

«Το χειρότερο είναι ότι η ελληνική πλευρά προσέρχεται διαρκώς σ' αυτές τις συνόδους κορυφής δίχως εναλλακτικό σχέδιο να καταθέσει» (Δηλώσεις του Αλ. Τσίπρα για τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ). Κάνει κριτική στην κυβέρνηση από τη σκοπιά της διατήρησης της ΕΕ και του ευρώ αλλά με άλλη πολιτική. Να τι λέει: «Και στο σχέδιο και στην πρόταση της κας Μέρκελ η ΕΕ και η Ευρωζώνη να μετατραπεί σε γερμανικό αναμορφωτήριο, όπου θα πρέπει οι τρόφιμοι να είναι υπάκουοι και να μην είναι απείθαρχοι, προκειμένου να συμμορφώνονται με τις επιταγές του γερμανικού διευθυντηρίου, απέναντι λοιπόν σ' αυτή την πρόταση, ο Ελληνας πρωθυπουργός για μια ακόμη φορά δεν θα έχει αντίλογο». Προβάλλουν, λοιπόν, και το ζήτημα της πατριωτικής στάσης έναντι της Γερμανίας. Κάνουν πως δε βλέπουν τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη, ανάμεσα στα μονοπώλια του ίδιου κλάδου. Η αντιπρότασή τους είναι η ΕΕ της «ισότιμης συμμετοχής των κρατών», της «μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας», της «αλληλεγγύης». Καλλιεργεί αυταπάτες στο λαό ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί και θα είναι ωφέλιμο, όταν στην όποια καπιταλιστική ενοποίηση, γενικότερα οι οικονομικές και οι πολιτικές σχέσεις των καπιταλιστικών κρατών καθορίζονται από το μέγεθος και τη δύναμη της καπιταλιστικής οικονομίας, δηλαδή την ανισομετρία, επομένως είναι σχέσεις ανισότιμες. Αλλά ωφέλιμες ταυτόχρονα για τα μονοπώλια όλων των κρατών, αφού η ΕΕ είναι και μοχλός ενίσχυσης της εξουσίας τους. Προβάλλουν ως εναλλακτική πολιτική λύση προτάσεις που έχουν υιοθετηθεί στα πλαίσια του ανταγωνισμού των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών στην ΕΕ. Χαρακτηριστική πρόταση η δήθεν λύση του ευρωομόλογου, του αποκλειστικού δανεισμού από την ΕΚΤ, της μερικής διαγραφής του χρέους με διαπραγμάτευση ανάμεσα στις κυβερνήσεις. Και φτάνουν έως και την ίδια την οικονομική διακυβέρνηση, προβάλλουν ως κρίσιμο ζήτημα την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, την κρατικοποίηση τραπεζών. Αλλά οι τράπεζες στον καπιταλισμό δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα αλλά μεγάλες επιχειρήσεις που δρουν για να κερδίζουν και όχι για να δίνουν τζάμπα δάνεια στους φτωχούς. Η εναλλακτική τους πρόταση υποτάσσει την εργατική τάξη και το λαό στην κοινωνία των μονοπωλίων. Ετσι αποκαλύπτονται ότι είναι σταθεροί διαχειριστές του συστήματος.

***

Λένε, ταυτόχρονα, ότι οι νέες δημοσκοπικές έρευνες παγιώνουν την ανοδική τάση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και των λοιπών αριστερών δυνάμεων αλλά και την πτώση των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση, επιμένοντας στην ανάγκη συμπόρευσης των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Μιλώντας για το θέμα ο Ν. Βούτσης, μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ, στον ρ/σ «Στο Κόκκινο», σημείωσε ότι τα ποσοστά των κομμάτων της κυβέρνησης Παπαδήμου «θα έπεφταν πολύ περισσότερο αν υπήρχε μια πραγματική ελπίδα για μια μετωπική διαμόρφωση με όλες τις δυνάμεις της αριστεράς». Πέρα από το αυθαίρετο συμπέρασμα, είναι πράγματι εκπληκτική η τυχοδιωκτική ευκινησία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική των συμμαχιών. Πότε μιλά για ενότητα των αριστερών δυνάμεων, πότε προοδευτικών και αριστερών, πότε πατριωτικών και προοδευτικών, πότε δημοκρατικών. Αλλά το προτεινόμενο προοδευτικό μέτωπο κατά του μνημονίου δεν αποτελεί καμιά απειλή για το σύστημα. Είναι μια άλλη παραλλαγή της αστικής διακυβέρνησης και διαπραγμάτευσης. Θέλουν μια εκλογική συνεργασία για μια κυβέρνηση που θα διαχειριστεί την καπιταλιστική κρίση, το κρατικό χρέος, με δεδομένη την καπιταλιστική ιδιοκτησία στις επιχειρήσεις. Δεν αμφισβητούν την καπιταλιστική οικονομία, τα μονοπώλια και την εξουσία τους στα πλαίσια της ΕΕ και της Ευρωζώνης.

***

Ο Ν. Βούτσης στον ρ/σ «Στο Κόκκινο» είπε ακόμη: «Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν έμεινε σε εμμονές πλήρους απαξίωσης του μαζικού κινήματος, που είναι προφανώς κάτι πολύ ευρύτερο του κόμματος, ή και μη αναγνώρισης των άλλων αριστερών πολιτικών δυνάμεων». Στο να κάνουν αντιΚΚΕ προπαγάνδα έχουν γίνει μανούλες. Μόνο που σε σχέση με το μαζικό κίνημα είναι τόσο οφθαλμοφανές το ψέμα που δε σηκώνει να τους κάνουμε κριτική. Αλλωστε, αυτοί κίνημα θεωρούν τις πλατείες και τις παρελάσεις. Το εργατικό κίνημα το υπονομεύουν. Οι παραπάνω προτάσεις διαχείρισης του συστήματος αυτό κάνουν. Η κριτική τους, π.χ., στο μέτρο «εφεδρείας» των δημοσίων υπαλλήλων ήταν ότι θα εξοικονομήσει ελάχιστα χρήματα στα κρατικά ταμεία και όχι ότι είναι πολιτική εξόντωσης των δημοσίων υπαλλήλων. Επομένως, υποτάσσουν την εργατική συνείδηση σε πάλη με στόχο την αναζήτηση άλλων λύσεων στο χρέος, όταν αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση δεν ξέρει καλά να εισπράξει για να το μειώσει. Ετσι, την ώρα που το εργατικό κίνημα πάει να σηκώσει κεφάλι το χτυπούν από τα μέσα. Τέλος, για την αναγνώριση ή μη από το ΚΚΕ των άλλων αριστερών δυνάμεων, είναι ύπουλο επιχείρημα από την άποψη ότι το ΚΚΕ δε συμβάλλει σε τέτοια συνεργασία, για αντιμνημονιακό μπλοκ διακυβέρνησης. Μια τέτοια «συνεργασία» την επομένη των εκλογών θα διαλυόταν ακριβώς γιατί οι διαφορές είναι στρατηγικές. Την επομένη των εκλογών, ακόμα και στο πιο απλό ζήτημα, οι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα το προσάρμοζαν στην πολιτική τους της παραμονής στην ΕΕ και θα διαπραγματεύονταν εντός των πλαισίων της, ενώ το ΚΚΕ θα πάλευε για να δρομολογηθούν λύσεις που αντικειμενικά οδηγούν σε ρήξη με την ΕΕ και τα μονοπώλια. Και το ΚΚΕ δεν εγκαταλείπει την πάλη με τη στρατηγική του. Θα ήταν αυτοκτονία για την εργατική τάξη και αφοπλισμός για το κίνημα.

rizospastis

13η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ Λαϊκή αντεπίθεση για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, την εργατική εξουσία και το σοσιαλισμό

• Εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία της Αλ. Παπαρήγα, ΓΓ της ΚΕ
• Συνεχίζονται σήμερα και ολοκληρώνονται αύριο οι εργασίες στην έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ με τη συμμετοχή 76 Κομμάτων από 58 χώρες

Η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο βήμα της Συνάντησης

Ξεκίνησαν, χτες, στην έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ οι εργασίες της τριήμερης 13ης Διεθνούς Συνάντησης των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων που φιλοξενείται και πάλι για φέτος στην Αθήνα, μετά από ένα «ταξίδι» σε 4 ηπείρους και 5 πρωτεύουσες χωρών. Το θέμα της Συνάντησης είναι: «Ο Σοσιαλισμός είναι το μέλλον. Η διεθνής κατάσταση και η εμπειρία των κομμουνιστών 20 χρόνια μετά την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ. Τα καθήκοντα για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, ιμπεριαλιστικών πολέμων, των σύγχρονων λαϊκών αγώνων και εξεγέρσεων, για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, την ενίσχυση του προλεταριακού διεθνισμού και του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου, για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού».Το καλωσόρισμα στη Συνάντηση έκανε ο Κώστας Παπαδάκης, μέλος της Γραμματείας και του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του Κόμματος, ενώ συμμετέχουν αντιπρόσωποι 76 κομμάτων από 58 χώρες (κάποια από τα 83 κόμματα που είχαν δηλώσει συμμετοχή αντιμετώπισαν τεχνικά προβλήματα και δεν μπόρεσαν να φτάσουν στην Αθήνα). Τις εργασίες της Συνάντησης, επίσης, παρακολουθεί πολυμελής αντιπροσωπεία του ΠΓ και της ΚΕ του Κόμματος.
Την εισηγητική παρέμβαση, από την πλευρά του ΚΚΕ, έκανε η Αλέκα Παπαρήγα, ΓΓ της ΚΕ (εκτενή αποσπάσματα της οποίας δημοσιεύουμε σήμερα και όλη την ομιλία στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη»).

Στην παρέμβασή της σημείωσε ανάμεσα σε άλλα:«Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,
Θερμά σας καλωσορίζουμε ξανά στην Αθήνα. Οπως γνωρίζετε εδώ ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Κόμματός μας η πρώτη Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων το 1998 για το συντονισμό και την κοινή δράση, αλλά και την ανασυγκρότηση του διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος που αντιμετωπίζει ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική κρίση.
Με τα πρώτα συμπτώματα της κρίσης στη χώρα μας, βρεθήκαμε ιδεολογικά και πολιτικά προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε, με πολύ γρήγορη προσαρμογή, τα αυξημένα καθήκοντά μας, να εξειδικεύσουμε τη στρατηγική και την τακτική μας, να

Να σταματήσει επιτέλους το πολιτικό κρυφτούλι!

ΤΟ ΠΡΩΤΟΕΙΔΑ globbing

Κάνοντας την βόλτα μου στο διαδίκτυο σήμερα, είδα με πολύ ενδιαφέρον είναι η αλήθεια, πως υπάρχει ένας μονοθεματικός ιστότοπος με  «Ιστολόγιο αλληλεγγύης στους απεργούς χαλυβουργούς». Να πώ, πως δεν χάρηκα; ψέματα θα πώ...

Πρώτη κίνηση λοιπόν, ήταν να μπω και να αρχίσω την αναπαραγωγή ειδήσεων και την ,όσο περνάει από το χέρι μου, παραπέρα διάδοση του ιστολόγιου.

Έλα όμως που μπαίνοντας, δεν βρήκα σε 75(!) τίτλους αναρτήσεων ούτε μία (αρ.1!) φορά, κάποια από τις λέξεις ΠΑΜΕ(!!!), ΚΚΕ, Λαϊκή Συσπείρωση...

Αντίθετα πάλι, κατεβατό ολόκληρο από τίτλους που αναφέρονται στο μπλογκ «βαθύ κόκκινο»(!),  σε «αριστερές κινήσεις», σε «ανεξάρτητες αριστερές κινήσεις», σε ανακοινώσεις διάφορων ΕΛΜΕ, στην «αντικαπιταλιστική ανατροπή» κλπ...

Α..., για να είμαι και έντιμος, υπήρχε και μία αναφορά στον 902, αλλά για ανάρτηση από το (καλά καταλάβατε) ... «βαθύ κόκκινο».

Είναι καθόλα θεμιτή η επιθυμία του οποιουδήποτε πολιτικού χώρου να προβάλει τις ενέργειες-εκδηλώσεις των φίλιων συνδικαλιστικών του παρατάξεων, και για αυτό δεν θα κατηγορήσουμε κανέναν.

Από την άλλη το να χρησιμοποιεί κάποιος, ουδέτερους τίτλους παίζοντας πολιτικό κρυφτούλι για να το κάνει, το να δημιουργεί σε κάποιον που δεν έχει επαρκή ενημέρωση παραπλανητικές εντυπώσεις και τέλος να χρησιμοποιεί έναν σκληρό και έξω από τον ίδιο, απεργιακό αγώνα για να πετύχει τα παραπάνω, είναι για τον γράφοντα, αχαρακτήριστο.

Από ότι φαίνεται η τρίμηνη μασκαράτα στους «αγανακτισμένους» άφησε άσχημα κουσούρια σε κάποιους...

Για την ΕΕ

Ευρω-Νταχάου!

Η ΕΕ δεν είναι το «απάνεμο λιμάνι» που περιέγραφαν οι αστοί πολιτικοί στον ελληνικό λαό.
ούτε έχει καμία σχέση με τα φληναφήματα περί της λέσχης των «ισότιμων εταίρων», της αγάπης και της συναλληλίας μεταξύ «φίλων».
Αντίθετα, μέσα στην ΕΕ εκείνο που ευδοκιμεί νομοτελειακά είναι
η ανισομετρία και οι αντιθέσεις.

*

Στην ΕΕ
«παρά τη διαπλοκή των κεφαλαίων, παρά την ενιαία στρατηγική απέναντι στην εργατική τάξη, παραμένει το έθνος - κράτος ως όργανο που εξασφαλίζει την οικονομική κυριαρχία των μονοπωλίων, που εξυπηρετεί τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου σε ανταγωνισμό με αντίστοιχες διαδικασίες σε άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ. Οπως στη φάση της διευρυμένης αναπαραγωγής έτσι και στη φάση της ύφεσης, υφίσταται καπιταλιστική ανισομετρία. Παραμένουν οι ανισομετρίες (...).
Ολες αυτές οι ανισομετρίες αντανακλώνται στη δημοσιονομική κατάσταση του κάθε κράτους, στα διαφορετικά μεγέθη δημοσίου χρέους και ελλειμμάτων, στα διαφορετικά επιτόκια δανεισμού των κρατών που διαμορφώνει η διεθνής αγορά ανάλογα με τη θέση του κάθε κράτους μέσα στην Ευρωζώνη αλλά και στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Στις σημερινές συνθήκες της ύφεσης, αυτές οι ανισομετρίες εκδηλώθηκαν πιο οξυμένα (...)».¹

*

Να μια χαρακτηριστική πλευρά αυτής της ανισομετρίας:
«Οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου καταγράφουν την τελευταία 5ετία συνεχή ελλείμματα, τόσο στο εξωτερικό εμπόριο, όσο και στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Από την άλλη, βρίσκονται οι "κερδισμένοι" της ΕΕ, οι χώρες του Ευρωπαϊκού Βορρά, που καταγράφουν συνεχή πλεονάσματα, τόσο στο εξωτερικό εμπορικό όσο και στις τρέχουσες συναλλαγές.
Το χρονικό διάστημα από το 2000 μέχρι το 2012, το συνολικό πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας ήταν 1,28 τρισ. ευρώ, της Ολλανδίας 473 δισ. ευρώ, της Αυστρίας 80 δισ. ευρώ, της Σουηδίας 271 δισ. ευρώ, της Φινλανδίας 96 δισ. ευρώ».²

*

Ο ελληνικός λαός και η χώρα έχουν πληρώσει ακριβά την ενσωμάτωση στον ευρωενωσιακό ιμπεριαλιστικό οργανισμό και την ένταξη σε μια λυκοσυμμαχία όπου κυριαρχεί ακριβώς ο νόμος της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Εξέλιξη, η οποία προβλεπόταν από το ΚΚΕ μια ολόκληρη εικοσαετία πριν από την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ.
Με αφορμή τη συμφωνία σύνδεσης της Ελλάδας, το ΚΚΕ ήδη από το 1961, τόνιζε όσον αφορά την τότε λεγόμενη Κοινή Αγορά και κατοπινή ΕΕ ότι επρόκειτο για
«διακρατική ένωση των μεγαλύτερων μονοπωλίων της Δυτικής Ευρώπης για την ανακατανομή της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς, των πηγών πρώτων υλών και των σφαιρών εξαγωγής κεφαλαίου, για τη μεγαλύτερη διείσδυσή τους στην οικονομία των πιο αδύναμων συνεταίρων τους και την αρπαγή του εθνικού τους πλούτου, για την εντατικότερη εκμετάλλευση των εργαζομένων (...)».³

*

Στο μισό αιώνα των σχέσεων της Ελλάδας με την ΕΕ έχει από κάθε άποψη αποδειχτεί ότι δεν μπορεί να υπάρξει μια τάχα «καλύτερη διαπραγμάτευση», που θα επιφέρει μια δήθεν «καλύτερη αναδιανομή των εισροών - εκροών προς όφελος της Ελλάδας» εντός της ΕΕ,
η οποία με τη σειρά της θα συμβάλει - τάχα - σε μια «φιλολαϊκή» επίλυση του χρέους κ.λπ.
Είναι πλέον πολιτικά και ιστορικά οφθαλμοφανές:

*

«Η ευρωπαϊκή καπιταλιστική ενοποίηση, σε όλη την ιστορική της πορεία, από την ΕΟΚ στην ΕΕ και στην ΟΝΕ - Ευρωζώνη, έχει ως βασικό στόχο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και τη μεγέθυνση των μονοπωλίων των κρατών - μελών της σε συνθήκες όξυνσης του ανταγωνισμού και ανακατατάξεων στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Αυτό το βασικό κίνητρο συγκρότησης της ΕΕ ως διακρατικής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας καθόρισε και εξακολουθεί να καθορίζει ως κύρια συνεκτικά στοιχεία της τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης σε σχέση με το εκάστοτε επίπεδο παραγωγικότητας της εργασίας και την προώθηση της "απελευθέρωσης" των αγορών (ιδιαίτερα σε τομείς στρατηγικής σημασίας), ώστε να ανασχεθεί η τάση πτώσης του ποσοστού κέρδους για ένα μέρος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου.
Η ενιαία στόχευση των μονοπωλίων που εδρεύουν στα κράτη της ΕΕ ενάντια στην εργατική τάξη και στο λαό αποτελεί μέσα στον ιστορικό χρόνο το καθοριστικό κοινό στοιχείο που διαπερνά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, τη στρατηγική της Λισαβόνας και στη συνέχεια τη στρατηγική "Ευρώπη 2020 για την απασχόληση και την ανάπτυξη".
Πρόκειται για την αστική στρατηγική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που εξυπηρετεί την τάση σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης της εργατικής τάξης με πολιτικές που προωθούν αρνητικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, μείωση των μισθών σε σχέση με την παραγωγικότητα της εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις στους τομείς ενέργειας, τηλεπικοινωνιών και μεταφορών, εμπορευματοποίηση των απαιτούμενων υπηρεσιών για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης στην παιδεία, στην υγεία, στην ασφάλιση.^4
*
Τα παραπάνω κάθε άλλο παρά οδηγούν στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι ο δρόμος που έχει να διανύσει ο λαός για την υπεράσπιση των συμφερόντων του περνά απλά ή πολύ περισσότερο ότι σταματά μέσα από την υλοποίηση του αιτήματος για αποδέσμευση από την ΕΕ.
Η θέση που αναπτύσσουν ορισμένες αυτοαποκαλούμενες αριστερές, ριζοσπαστικές, ανανεωτικές πολιτικές δυνάμεις, ένα οπορτουνιστικό συνονθύλευμα που
- χωρίς να θίγει κατ' ελάχιστο το ζήτημα της εξουσίας των μονοπωλίων και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας -
μιλά για έξοδο από την Ευρωζώνη, για «επανίδρυση» της ΕΕ ή για εξέλιξη της ΕΕ σε καθαρή ομοσπονδία με ευρωπαϊκή κυβέρνηση, δεν περιέχουν ίχνος προοδευτικής ελπίδας για το λαό. Το ίδιο ακριβώς ισχύει με τα «αντικατοχικά» τους κηρύγματα για το ΔΝΤ ή την τρόικα,
αφού:

1) Ενας καπιταλισμός χωρίς ΕΕ, χωρίς Ευρωζώνη ή χωρίς ΔΝΤ δεν είναι «λιγότερο» καπιταλισμός, δηλαδή λιγότερο απάνθρωπος, λιγότερο εκμεταλλευτικός, λιγότερο ανισόμετρος, λιγότερο ταξικός.

2) Η αστική τάξη της Ελλάδας, η εξουσία των μονοπωλίων, δεν είναι αδίστακτη ενάντια στον εργαζόμενο λαό λόγω των «κακών συναναστροφών» της με την αστική τάξη της Γερμανίας ή της Γαλλίας στα πλαίσια της ΕΕ και δεν θα πάψει να είναι αδίστακτη ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι θα έκοβε ποτέ αυτές τις «κακές συναναστροφές».

*

Για παράδειγμα:
Η αστική τάξη της Τουρκίας, η οποία δεν ανήκει στην ΕΕ, δεν έχει ανάγκη την ένταξη στην ΕΕ για να είναι αδίστακτη απέναντι στον τουρκικό λαό.
Η αστική τάξη της Βρετανίας, η οποία δεν συμμετέχει στην Ευρωζώνη και στην οποία δεν δραστηριοποιείται το ΔΝΤ, δεν έχει ανάγκη το ΔΝΤ ή την Ευρωζώνη για να είναι αδίστακτη απέναντι στο βρετανικό λαό.

*

Γι' αυτό και η πολιτική που στην πράξη - και όχι στα λόγια - εκπροσωπεί τα ταξικά συμφέροντα του εργαζόμενου λαού

α) οφείλει να επισημαίνει ότι είναι η ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων ο «αναγκαίος όρος για να λειτουργήσει η αποδέσμευση από την ΕΕ ή η διαγραφή του δημόσιου χρέους υπέρ του λαού»,

β) οφείλει να καθιστά εύληπτη τη «συνευθύνη όλων των αστικών τάξεων στην κλιμάκωση της επίθεσης στην εργατική τάξη» και να αντιμάχεται το ρόλο των οπορτουνιστικών αντιλήψεων «που στοχοποιούν αποκλειστικά μόνο το ΔΝΤ, την τρόικα, τη Γερμανία κ.λπ.»,

γ) οφείλει να μη δείχνει καμία υποχώρηση στο «να διαλυθεί η αυταπάτη ότι μια καπιταλιστική Ελλάδα ή άλλη καπιταλιστική χώρα εκτός Ευρωζώνης μπορεί να διασφαλίσει τη λαϊκή ευημερία. Τα παραδείγματα της Βρετανίας, της Δανίας, της Σουηδίας δείχνουν ότι παντού εντείνεται η καπιταλιστική επίθεση».⁵

*

Το ζήτημα, τελικά, από τη σκοπιά των συμφερόντων του λαού, ο πραγματικός μονόδρομος για τους εργάτες και τα καταπιεζόμενα κοινωνικά στρώματα είναι:
Αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ενωση και διαγραφή του χρέους, με λαϊκή εξουσία.
*
Παραπομπές:
1. Από την κεντρική εισήγηση της Ελένης Μπέλλου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στην ημερίδα «Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».
2. «Για την κυβερνητική οικονομική πολιτική διαχείριση της κρίσης», ΚΟΜΕΠ, τεύχος 6, 2011.
3. Το ΚΚΕ - Επίσημα Κείμενα, Απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ «Για τη σύνδεση της Ελλάδας με την Κοινή Αγορά», τόμος 9, σελ. 145- 148, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».
4 .«Το αβέβαιο μέλλον της Ευρωζώνης», ΚΟΜΕΠ, τεύχος 1, 2011.
5. Ο.π.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ SEEBRIG Δωρεάν επείγουσα ιατροφαρμακευτική φροντίδα σε στρατιωτικές δυνάμεις επέμβασης

ΠΗΓΗ rizospastis

Την ίδια ώρα, ο υπουργός Υγείας δηλώνει ότι είναι τιμή τους, της κυβέρνησης, οι περικοπές του προϋπολογισμού του υπουργείου Υγείας που αφορούν τα λαϊκά στρώματα της χώρας

Οταν τα λαϊκά στρώματα υποχρεώνονται να πληρώνουν το 40% των συνολικών δαπανών για υπηρεσίες Υγείας και αρχίζουν να βρίσκουν, παρά τα αλλεπάλληλα χαράτσια, όλο και περισσότερο κλειστές τις πόρτες της πρόσβασης στις δημόσιες υπηρεσίες Υγείας, η συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ. ανοίγει διάπλατα τις πόρτες των δημόσιων νοσοκομείων για «δωρεάν επείγουσα ιατροφαρμακευτική και οδοντιατρική περίθαλψη στο προσωπικό του Στρατηγείου SEEBRIG», που θα φιλοξενηθεί στη χώρα μας τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Ηδη ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος, με εμπιστευτικό έγγραφό του προς όλους τους διοικητές των Υγειονομικών Περιφερειών (ΥΠΕ) τούς καλεί να ενημερώσουν τα νοσοκομεία των περιφερειών τους και να φροντίσουν για την τήρηση των οδηγιών τους. Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης, αναφέρουμε ότι στην περίπτωση που κάποιος προσέλθει ως επείγον περιστατικό στα δημόσια νοσοκομεία δεν πληρώνει ο ίδιος τίποτε και το κόστος το επιφορτίζεται το ασφαλιστικό ταμείο του, όταν εισαχθεί στο νοσοκομείο. Δηλαδή, πληρώνει έμμεσα, αφού τα λεφτά των Ταμείων είναι των ανθρώπων του μόχθου. Σε περίπτωση που δεν εισαχθεί ο άρρωστος πληρώνει τις εξετάσεις που κάνει και μετά προσέρχεται στο ασφαλιστικό ταμείο για να εισπράξει με βάση τον κανονισμό παροχών του Ταμείου - και κατά κανόνα μειωμένες μέχρι 25% - τα ποσά που κατέβαλε.

Ειδικότερα την υγειονομική περίθαλψη του προσωπικού του Στρατηγείου που προέρχεται από κράτη - μέλη της ΕΕ η συγκυβέρνηση τη φορτώνει στο ΙΚΑ, το οποίο, υποτίθεται, θα τα εισπράξει απ' τον αντίστοιχο ασφαλιστικό φορέα.

Περιφερειακή ιμπεριαλιστική οργάνωση

Η SEEBRIG είναι η λεγόμενη «βαλκανική ταξιαρχία» και αναπτύχθηκε το 1998. Προηγήθηκε το 1996 η Συνεργασία Υπουργείων Αμυνας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (Southeastern Europe Defence Ministerial / SEDM), η οποία αποτελεί ένα συνασπισμό χωρών και έγινε με πρωτοβουλία των ΗΠΑ. Στη συνεργασία συμμετέχουν 10 χώρες της περιοχής και βέβαια οι ΗΠΑ. Το 2005 έγινε δεκτή και η Ουκρανία. Το 1998 οι χώρες της συνεργασίας συγκρότησαν την ταξιαρχία SEEBRIG. Η επιχειρησιακή ετοιμότητα της Ταξιαρχίας, σύμφωνα με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ, επιτεύχθηκε τον Οκτώβρη του 2004. Αν και δεν ανήκει οργανικά στο ΝΑΤΟ ή στην Ευρωπαϊκή Ενωση δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να αξιοποιηθεί κατάλληλα από τους οργανισμούς αυτούς.
Αρχίζοντας από το Φλεβάρη του 2006, κάθε εξάμηνο η «βαλκανική ταξιαρχία» στέλνει στο Αφγανιστάν 450 στρατιώτες. Ετσι, λοιπόν, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ και οι λοιποί ανά τον κόσμο «πρόθυμοι»,

Η ανεργία θερίζει τις λαϊκές οικογένειες

ΠΗΓΗ rizospastis

• Στη νεολαία, η ανεργία τσακίζει κόκαλα, αφού έφτασε το 46,4%!
• Κανείς δεν μπορεί να λείψει από τα συλλαλητήρια που κάνει το ΠΑΜΕ στις 20 Δεκέμβρη για την προστασία των ανέργων

Από παλιότερη παρέμβαση του ΠΑΜΕ για τους ανέργους

Τις εφιαλτικές διαστάσεις που αποκτά για τη λαϊκή οικογένεια η ανεργία επιβεβαιώνουν τα στοιχεία που ανακοίνωσε χτες η ΕΛΣΤΑΤ για την ανεργία τον περασμένο Σεπτέμβρη. Σύμφωνα με αυτά, κατά 229.941 άτομα αυξήθηκαν οι άνεργοι μέσα σε ένα χρόνο, (σε ποσοστό 36,6%). Οι άνεργοι έφτασαν τα 857.656 άτομα και το συνολικό ποσοστό της ανεργίας εκτινάχθηκε στο 17,5% το Σεπτέμβρη του 2011 από 12,6% τον αντίστοιχο μήνα του 2010.

Στα πρώτα θύματα της βάρβαρης πολιτικής που γεννά ανεργία και φτώχεια είναι οι νέοι και οι γυναίκες. Ετσι, στην ηλικιακή ομάδα 15 - 24 ετών, η ανεργία εκτινάχθηκε στο 46,4% (από 33,6% τον Σεπτέμβρη του 2010), ενώ το συνολικό ποσοστό ανεργίας στις γυναίκες έφτασε το 21% (από 16,7%). Επίσης, στην ηλικιακή ομάδα 25 έως 34 ετών, το ποσοστό ανεργίας εκτινάχθηκε στο 24,5% (από 17,8%), ενώ αύξηση εμφανίζουν όλες οι ηλικιακές ομάδες.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η «ψαλίδα» μεταξύ του οικονομικά μη ενεργού πληθυσμού και των απασχολουμένων συνεχίζει να μεγαλώνει. Ετσι, και το Σεπτέμβρη του 2011 οι απασχολούμενοι εμφανίζονται λιγότεροι (4.051.109) από τον οικονομικά μη ενεργό πληθυσμό (4.440.050). Δηλαδή αυτοί που εργάζονται είναι λιγότεροι από αυτούς που δεν εργάζονται στο σύνολο του πληθυσμού άνω των 15 ετών.

Τέλος, σε επίπεδο Περιφερειών πρώτη σε ποσοστό ανεργίας είναι η Δυτική Μακεδονία (24,2%) και ακολουθεί η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (20%). Αύξηση των ποσοστών ανεργίας εμφανίζουν όλες οι Περιφέρειες εκτός από αυτή των Ιόνιων Νήσων.

Υπόθεση όλων η προστασία των ανέργων

Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες αποκτούν επείγοντα χαρακτήρα τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ στις 20 Δεκέμβρη για την προστασία των ανέργων. Η συγκέντρωση της Αθήνας ορίστηκε στην Ομόνοια, στις 6 μ.μ.

Η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ, όπου προβάλλονται τα εμπλουτισμένα αιτήματά του για τους ανέργους, έχει ως εξής:

«Ολοι και όλες στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ 20 Δεκέμβρη, 6μ.μ. ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ

Μέτρα προστασίας για τους ανέργους

Απευθυνόμαστε σε όλη την εργατική τάξη. Σε κάθε έναν που βρίσκεται ήδη στην ανεργία, που ψάχνει να βρει μεροκάματο, στους εργαζόμενους που βρίσκονται με το ένα πόδι εκτός παραγωγής, στους εργαζόμενους που κακοπληρώνονται ή βρίσκονται επί μήνες απλήρωτοι.

Κανείς δεν είναι μόνος του. Κανείς δεν μπορεί μόνος του να αντιμετωπίσει τη φτώχεια και την ανεργία. Τα νούμερα της ανεργίας θεριεύουν, οι εργαζόμενοι που παραμένουν απλήρωτοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, πολλαπλασιαζονται.

Η ανεργία βρίσκεται σε κάθε σπίτι και συνεχώς θα μεγαλώνει. Σήμερα είναι ο γείτονας, ο συγγενής, ο συνάδελφος. Αύριο πιθανόν να είναι ο καθένας μας. Μην το βάζεις κάτω, μην ψάχνεις λύσεις εκεί που δεν υπάρχουν.

Η θέση μας δεν είναι στις ουρές του ταμείου ανεργίας.

Να ενώσουμε τα χνώτα μας. Να απαντήσουμε με αποφασιστικότητα, με οργάνωση.

Στηρίξου στο ΠΑΜΕ. Ελα σε επαφή με το σωματείο σου.

Δώσε δύναμη με τη συμμετοχή σου στις λαϊκές επιτροπές σε κάθε γειτονιά.

Να δυναμώσει η αλληλεγγύη μεταξύ μας. Ολοι για έναν και ένας για όλους. Το ζήτημα της ανεργίας δεν είναι αποκλειστικότητα κάποιου κλάδου, ούτε μπορεί να εξαλειφθεί για κάποιον κλάδο. Αντιθέτως, απαιτείται ενιαίος και συντονισμένος αγώνας. Να παρθούν τώρα μέτρα για την προστασία των ανέργων.

Αγώνας για το σήμερα και το αύριο της εργατικής τάξης

Ανεργε - εργαζόμενε,

Μη δίνεις χρόνο στην κυβέρνηση. Ολο το προηγούμενο διάστημα έχουν παρθεί μέτρα για να εξαθλιώσουν το λαό, δίνουν συνεχώς γη και ύδωρ στην πλουτοκρατία. Δεν πρέπει να προσδοκάς τίποτα από μια κυβέρνηση που στηρίζει με κάθε τρόπο το κεφάλαιο και σπρώχνει μαζικά τις εργατικές - λαϊκές οικογένειες στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Απελευθέρωσαν τις απολύσεις, κατάργησαν τις αποζημιώσεις.

Δεν πρέπει να αποδεχτείς τη σημερινή κατάσταση. Δεν πρέπει να αποδεχτείς να σπρώχνονται εκατομμύρια στα χέρια των εργοδοτών και οι ίδιοι να ανακυκλώνουν τη φτώχεια τους μέσα από τα διάφορα προγράμματα που προσφέρουν λίγους μήνες δουλειάς και με μεροκάματα πείνας. Το επίδομα ανεργίας το μετατρέπουν μέσω προγραμμάτων σε επιδότηση στους εργοδότες και τους χαρίζουν τζάμπα εργάτες.

Μην ανέχεσαι να σε κοροϊδεύουν και να σε εξαπατούν. Την κρίση και τα χρέη δεν τα δημιούργησες εσύ. Είναι δημιούργημα της υψηλής κερδοφορίας, των μεγάλων φοροαπαλλαγών, των τεραστίων χρηματοδοτήσεων των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Την ανεργία ήδη την αξιοποιούν και θα την αξιοποιήσουν ακόμα περισσότερο, για να τρομοκρατούν, να εκβιάζουν, για να μειώνουν ακόμα παραπέρα τα ήδη πετσοκομμένα μεροκάματα.

Εμείς έχουμε τη δύναμη

Το ΠΑΜΕ, τα ταξικά συνδικάτα συνδέουν στην πράξη τον αγώνα για έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης της κοινωνίας, με τον αγώνα για άμεσα μέτρα ανακούφισης και στήριξης των ανέργων και των οικογενειών τους.

Να μην αφήσουμε κανέναν υπεύθυνο ήσυχο. Κυβέρνηση, μεγαλοεπιχειρηματίες, δημάρχους, τράπεζες, ΔΕΗ, εφορία κ.ά.

Ελα μαζί μας, να διεκδικήσουμε:

• Εκτακτο επίδομα ένα μισθό για όλους τους ανέργους τώρα.
• Επίδομα ανεργίας 1.120 ευρώ για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία.
• Απλοποίηση των προϋποθέσεων για τη χορήγηση του επιδόματος ανεργίας, επέκτασή του σε όσους έκλεισαν τα μαγαζιά τους, ή εργάζονται περιστασιακά.
• Πλήρη, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, με ανανέωση των βιβλιαρίων του ΙΚΑ και των άλλων Ταμείων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Η κάλυψη να είναι από το κράτος με χρηματοδότηση 100%, συμπεριλαμβανομένων και των οικογενειών τους.
• Μείωση 30% των τιμολογίων ΔΕΚΟ με παράλληλη απαγόρευση της διακοπής παροχής νερού, ρεύματος και σταθερού τηλεφώνου.
• Χορήγηση δωρεάν κάρτας απεριόριστων διαδρομών στις αστικές συγκοινωνίες.
• Ο χρόνος ανεργίας να υπολογίζεται ως συντάξιμος χρόνος ασφάλισης.
Διαγραφή χρεών από τόκους και πάγωμα αποπληρωμής δανείων για όσον καιρό κάποιος είναι άνεργος, για φτωχούς αγρότες, με παράλληλη κατάργηση κατασχέσεων κάθε μορφής ιδιοκτησίας (σπίτι, αγροτική εκμετάλλευση, κ.λπ.).
• Επιδότηση ενοικίου στο 100% της αξίας του.
• Κρατική αγορά, συγκέντρωση και διάθεση τροφίμων σε ανέργους και χαμηλοσυνταξιούχους.
• Δημιουργία κρατικών πρατηρίων για ανάγκες ένδυσης, υπόδησης, ατομικής υγιεινής σε τιμές κόστους.
• Δωρεάν παροχή πακέτου απαραίτητων σχολικών ειδών για τα παιδιά των ανέργων.
• Πλήρη κάλυψη του κόστους των σπουδών για φοιτητές που οι γονείς τους είναι άνεργοι, φτωχοί αγρότες.
• Καμία απόλυση συμβασιούχων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
• Προσλήψεις στους τομείς Υγείας, Πρόνοιας, Εκπαίδευσης και σε άλλα έργα κοινωνικών υποδομών για μείωση της ανεργίας και κάλυψη των μεγάλων κενών που υπάρχουν.

Η καπιταλιστική ανάπτυξη το μόνο που μπορεί πια να προσφέρει είναι μερικές προσωρινές κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας. Η ανεργία είναι αγιάτρευτη πληγή για το σύστημα, το οποίο τη γεννά και την αναπαράγει. Η αντιμετώπισή της μπορεί να γίνει μόνο στα πλαίσια μιας κεντρικά σχεδιασμένης Λαϊκής Οικονομίας, με τα μέσα παραγωγής Λαϊκή Περιουσία.

Ελα μαζί μας για να οικοδομήσουμε τη μεγάλη λαϊκή εργατική συμμαχία. Για να γίνει ο λαός δύναμη εξουσίας. Για να κάνουμε λαϊκή κοινωνική περιουσία τις μεγάλες επιχειρήσεις».

Π.Α.ΜΕ επιτροπή Πρέβεζας-Η αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στην χαλυβουργία να δυναμώσει

Οι συνάδελφοι απεργοί της Χαλυβουργίας, με τον πολυήμερο αγώνα τους δίνουν μαθήματα αγωνιστικότητας και δύναμης. Σηκώνουν το βάρος ενός αγώνα που αφορά όχι μόνο τον κλάδο τους,  αλλά το σύνολο των εργατών.

Η εργατική αλληλεγγύη σήμερα έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Πρέπει να συνεχιστεί με μεγαλύτερη ένταση.

Για να αντέξουν στο δύσκολο αγώνα τους. Από ένα απλό ψήφισμα και την φυσική

Aσφάλεια του πολίτη

 ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΑ ΄΄ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ΄΄ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ(κυριολεκτικα αφου ειναι συναδελφοι με τον ιδιο σκοπο) ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ

πηγή ellinofreneia

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη της λαϊκής οικογένειας για τις λειτουργίες της Εκπαίδευσης

Επερώτηση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης στους χώρους της Εκπαίδευσης

Την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης στους χώρους της Εκπαίδευσης αφορά η Επερώτηση που κατέθεσε χτες στη Βουλή, προς την υπουργό Παιδείας, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ.Το κείμενο της Επερώτησης έχει ως εξής:

«1. Με την έναρξη της νέας σχολικής και της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς η λαϊκή οικογένεια βρίσκεται αντιμέτωπη με οξυμένα προβλήματα που αφορούν τη δυνατότητα των δημόσιων δομών Εκπαίδευσης να έχουν "ομαλή" λειτουργία ώστε να εξασφαλίζεται η δυνατότητα των παιδιών της λαϊκής οικογένειας να μορφώνονται.

Τα φαινόμενα αυτά, που αποκτούν οξύ χαρακτήρα, συνδέονται με τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στους χώρους της Εκπαίδευσης.

Η δρομολόγηση των αλλαγών στους χώρους της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης καθώς και σε αυτούς της τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, εντάσσεται στη γενικότερη στρατηγική για την Παιδεία που έχει χαραχθεί τα τελευταία χρόνια και έχει υλοποιηθεί από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αλλά και σήμερα από τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ.

Η εφαρμογή των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων επιβεβαιώνει ότι το "νέο σχολείο" και το "νέο πανεπιστήμιο" αποτελούν ριζικές μακρόπνοες προσαρμογές προκειμένου να διασφαλιστεί πιο αποτελεσματικά η σύνδεση της Παιδείας με την κερδοφορία των μονοπωλίων, με την πάγια επιδίωξη να "παραχθεί" από τις δομές της Εκπαίδευσης φθηνή και ευέλικτη εργατική δύναμη, παράλληλα με την προσπάθεια που γίνεται να ενισχυθεί η παρέμβαση του αστικού κράτους στο περιεχόμενο της παρεχόμενης γνώσης, στους ιδεολογικούς της προσανατολισμούς.

Πιο συγκεκριμένα:

Α. Για το "νέο σχολείο" και τις αλλαγές που προκύπτουν από αυτό:

-- Η νέα διοικητική δομή της Εκπαίδευσης σε συνδυασμό με τη διοικητική αναδιάρθρωση ("Καλλικράτης") δημιουργεί τους όρους για πιο έντονη ταξική κατηγοριοποίηση μαθητών και σχολείων, με συνέχεια στη διαφοροποίηση του σχολικού και του αναλυτικού προγράμματος, τη συμμετοχή των γονιών στο κόστος λειτουργίας του σχολείου, το άνοιγμα της πόρτας του σχολείου στους επιχειρηματίες.

-- Δημιουργείται νέο πλαίσιο αξιολόγησης και αυτοαξιολόγησης με κριτήρια ιδιωτικοοικονομικά, αξιολογείται ο βαθμός εφαρμογής της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής σε επίπεδο σχολικής μονάδας. Σε