Εξ ονόματος του κεφαλαίου

Η πρόταση της ΝΔ για άμεση μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών αποτελεί πρόκληση για τους εργαζόμενους. Η παρέμβασή της επιβεβαιώνει ότι το δεύτερο κόμμα της συγκυβέρνησης των μονοπωλίων δε συμμετέχει απλώς σε μια κυβέρνηση, αλλά και αυτό πρωτοστατεί μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑ.Ο.Σ. στην αντεργατική επίθεση. Είναι χωμένο μέχρι το λαιμό στους αντεργατικούς σχεδιασμούς προς όφελος του κεφαλαίου. Και η στιγμή που εκδηλώνεται αυτή, δεν είναι τυχαία, με δεδομένο ότι ο ΣΕΒ και συνολικά η μεγαλοεργοδοσία έχουν θέσει επιμόνως μείωση του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους».

Η ΝΔ ζητά ελάφρυνση των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των μεγαλεμπόρων την ίδια περίοδο που οι συντάξεις πετσοκόβονται, ενώ επί θύραις είναι και νέα μείωση των επικουρικών συντάξεων. Είναι επιπλέον πρόκληση, αν αναλογιστεί κανείς ότι τα έσοδα του ΙΚΑ καταρρέουν, όταν αυτοί για τους οποίους κόπτεται η ΝΔ, ετησίως κλέβουν με την εισφοροδιαφυγή από το Ταμείο 6 δισεκατομμύρια ευρώ και όταν οι βεβαιωμένες εισφορές που δεν καταβάλλουν και παρακρατούν έχουν φτάσει πλέον τα 6,7 δισ. ευρώ σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία. Οταν η καπιταλιστική κρίση και η αύξηση της ανεργίας στερεί πρόσθετους πόρους, με το ίδιο το υπουργείο Εργασίας να υπολογίζει ότι η αύξηση της ανεργίας κατά μία μονάδα προκαλεί ετησίως στο ΙΚΑ απώλειες εσόδων ύψους 450 εκατομμυρίων ευρώ.

Η πρόταση της ΝΔ δεν βάζει σε κίνδυνο μόνο τις συντάξεις, αλλά και μια σειρά παροχές άλλων οργανισμών όπως ο ΟΑΕΔ, η Εργατική Εστία και η Εργατική Κατοικία καθώς η μείωση των εργοδοτικών εισφορών αφορά και αυτούς. Σηματοδοτεί δηλαδή επιπλέον μειώσεις στα επιδόματα ανεργίας, σε κοινωνικά επιδόματα, στα προγράμματα της Εργατικής Κατοικίας, στον κοινωνικό τουρισμό κλπ. και αυτό όταν ήδη μπαίνει μαχαίρι σε αυτές τις παροχές.

Εξίσου επικίνδυνη με την πρόταση είναι η επιχειρηματολογία που αναπτύσσει η ΝΔ προκειμένου να τη στηρίξει. Ετσι ο εκπρόσωπος του κόμματος ισχυρίστηκε ότι η μείωση των εργοδοτικών εισφορών είναι μία από τις βασικές προϋποθέσεις για να μπει φραγμός στα λουκέτα και «να ανασάνει η υγιής επιχειρηματικότητα»... Για τη ΝΔ, λοιπόν, η αιτία για τα λουκέτα δεν είναι η καπιταλιστική κρίση και η γιγάντωση των μονοπωλίων που σαρώνουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά το κόστος των εργατών. Η ΝΔ, αντιγράφει τον ΣΕΒ, γίνεται ο προπαγανδιστής των αξιώσεών του και ας χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους ανέργους και για τα λουκέτα. Η «ανάσα» στην επιχειρηματικότητα, που θέλει να δώσει, είναι θηλιά για τους εργάτες και ενίσχυση της κερδοφορίας των μονοπωλίων. Αυτό σημαίνει η πρότασή της.

Οσο για την κλήση της στην κυβέρνηση να υιοθετήσει άμεσα την πρότασή της, παραβιάζει ανοιχτές θύρες. Γιατί η κυβέρνηση ήδη έσπευσε να μειώσει κατά 10% τις εισφορές μέσω της ηλεκτρονικής κάρτας, ενώ σχεδιάζει και νέα μείωση μέσα στο 2012. Ας μην αγωνιά, λοιπόν, για την πρότασή της. Η κυβέρνηση, που συμμετέχει και στηρίζει, κινείται ακριβώς στην ίδια κατεύθυνση, μαγειρεύει τις ίδιες αντεργατικές συνταγές. Και οι τρεις συνέταιροι που την απαρτίζουν, σταθερά υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, βαδίζουν χέρι - χέρι στο δρόμο που καταστρέφει τους εργάτες και τα δικαιώματά τους. Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι που ακόμη τους ακολουθούν, να τους εγκαταλείψουν και να ανατρέψουν την εξουσία του κεφαλαίου.

rizospastis 

«Κοκκινοσκουφίτσες»!

Αίσχος το «πόθεν»

αίσχιστον το «έσχες»

Θα το ονομάζαμε απλά ξετσιπωσιά. Ομως πίσω από αυτό το θρασύτατο περιτύλιγμα κρύβεται κάτι χειρότερο:

Ο ταξικός μισανθρωπισμός των πολιτικών εκπροσώπων της πλουτοκρατίας.

Μιλάμε για εκείνα τα «πιόνια» στη «σκακιέρα» της αναδιάταξης του αστικού πολιτικού συστήματος που δεν γνωρίζουν καμία αναστολή και καμία ντροπή.

Και που η ξεδιαντροπιά τους παίρνει... αστρονομικές διαστάσεις, ειδικά όταν για να υπηρετήσουν τους γενικότερους σχεδιασμούς της άρχουσας τάξης και για να εξασφαλίσουν με αυτόν τον τρόπο ως αντίτιμο την προσωπική τους συμμετοχή στο αστικό ντεκόρ της επόμενης μέρας, βάζουν τα «δυνατά» τους...

***

Εχουμε και λέμε, λοιπόν:

*

Ο υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, που ξημεροβραδιαζόταν στις τηλεοράσεις να διαφημίζει το μνημόνιο, που εκβίαζε τους συνταξιούχους ισχυριζόμενος ότι «δεν υπάρχει σάλιο» για να πληρωθούν οι συντάξεις πείνας των γερόντων,

ο υπουργός Υγείας του Παπανδρέου, που έκοβε τις συντάξεις ακόμη και των φιλοξενούμενων στα... ψυχιατρεία (!), ο υπουργός Υγείας της κυβέρνησης Παπαδήμου που ετοιμάζεται να περικόψει πάνω από 2 δισ. ευρώ για τις δαπάνες στο χώρο της Υγείας,

βγήκε προχτές με ύφος... αυτοκριτικό (και πάντα περισπούδαστο) στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και αναφερόμενος στο «έργο» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ παρατήρησε ότι ναι μεν «έκανε πολλά», για να προσθέσει ωστόσο ότι

«όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος δεν είχε επιτυχία»!

*

Ναι, πρόκειται για τον Λοβέρδο.

Τον έναν εκ των δελφίνων του Γ. Παπανδρέου που, τώρα, ενόψει της κούρσας διαδοχής για την κατάληψη του προεδρικού θώκου στο ΠΑΣΟΚ ανακάλυψε ότι η πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου - της οποίας υπήρξε σημαιοφόρος - δεν ήταν και τόσο καλή...

*

Στο ίδιο προκλητικό ύφος, σε μια αποθέωση της έννοιας της προσβολής του κοινού νου, ο υπουργός Ανάπτυξης - Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, Μιχ. Χρυσοχοΐδης, διαπίστωσε (στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό)

ότι... «έπρεπε να αποφύγουμε το μνημόνιο»!

*

Ο άνθρωπος αυτός είναι ο ίδιος που έβγαινε στα κανάλια και αναρωτιόταν: Μα ποιος έχει πρόβλημα με το μνημόνιο (;)!!!

*

Είναι ο ίδιος κύριος που όπως όλα τα «πράσινα» στελέχη από το Μάη του 2010 και μέχρι πριν από ένα μήνα δήλωνε ότι «χωρίς το μνημόνιο η χώρα θα είχε πτωχεύσει» και δεν «θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις»,

αλλά τώρα «είδε το φως του» και ανακάλυψε πως η κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε από θέση «βαρώνου» από την πρώτη στιγμή, ήταν μια κυβέρνηση που αποδείχτηκε

«πλήρως ανίκανη στη διαχείριση των υποχρεώσεων που ανέλαβε»!

*

Αυτά, βέβαια, σήμερα.

Γιατί σήμερα βρισκόμαστε ενόψει της διεκδίκησης της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ και στο πλαίσιο της επιχείρησης παραπλάνησης του λαού κάποιοι αποφάσισαν να ανοίξουν το Τριώδιο.

Και να μεταμφιεστούν από «λύκοι» σε... «Κοκκινοσκουφίτσες»!

*

Στις παραπάνω δηλώσεις - οφείλουμε - να προσθέσουμε και την πρόσφατη ...εξομολόγηση του Ευ. Βενιζέλου

ότι νιώθει «εξουθενωμένος» από την υπερπροσπάθεια που καταβάλει για να «σώσει την πατρίδα»,

ότι «συμπάσχει» και

ότι... «πονάει» για τα μέτρα που επιβάλλονται σε συνταξιούχους και μισθωτούς.

*

Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, μην έχετε καμία μα καμία αμφιβολία: Το ΠΑΣΟΚ είναι, σίγουρα, εδώ.

Με τα στελέχη του πιστά στην πολιτική κουλτούρα της εξαπάτησης. Της δημαγωγίας.

Και της πολιτικής αναξιοπρέπειας που κουβαλάει όλη η ιστορία της σοσιαλδημοκρατίας.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΓΙΟΥΧΑΡΑΝ ΤΟΝ ''ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΟ'' ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΘΕΡΜΑΙΚΟΥ

Η έλλειψη στέγης των ΗΠΑ: 1,6 εκατομμύρια παιδιά είναι άστεγοι, πάνω από 38 τοις εκατό από το 2007

Ανάρτηση με αφορμή ανώνυμο σχόλιο στο REDFLY PLANET

newsjunkiepost

Σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύεται σήμερα από το Εθνικό Κέντρο για την Έλλειψη Στέγης, περισσότερο από 1,6 εκατομμύρια παιδιά είναι σήμερα άστεγοι στην Αμερική. Αυτό ισοδυναμεί με ένα παιδί στα 45. Πρόκειται για μια δραματική αύξηση 38 τοις εκατό από την έναρξη της ύφεσης το 2007. Η έκθεση «Οι νεαρότεροι Outcasts της Αμερικής» σκιαγραφεί μια ζοφερή εικόνα, και παρέχει μια κατάταξη μεταξύ των 50 κρατών. Συνιστά, επίσης, κάποιες λύσεις πολιτικής που πρέπει να εφαρμοστούν τόσο σε ομοσπονδιακό οσο και σε κράτικό επίπεδο.

«Η ύφεση είναι μια ανθρωπογενή καταστροφή για τα ευάλωτα παιδιά. Υπάρχουν περισσότερα άστεγα παιδιά σήμερα απ 'ότι μετά τις φυσικές καταστροφές από τους τυφώνες Κατρίνα και Ρίτα, η οποία προκάλεσε ιστορικά επίπεδα των αστέγων, το 2006. Οικονομική καταστροφή Η ύφεση έχει αφήσει ένα στα 45 παιδιά αστέγων, μια αύξηση 38 τοις εκατό 2007 - 2010 », λέει η Ellen Bassuk MD, Πρόεδρος και Ιδρυτής του Εθνικού Κέντρου για την Έλλειψη Στέγης Οικογένεια και αναπληρωτής καθηγητής της ψυχιατρικής στο Harvard Medical school.Η έκθεσή δείχνει ότι άστεγα παιδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες υποφέρουν από την πείνα, την κακή φυσική κατάσταση και τη συναισθηματική υγεία καθώς και η περιορισμένη ακαδημαϊκή επάρκεια στην ανάγνωση και τα μαθηματικά. "Η συνεχής  αγχωτική και τραυματική εμπειρία έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ανάπτυξη και την ικανότητά τους να μαθαίνουν», λέει η έκθεση. 

 Σύμφωνα με την έκθεση, 30.000 παιδιά γίνονται άστεγοι κάθε εβδομάδα, και πάνω από 4.400 κάθε μέρα.Ωστόσο, ο σχεδιασμός και το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας για την προστασία αυτών των ευάλωτων παιδιών είναι εξαιρετικά περιορισμένος. Δεκαέξι κράτη δεν έχουν κανένα σχεδιασμό , και μόνο επτά κράτη  αντιμετωπίζουν ενεργά το θέμα. Τα κράτη-fairing τα καλύτερα είναι το Βερμόντ, Μινεσότα, Νεμπράσκα, Βόρεια Ντακότα, Μέιν, Νιού Χάμσαιρ, Νιου Τζέρσεϊ, τη Μασαχουσέτη, Μοντάνα και την Αϊόβα. Στο κάτω μέρος της κατάταξης είναι η Γεωργία, Φλόριντα, Νεβάδα, τη Λουιζιάνα, το Νέο Μεξικό, Καλιφόρνια, Αριζόνα, Αρκάνσας, Μισισιπή και, στο κάτω μέρος, Αλαμπάμα. 

«Εν όψει αυτής της ανθρωπογενής καταστροφής, δεν πρέπει να υπάρξει περαιτέρω μείωση των ομοσπονδιακών και πολιτειακών προγραμμάτων για να βοηθήσει τα άστεγα παιδιά και τις οικογένειες. Μεγαλύτερες μειώσεις θα δημιουργήσουν μεγαλυτερη έλλειψη στέγης, που θα μας κοστίσει περισσότερο  σε μακροπρόθεσμη βάση. Μπορούμε να πάρουμε συγκεκριμένες δράσεις που ευρίσκονται τώρα σε τομείς της στέγασης, παιδικής μέριμνας, της εκπαίδευσης, της ενδοοικογενειακής βίας, και την απασχόληση και την κατάρτιση για τη σταθεροποίηση ευάλωτων οικογένειων και  για την πρόληψη της έλλειψης στέγης  στο παιδί », λέει ο Bassuk.

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Της διαχείρισης το ανάγνωσμα για να διασώσουν την ΕΕ

Ενα «γαϊτανάκι» αντιφάσεων συνθέτει την απόφαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ που συνεδρίασε την περασμένη Κυριακή και την ομιλία του Αλ. Τσίπρα. Η απόφαση διακηρύσσει ότι «τώρα περισσότερο από ποτέ δεν πρέπει οι ευρωπαϊκοί λαοί να εγκλωβιστούν ξανά σε ψευτοδιλήμματα περί "καλύτερου διαχειριστή"»! Ομως, το «όραμα» της διαχείρισης διαπερνά τα δύο κείμενα στα οποία αναφέρεται ότι «επιχειρούμε την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, των μνημονιακών κυβερνήσεων, ζητάμε εκλογές» και «απαιτείται αλλαγή πολιτικής, αλλαγή διακυβέρνησης». Καραμπινάτη διαχείριση, δηλαδή, αφού πουθενά δε γίνεται λόγος για ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.
Και στα δύο κείμενα ενοχοποιείται το «μνημόνιο» για τα δεινά του λαού, πουθενά όμως η στρατηγική της ΕΕ και των ντόπιων εκφραστών της, απ' την οποία προήλθε. Η αγωνία τους για τη διάσωση της Ευρωένωσης και της Ευρωζώνης επιχειρείται μάταια να συγκαλυφθεί με άναρθρες κραυγές εναντίον των δήθεν «εγκλωβισμένων στη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία ηγεσιών», καλλιεργώντας αυταπάτες στο λαό ότι με αλλαγή διακυβέρνησης μπορεί να αλλάξει και η ιμπεριαλιστική ΕΕ ή να υπάρξει φιλολαϊκή διαχείριση στην κρίση.
Στο διά ταύτα, θα επιδιώξουν τη δημιουργία «ενός πόλου μέσα στην ΕΕ που θα υπερασπίζεται μια άλλη προοπτική της», ως απάντηση στον κίνδυνο που διατρέχει «η ύπαρξη της Ευρωζώνης και της ΕΕ»! Θα παλέψουν, δηλαδή, σε παράλληλο δρόμο με τις καθαρόαιμες αστικές δυνάμεις για τη διάσωση της ΕΕ και της εξουσίας των μονοπωλίων.
Η πολιτική γραμμή ενσωμάτωσης του λαού στο σύστημα που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην υποταγή του σ' αυτό, παρουσιάζεται σαν «γραμμή ενότητας», ικανή να απαλλάξει το λαό απ' τις «μνημονιακές πολιτικές». Αποθεώνεται η «εκλογική σύμπραξη της αριστεράς και των αντιμνημονιακών δυνάμεων» με το «δέλεαρ» της πρωτιάς και του «μπόνους των 50 εδρών», από τις ίδιες δυνάμεις που μέχρι πριν από μερικούς μήνες είχαν για παντιέρα τους την απλή αναλογική.

Λαθροχειρίες για εσωτερική κατανάλωση

Για να συσκοτίσει το πραγματικό δίλημμα «με τα μονοπώλια ή με το λαό;» και να ισχυριστεί ότι υπάρχει η δυνατότητα φιλολαϊκών εξελίξεων με τον καπιταλισμό κυρίαρχο, ο Αλ. Τσίπρας αποφάνθηκε ότι «η πραγματικότητα είναι αυτή που ισοπεδώνει τη γραμμή πολλά κόμματα αλλά δύο πολιτικές». Κατά πώς συνηθίζει, προσπάθησε να φέρει στα μέτρα του θέσεις του ΚΚΕ ισχυριζόμενος

Δεν θα περάσουν

Περίσσεψε η αστική προπαγάνδα ότι η τρόικα μετά τον τελευταίο έλεγχο άφησε τη χώρα σε αβεβαιότητα, αφού δεν είπε τα συμπεράσματά της. Στόχος, η δημιουργία φόβου και υποταγής του λαού. Γιατί αμέσως μετά την έγκριση της έκτης δόσης του δανείου, οι εκπρόσωποι της τρόικας μίλησαν για νέα αντιλαϊκά μέτρα. Πριν από κάθε απόφαση για εκταμίευση δόσης, θα απειλούν, θα εκβιάζουν, θα απαιτούν την υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου, για μέτρα και ρυθμίσεις που θα βελτιώνουν τη θέση της ανταγωνιστικότητας των κεφαλαίων, σε βάρος των εργαζομένων της χώρας. Στην πραγματικότητα η τρόικα βάζει πλάτη στους κυβερνώντες να φέρουν σε πέρας το βρώμικο έργο που έχουν αναλάβει κατά του λαού και του τόπου.

Η κλιμάκωση των αντιλαϊκών μέτρων, με πρόσχημα τα ελλείμματα και τα χρέη, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Αποτελεί ενιαίο μπούσουλα για όλες τις χώρες - μέλη της ΕΕ, ανεξάρτητα από τα επίπεδα του κρατικού τους χρέους, αλλά και ανεξάρτητα από την ακριβή φάση του οικονομικού κύκλου στην οποία βρίσκονται. Αποτελεί ενιαία στρατηγική, κύριος στόχος της οποίας είναι η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων στην ΕΕ. Από τη στιγμή που ακόμα και τα επιτελεία της ΕΕ διαπιστώνουν ότι τα αντιτιθέμενα οικονομικά συμφέροντα οξύνονται καθημερινά και αποδέχονται ότι η αντιμετώπιση τούτης της οικονομικής κρίσης δεν μπορεί να γίνει με τις γνωστές από το παρελθόν και κλασικού επεκτατικού τύπου συνταγές διαχείρισης, προσπαθούν να στηρίξουν το μεγάλο κεφάλαιο μέσα από μια πρωτοφανή, σε έκταση και βάθος, επίθεση κατά των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Κάθε κατάκτηση της εργατικής τάξης εδώ και δεκαετίες, βρίσκεται στο στόχαστρο των κεφαλαιοκρατών. Η εργασία με τη μορφή της πλήρους απασχόλησης, το εγγυημένο από τις Συλλογικές Συμβάσεις μεροκάματο, η δωρεάν παροχή Υγείας και Παιδείας, οι υπηρεσίες Πρόνοιας, το σύστημα των συντάξεων, που στήριζαν την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, αντιμετωπίζονται πλέον, από θέσεις στρατηγικής, ως φραγμός και τροχοπέδη για την κερδοφορία του κεφαλαίου. Με αυτήν ακριβώς την αρχή και σχεδιάζοντας να αντιμετωπιστεί η οικονομική κρίση με παρεμβάσεις που θα μειώνουν στο ελάχιστο τις επιπτώσεις της για το κεφάλαιο, οι δυνάμεις της πλουτοκρατίας σ' ολόκληρη την ΕΕ έχουν εξαπολύσει έναν πρωτόγνωρο και λυσσαλέο πόλεμο κατά των εργαζομένων. Και μόνο τις συνέπειες να δούμε που έχει μέχρι στιγμής ο πόλεμος αυτός για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα στη δική μας χώρα, είναι ολοφάνερο ότι μιλάμε για πόλεμο μέχρις εσχάτων. Μέχρι την πλήρη και ολοκληρωτική ισοπέδωση και παράδοση των πάντων στο βωμό του επιχειρηματικού κέρδους. Με ό,τι και αν αυτό σημαίνει. Με όποιο κόστος και αν έχει για τους λαούς.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να φοβούνται την τρόικα και το μαύρο μέτωπο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ- ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. Αυτοί είναι που πρέπει να τρέμουν μπροστά στη λαϊκή οργή και αγανάχτηση. Γι' αυτό προσπαθούν να συνδέσουν τα αντιδραστικά τους μέτρα με τη δήθεν σωτηρία της χώρας. Ομως η σωτηρία και η αποτροπή της πλήρους χρεοκοπίας του λαού βρίσκονται στην αντίθετη κατεύθυνση. Στο φως της εργατικής, λαϊκής εξουσίας, που, κοινωνικοποιώντας τα μονοπώλια, θα απαλλαγεί από την ΕΕ, θα διαγράψει μονομερώς το κρατικό χρέος για να ευημερεί ο λαός.

 rizospastis

Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Ταγμένοι αντιλαϊκά

Πυκνώνουν τον τελευταίο καιρό οι παρεμβάσεις στελεχών των κομμάτων που συμμετέχουν στην συγκυβέρνηση υπέρ ή κατά της παράτασης στη θητεία της. Η συζήτηση είναι πέρα για πέρα αποπροσανατολιστική για το λαό και στόχο έχει να τραβήξει την προσοχή μακριά από τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, που είναι προαποφασισμένα και όλα τα αστικά κόμματα δεσμεύονται να τα υλοποιήσουν, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση θα τα νομοθετήσει. Σε ποια βάση γίνεται η ψευτο - αντιπαράθεση ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και τον ΛΑ.Ο.Σ.; Πρώτο, θεωρούν όλοι σαν δεδομένες τις νέες ανατροπές σε εργασιακά και Ασφαλιστικό, που δρομολογούνται τις αμέσως επόμενες μέρες, όπως και τα μέτρα ύψους τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ που αφορούν στην κάλυψη των αντιλαϊκών στόχων για τον προϋπολογισμό του 2011.

Δεύτερον, κύρια στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και στους εταίρους του στη συγκυβέρνηση, οξύνεται η αντιπαράθεση για το πώς μπορεί πιο αποτελεσματικά να χειραγωγηθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια, που κλιμακώνεται και αυξάνει την απαξίωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Στελέχη του ΠΑΣΟΚ συνδέουν άμεσα το χρόνο των εκλογών με την εσωκομματική διαδικασία διαδοχής του Γ. Παπανδρέου, προσαρμόζοντας την προσωπική τους στρατηγική στις συνολικότερες επιδιώξεις της αστικής τάξης για αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Στη ΝΔ, αντίστοιχα, συγκρούεται η τάση εκείνη που για λογαριασμό μιας ισχυρής αστικής μερίδας πιέζει για μονιμοποίηση των κυβερνητικών συνεργασιών, ανεξάρτητα από το ποιος θα έχει την πρωτιά στις εκλογές, με εκείνη την ομάδα των στελεχών, που θέλουν η ΝΔ να έχει το πάνω χέρι στην αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού μετά τις εκλογές. Ο ΛΑ.Ο.Σ. από την πλευρά του, μιλώντας για μικρό σχήμα, δηλαδή για ανασχηματισμό και παράταση της θητείας της, προσπαθεί να εξαργυρώσει με τον καλύτερο τρόπο την αυξημένη εμπιστοσύνη που του δείχνει η αστική τάξη στον πόλεμο ενάντια στο λαό.

Ολοι στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους υπέρ ή κατά των εκλογών στο αν η κυβέρνηση Παπαδήμου «εξάντλησε την δυναμική της», αν δηλαδή είναι το ίδιο ικανή να ξεγελάει το λαό και να περνάει μέτρα, όπως τις πρώτες μέρες του σχηματισμού της. Ανησυχούν δηλαδή για το κατά πόσο αυτή η κυβέρνηση θα καταφέρει να νομιμοποιήσει τα χειρότερα που έρχονται για το λαό ή θα θαμπώσει την προοπτική των κυβερνήσεων συνεργασίας, για τις οποίες το αστικό σύστημα θρέφει μεγάλες προσδοκίες. Στο ίδιο παιχνίδι παίζουν επί της ουσίας και οι οπορτουνιστές, που ζητάνε εκλογές για να σχηματίσουν μια «ριζοσπαστική» δήθεν κυβέρνηση, το πρόγραμμα της οποίας μπάζει τη διαχείριση από την πίσω πόρτα και δίνει ανάσες στην πλουτοκρατία να μελετήσει νέα σενάρια αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού.

Ο λαός έχει κάθε λόγο να παλεύει για την ανατροπή της συγκυβέρνησης αλλά και της εξουσίας των μονοπωλίων, απεγκλωβιζόμενος ταυτόχρονα από ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, από κάθε διαχειριστική λογική και να συμπορευτεί με το ΚΚΕ. Είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να δώσει ώθηση στους λαϊκούς αγώνες, να βάλει εμπόδια στα χειρότερα μέτρα που έρχονται, να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τη διαχείριση της κρίσης από τους αστούς και τα κόμματά τους, μεγαλώνοντας τα ρήγματα στο αστικό σύστημα. Να δυναμώσει την οργάνωσή του, τη λαϊκή συμμαχία, στους τόπους δουλειάς και τις γειτονιές. Με ισχυρό ΚΚΕ, μπορεί να συμβάλλει στην οικοδόμηση των προϋποθέσεων για ριζικές αλλαγές προς όφελός του.

 rizospastis

«ΤΑΜΠΟΥ»

Οι μάγοι με
τα...δόρατα

Ερωτηθείς σχετικά με τις απολύσεις στο Δημόσιο,

ο υπουργός Μεταφορών - προερχόμενος από το ΛΑ.Ο.Σ. - κ. Μ. Βορίδης απάντησε:

*

«Για μένα ποτέ δεν ήταν ταμπού οι απολύσεις»...

*

Καταλάβατε τώρα πώς εκλαμβάνουν το δικαίωμα στη δουλειά οι συναπαρτίζοντες το ασκέρι του Καρατζαφέρη;

Για τον ΛΑ.Ο.Σ. το δικαίωμα του λαού στην εργασία, το προαπαιτούμενο, δηλαδή, της ίδιας της ύπαρξης του λαού, δεν είναι παρά ένα ...ταμπού!

Αλλά οι κύριοι του ΛΑ.Ο.Σ., σε μια χώρα με πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους, σιγά που θα αντιμετώπιζαν το δικαίωμα στην εργασία σαν κάτι «ιερό», σαν κάτι προς διασφάλιση και σεβασμό.

Οχι! Αυτά δεν είναι για ...πολιτισμένους. Αυτά είναι ...ταμπού!

Και οι πολιτισμένοι - σαν αυτούς του ΛΑ.Ο.Σ. - δε θα υποπέσουν ποτέ στο επίπεδο των ...«αγρίων» της Πολυνησίας (σ.σ.: από τη θρησκευτική διάλεκτο των οποίων προέρχεται και ο όρος «ταμπού»).

Αντιθέτως, ως ...πολιτισμένοι που είναι, απελευθερωμένοι, δηλαδή, από τέτοια ...ταμπού, δεν πρόκειται να τους αποσπάσει τίποτα από το να παραμείνουν απολύτως αφοσιωμένοι στη «σωτηρία» μας από τέτοιες ...δεισιδαιμονικές προσεγγίσεις.

*

Δεν είναι προφανές, λοιπόν, το γιατί το ΛΑ.Ο.Σ

αποτέλεσε από την πρώτη στιγμή του μνημονίου το τσιράκι του ΠΑΣΟΚ,

το οποίο ΠΑΣΟΚ έχει διακηρύξει διά του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου του ότι βασικός του στόχος είναι «ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια»;...

*

Και επίσης δεν είναι εξίσου προφανές το γιατί το ΛΑ.Ο.Σ.,

με όλη του την αξιολάτρευτη για την πλουτοκρατία φαιότητα,

επελέγη να λειτουργήσει ως η καταλληλότερη συγκολλητική ουσία μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε αυτήν τη συγκυβέρνηση του «μαύρου μετώπου»;

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ Για την κατάργηση της λεγόμενης «ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης», του λεγόμενου «τέλους επιτηδεύματος» και του λεγόμενου «έκτακτου ειδικού τέλους ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών»

19/12/11

ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Αιτιολογική Έκθεση Α. Επί της αρχής Σε συνθήκες κορύφωσης της καπιταλιστικής κρίσης, αλλεπάλληλων μειώσεων των μισθών, των συντάξεων και αλματώδους αύξησης της ανεργίας, μία πρωτόγνωρη φοροεπιδρομή οδηγεί στην συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος , διαμορφώνει συνθήκες εξαθλίωσης για ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Πλάι στην δυσβάστακτη φορολογία των άμεσων και έμμεσων φόρων, προστέθηκαν και η λεγόμενη ειδική εισφορά αλληλεγγύης, το τέλος επιτηδεύματος και το ειδικό τέλος για τα ακίνητα, που οδηγούν το λαό στην απόγνωση. Μόνο η πλήρης απόδοση του χαρατσιού μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, εκτιμάται ότι θα οδηγήσει σε έσοδα ύψους 2,9 δις Ευρώ για το 2012. Την ώρα που, από τη μια μεριά, η κυβέρνηση οργανώνει τη βάρβαρη φοροεπιδρομή στο λαϊκό εισόδημα,  από την άλλη δρομολογεί μια νέα, ακόμα πιο εκτεταμένη φοροαπαλλαγή για το μεγάλο κεφάλαιο. Τα έσοδα από την άμεση φορολογία των νομικών προσώπων προβλέπεται ότι το 2012 θα μειωθούν κατά 22%, εξαιτίας της μείωσης των φορολογικών συντελεστών για τα κέρδη, από το 24% στο 20%. Ουσιαστικά δηλαδή, η όποια συνεισφορά των επιχειρήσεων στα φορολογικά έσοδα περιορίζεται στο .... ιλιγγιώδες ποσοστό του 3,9% του συνόλου των φορολογικών εσόδων. Για τους λόγους αυτούς το ΚΚΕ καταθέτει πρόταση νόμου για την κατάργηση της λεγόμενης εισφοράς αλληλεγγύης, του τέλους επιτηδεύματος και του ειδικού τέλους για τα ακίνητα.     Β. Επί του μόνου άρθρου   Με την παράγραφο 1 προτείνεται η αναδρομική κατάργηση (δηλαδή από την έναρξη ισχύος τους)  των χαρατσιών που επιβλήθηκαν και συγκεκριμένα της λεγόμενης <<ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης στα φυσικά πρόσωπα» (άρθρο 29 ν. 3986/2011), του λεγομένου <<τέλους επιτηδεύματος>> (άρθρο 31 του ν. 3986/2011) και  του λεγόμενου <<έκτακτου ειδικού

Δημοσκόπηση: κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ στη Α’ Θεσσαλονίκης (4,5%) στο μισό του ΚΚΕ (9,1%)

το είδα στο erodotos

Είναι το δεύτερο μεγάλο αστικό κέντρο (μετά τη Β’ Αθήνας – δημοσκόπηση MRB) όπου το ΚΚΕ περνάει το ΠΑΣΟΚ και έρχεται -δημοσκοπικά πάντα- δεύτερη δύναμη

Εκτίμηση αποτελέσματος Α’ Θεσσαλονίκης

ΠΑΣΟΚ 10% – 15%

Ν.Δ. 22% – 26%
ΚΚΕ 12% – 16%
ΛΑΟΣ 7% – 10%
ΣΥΡΙΖΑ 5% – 7%

Οικολόγοι – Πράσινοι 6% – 8%

Δημοκρατική Αριστερά 10% – 13%

Δημοκρατική Συμμαχία 3% – 4%

Άλλο 11% – 15%

Η δημοσκόπηση είναι της Palmos Analysis για τον ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟ.

Εργατικό δελτίο ειδήσεων Π.Α.ΜΕ 18/12/2011

ΓΕΡΜΑΝΙΑ Το μοντέλο του «μίνι-τζομπ» (μερική απασχόληση)

Ανάπτυξη για το κεφάλαιο - μισοζωή για τους εργαζόμενους

Από εργατική κινητοποίηση του 2004 στην αυτοκινητοβιομηχανία «Φολκσβάγκεν». Τα συμβιβασμένα συνδικάτα ωστόσο εφαρμόζουν την «κοινωνική ειρήνη», που έχει παγώσει τους μισθούς των Γερμανών για μια δεκαετία

Associated Press

Σήμερα στη Γερμανία, στη λεγόμενη «ατμομηχανή» της Ευρώπης, μία στις τέσσερις θέσεις εργασίας χαρακτηρίζεται από υποαπασχόληση και επισφάλεια, ένας στους τέσσερις εργαζόμενους βρίσκεται σε καθεστώς εργασιακής επισφάλειας. Αν το 1995, η υποαπασχόληση αφορούσε το 15% των εργαζομένων, σήμερα αφορά το 25%, δηλαδή 7,3 εκατομμύρια άτομα. Αυτό που εμφανίζεται ως οικονομική πρόοδος και ανάπτυξη μέσω της «ελαστικοποίησης της αγοράς εργασίας» και φέρνει κέρδη στην πλουτοκρατία είναι κόλαφος για τα λαϊκά στρώματα, σημαίνει υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, συγκαλυμμένη ανεργία και τελικά μισοζωή.Πρόσφατα ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός της Ισπανίας, ο συντηρητικός Μαριάνο Ραχόι έλεγε ότι σκεφτόταν να εφαρμόσει στη χώρα του το «γερμανικό μοντέλο», που βασίζεται στα «minijobs» («μίνι-τζομπ»). «Minijobs» εννοούν στη Γερμανία μία μορφή της υποαπασχόλησης που εξαρθρώνει «το κοινωνικό γερμανικό μοντέλο» βασισμένο σε ένα κράτος πρόνοιας που θεωρούνταν πιο γενναιόδωρο και εργασιακές σχέσεις πιο σταθερές απ' ό,τι στην πλειοψηφία των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών. «Minijob» είναι μία μορφή μερικής απασχόλησης και με επισφάλεια που εφαρμόστηκε σταδιακά από τη δεκαετία του '90 και κυρίως από το 2003 με τις λεγόμενες Hartz - μεταρρυθμίσεις, που υποτίθεται πως είχαν στόχο τη μείωση της ανεργίας, όμως στην πραγματικότητα η τελευταία αυξήθηκε.
Μία «minijob» σημαίνει να κερδίζεις 400 ευρώ το πολύ το μήνα, μισθός που δεν επιτρέπει στον εργαζόμενο να ζει αξιοπρεπώς, παρά το γεγονός ότι ο εργοδότης πληρώνει 120 ευρώ στο κράτος ως εργοδοτικό φόρο και κοινωνική ασφάλεια του εργαζομένου. Με αυτόν τον τρόπο, ο εργαζόμενος συνεχίζει να συνδέεται με το σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων, αν και αυτά που βγάζει δεν του φτάνουν για να ζήσει, ωστόσο δεν εμφανίζεται άνεργος!
Φυσικά, παρά το γεγονός ότι η Γερμανία σκοπεύει να εξάγει το μοντέλο της στην υπόλοιπη Ευρώπη ως επιτυχημένο, πρέπει να αναρωτηθεί κανείς για ποιον ήταν η πραγματική επιτυχία. Οι αριθμοί αποδεικνύουν ότι οι παραπάνω μεταρρυθμίσεις ήταν ένα από τα στοιχεία - κλειδιά για τη γενίκευση της εργασιακής επισφάλειας και την υποαπασχόληση, φτάνοντας σήμερα το 25% του εργατικού δυναμικού.
Οι τελευταίοι αν και τυπικά έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους εργαζόμενους σε κανονικές θέσεις εργασίας, κερδίζουν πολύ λιγότερα χρήματα. Οπότε η επιτυχία του μοντέλου φαίνεται ότι περιορίζεται στα ταμεία των εταιρειών, φουσκώνοντας ακόμα περισσότερο τα κέρδη της ολιγαρχίας, ενώ οι εργαζόμενοι ζουν όλο και χειρότερα και φυσικά δεν επωφελούνται από την όποια οικονομική ανάπτυξη της χώρας.
Μάλιστα, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα τον Οκτώβρη υπήρχαν γύρω στους καινούργιους 180.000 εργαζόμενους με το καθεστώς της επινοικίασης. Αυτό είναι το άλλο μοντέλο που εξασφαλίζει στους εργοδότες φτηνούς εργάτες, καθώς αυτοί δεν έχουν μισθούς σύμφωνα με την κλαδική συλλογική σύμβαση, αλλά δουλεύουν σε εργολαβικές (στην ουσία δουλεμπορικές) εταιρείες, που συνεργάζονται με τους βιομήχανους και που τους νοικιάζουν τους εγράτες με το μισό ή και πιο κάτω μισθό. Το μεγαλύτερο ποσοστό επινοικιαζόμενων θέσεων εργασίας υπάρχει στο Αμβούργο, που αποτελεί το 55,2% των προσφερόμενων θέσεων. Ακολουθούν η Βρέμη με 40,2% και η Θουρυγγία με 39,4%. Στη Βάδη Βυτεμβέργη το ποσοστό είναι 36,9%, στην Εσση 36,5%, στην Κάτω Σαξωνία 36,4%, το μικρότερο ποσοστό είναι στο Βραδεμβούργο με 21,3% ενώ οι υπολογισμοί των συνδικάτων που δεν αντιδρούν ιδιαίτερα σε αυτήν την τακτική, κάνουν λόγο για πάνω από 1 εκατ. ενοικιαζόμενων εργαζόμενων σε σύνολο 41 εκατ. μισθωτών.
Η επισφάλεια πλήττει εκτός από τις συνθήκες ζωής και τη ζωή αυτή καθαυτή. Ετσι, ο μέσος όρος προσδόκιμου ζωής για τους φτωχούς εργαζόμενους, έπεσε κατά δύο χρόνια τα τελευταία δέκα χρόνια, σύμφωνα με μία έκθεση που δημοσίευσε, στις 13 του τρέχοντος μήνα, η «Saarbruecker Zeitung». Πριν δέκα χρόνια, οι Γερμανοί με χαμηλότερα εισοδήματα είχαν προσδόκιμο ζωής τα 77,5 χρόνια, το 2010 έπεσε στα 75,5 χρόνια.
Η μείωση ήταν φυσικά πιο δραστική στο έδαφος της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, όπου οι εργαζόμενοι με χαμηλότερα εισοδήματα από το προσδόκιμο ζωής των 78 χρόνων, έπεσαν στα 74,1!
Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ τις ριζικές αλλαγές που υπέστησαν στη ζωή τους οι πολίτες της ΓΛΔ,για τους οποίους μέχρι το 1989 η ανεργία φάνταζε σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας και που μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη χώρα, ήρθαν αντιμέτωποι με αυτό που πραγματικά είναι η ανεργία και η φτώχεια, ενώ αναγκάστηκαν να βγάζουν με όποιον δυνατό τρόπο τα προς το ζειν, πολλές φορές ίσα - ίσα για να μην πεθάνουν, ενώ ταυτόχρονα πλουτίζουν από το μόχθο τους τα παράσιτα, οι κεφαλαιοκράτες.

Γ. Καρ.

Η πείρα της Αργεντινής

rizospastis

Γρηγοριάδης Κώστας

Στην πρόσφατη ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ γίνεται η εξής εκτίμηση: «Το τμήμα του κεφαλαίου, εγχώριου και ξένου, που σήμερα υποστηρίζει την επιστροφή της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα συνδεδεμένο με το δολάριο, ή και με τη βρετανική λίρα, σε καμία περίπτωση δε νοιάζεται για την άρση των αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων που περιλήφθηκαν στα μνημόνια των ελληνικών κυβερνήσεων με την ΕΕ και το ΔΝΤ ή εφαρμόστηκαν από τις ελληνικές κυβερνήσεις υπό το πρόσχημα του μνημονίου, με το φόβητρο της απειλής μη εκταμίευσης των δόσεων. Αποσιωπούν από τον ελληνικό λαό ότι το νόμισμα της Αργεντινής δεν ήταν συνδεδεμένο με το ευρώ, αλλά με το δολάριο, ενώ στη συνέχεια η σχετική αποδέσμευσή του δε φρέναρε τη φτώχεια και την ανεργία».Ας δούμε, λοιπόν, την εμπειρία της Αργεντινής που δίνει χρήσιμα συμπεράσματα για το εργατικό, λαϊκό κίνημα.
Στην Αργεντινή εκδηλώθηκε οικονομική καπιταλιστική κρίση την τριετία 1998 - 2001 και επιχειρήθηκε να αντιμετωπισθεί με υποτίμηση του νομίσματος και με διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους, μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Τι είχε προηγηθεί;
Στην καπιταλιστική οικονομία της Αργεντινής εφαρμόστηκαν τη δεκαετία του 1990 μια σειρά καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις για την εξασφάλιση της κερδοφορίας των μονοπωλίων. Οι αναδιαρθρώσεις αυτές επέβαλαν μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου, απομάκρυνση των φόρων και των περισσότερων περιορισμών στις εισαγωγές και μηδένισαν τη φορολογία στις εξαγωγές εμπορευμάτων. Η φορολογία στις εξαγωγές εμπορευμάτων, το 1990, αποτελούσε το 8,5% των εσόδων της κυβέρνησης. Ακόμη στις αναδιαρθρώσεις αυτές περιλαμβανόταν η μείωση της φορολογίας της αγροτικής παραγωγής και της κατοχής αγροτικής γης, η απελευθέρωση της κίνησης του κεφαλαίου επιτρέποντας ελεύθερες εισροές και εκροές κεφαλαίων και η ιδιωτικοποίηση σχεδόν όλων των οργανισμών κοινής ωφέλειας. Η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση ήταν η σύνδεση του αμερικάνικου δολαρίου με το νόμισμα της Αργεντινής, το πέσο. Ουσιαστικά υιοθέτησαν ως νόμισμα το αμερικάνικο δολάριο μέσω της πλήρους μετατρεψιμότητας του πέσο σε δολάρια.
Η δημοσιονομική πολιτική ελάχιστης φορολογίας του κεφαλαίου είχε ως αποτέλεσμα τα κρατικά έσοδα να βασίζονται κατά κύριο λόγο στην έμμεση λαϊκή φορολογία, ενώ το κρατικό έλλειμμα καλυπτόταν από εξωτερικό δανεισμό. Ετσι, το εξωτερικό της χρέος εκτινάχτηκε στα ύψη. Αυτή η πολιτική οδήγησε για μια 10ετία σε οικονομική ανάπτυξη με μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ 4,8%.
Από το τέλος του 1998 στην οικονομία της Αργεντινής εκδηλώθηκε βαθιά οικονομική κρίση. Το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 3,4% το 1999, κατά 0,8% το 2000, κατά 4,4% το 2001 και κατά 10,9% το 2002. Η βιομηχανική παραγωγή έπεσε στο 70% της αντίστοιχης του 1997. Το Μάη του 2001 οι άνεργοι και υποαπασχολούμενοι έφθαναν στο 30,1%, ενώ ένα χρόνο μετά στο 40%. Τον Οκτώβρη

Π.Α.ΜΕ Επιτροπή Πρέβεζας-Μέτρα προστασίας για τους ανέργους

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

  ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΤΡΙΤΗ 20 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 7μ.μ ΣΤΗΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΟ

Μέτρα προστασίας για τους ανέργους

Απευθυνόμαστε σε όλη την εργατική τάξη. Σε κάθε έναν που βρίσκεται ήδη στην ανεργία, που ψάχνει να βρει μεροκάματο, στους εργαζομένους που βρίσκονται με το ένα πόδι εκτός παραγωγής, στους εργαζομένους που κακοπληρώνονται ή βρίσκονται επί μήνες απλήρωτοι.

Κανείς δεν είναι μόνος του. Κανείς δε μπορεί μόνος του να αντιμετωπίσει τη φτώχεια και την ανεργία. Τα νούμερα της ανεργίας θεριεύουν, οι εργαζόμενοι που παραμένουν απλήρωτοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, πολλαπλασιάζονται.

Η ανεργία βρίσκεται σε κάθε σπίτι και συνεχώς θα μεγαλώνει. Σήμερα είναι ο γείτονας, ο συγγενής, ο συνάδελφος. Αύριο είναι πιθανόν να είναι ο καθένας μας. Μην το βάζεις κάτω, μην ψάχνεις λύσεις εκεί που δεν υπάρχουν.

Η θέση μας δεν είναι στις ουρές του ταμείου ανεργίας.

Να ενώσουμε τα χνώτα μας. Να απαντήσουμε με αποφασιστικότητα, με οργάνωση.

Στηρίξου στο ΠΑΜΕ. Έλα σε επαφή με το σωματείο σου.

Δώσε δύναμη με τη συμμετοχή σου στις λαϊκές επιτροπές σε κάθε γειτονιά.

Να δυναμώσει η αλληλεγγύη μεταξύ μας. Όλοι για έναν και ένας για όλους. Το ζήτημα της ανεργίας, δεν είναι αποκλειστικότητα κάποιου κλάδου, ούτε μπορεί να εξαλειφθεί για κάποιον κλάδο. Αντιθέτως, απαιτείται ενιαίος και συντονισμένος αγώνας. Να παρθούν τώρα μέτρα για την προστασία των ανέργων.

Αγώνας για το σήμερα και το αύριο της εργατικής τάξης

Άνεργε– εργαζόμενε

• Μη δίνεις χρόνο στην κυβέρνηση. Όλο το προηγούμενο διάστημα έχουν παρθεί μέτρα για να εξαθλιώσουν το λαό, δίνουν συνεχώς γη και ύδωρ στην πλουτοκρατία. Δεν πρέπει να προσδοκάς τίποτα από μια κυβέρνηση που στηρίζει με κάθε τρόπο το κεφάλαιο και σπρώχνει μαζικά τις εργατικές-λαϊκές οικογένειες στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Απελευθέρωσαν τις απολύσεις, κατάργησαν τις αποζημιώσεις.
• Δεν πρέπει να αποδεχτείς τη σημερινή κατάσταση. Δεν πρέπει να αποδεχτείς 
•  

Ο Μάνεσης με έκανε τον μεγαλύτερο κομμουνιστή.

Το πρωτοειδα στο redflyplanet

Γραφει η Ντινα Δασκαλοπουλου

Για τους περισσότερους από εμάς, η Ελληνική Χαλυβουργία δεν είναι παρά ένα ρυπαρό εργοστάσιο στο δρόμο για την Κόρινθο. Περνώντας μπροστά του, σπάνια υποψιαζόμαστε ότι εκεί δουλεύουν άνθρωποι. Με όνειρα και ευαισθησίες, με παιδιά και εγγόνια, με φιλότιμο και αξιοπρέπεια. Δυστυχώς, το ίδιο φαίνεται ότι σκέφθηκε και η διεύθυνση, που πριν από εβδομάδες αποφάσισε να αρχίσει τις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών. Όμως, οι εργαζόμενοι που τόσα χρόνια πάλευαν με τη φωτιά και συχνά το πλήρωναν βαριά, αντέδρασαν, απαιτώντας το δίκιο τους. Το ξέρουμε, τέτοια λάθη διαχείρισης συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες, αλλά εδώ, τουλάχιστον, οι εργαζόμενοι αντέδρασαν συλλογικά, αλληλέγγυα και με πείσμα. Ατσάλινο, φυσικά.

(φωτογραφίες: Άγγελος Τζωρτζίνης)

Ο αγώνας γίνεται για τα παιδιά.
 Όχι μόνο των απεργών, τα οποία συμπαρίστανται (επάνω)
με τον πιο γλυκό τρόπο, αλλά και για την επόμενη γενιά εργαζομένων στην επιχείρηση.
 Πολλοί από τους απεργούς έχουν ζήσει μια ζωή εδώ μέσα
 και απορούν πως γίνεται να μειώνονται οι μισθοί τους και να απολύονται
την ώρα που η επιχείρηση παίρνει μεγάλες παραγγελίες.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ και
το Ρούπελ διασταυρώνονται στο κεφάλι μου. Πάνω από το Θριάσιο βαραίνει μια μολυβένια μέρα. Στα αριστερά η θάλασσα ακίνητη και δεξιά οι παγωμένες τσιμινιέρες του εργοστασίου. Το Ρούπελ είναι το μεγαλύτερο οχυρό των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, με καταφύγια κοντά στα δυο χιλιόμετρα και στοές που ξεπερνούν τα 4.000 μέτρα. Τον Απρίλη του ’41 επί τέσσερα μερόνυχτα οι Γερμανοί βομβάρδιζαν το Ρούπελ, ζητώντας τη συνθηκολόγησή του. «Τα οχυρά δεν παραδίδονται, καταλαμβάνονται», αντέταξαν οι φαντάροι· 44 έπεσαν νεκροί και άλλοι 152 τραυματίστηκαν, υπερασπιζόμενοι το οχυρό μέχρι τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας και την αναπόφευκτη παράδοσή του. Το Ρούπελ χτίστηκε με σίδηρο της νεαρής τότε Ελληνικής Χαλυβουργίας. Κι εγώ οδηγώ προς τον Ασπρόπυργο, αναζητώντας το οχυρό των χαλυβουργών.

«Μέσα από τον άνεμο και την καταιγίδα, από τη λάμψη της μαζικής απεργίας και της σύγκρουσης στους δρόμους, ο προλετάριος μεταμορφώνεται από έναν πάτερ-φαμίλια, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το πώς θα εξοφλήσει το δάνειο, σ’ έναν «ρομαντικό επαναστάτη»…», έλεγε η Ρόζα. Αναρωτιέμαι αν αυτό ισχύει και για τους 400 εργάτες που θα συναντήσω. Στην 24η μέρα απεργίας σήμερα και για τις εφημερίδες και τα ΜΜΕ της χώρας δεν περίσσεψε μια λέξη. Είναι η πρώτη απεργία διαρκείας της εποχής του Μνημονίου, όμως τα κανάλια και οι περισσότερες εφημερίδες ζουν το μήνα του μέλιτος με την κυβέρνηση Παπαδήμου και τα ποσοστά αποδοχής του. «Ποτέ μην αφήνεις την αλήθεια να σου χαλάσει μια καλή ιστορία», λέει ένα παλιό αμερικάνικο δημοσιογραφικό ρητό. Κι οι χαλυβουργοί μάλλον θα τάραζαν την τηλεοπτική ευωχία.

«Για μας η απόλυση ήταν αιτία πολέμου. Και σ’ αυτόν απαντάς μόνο με αλληλεγγύη. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν τα παιδιά μου. Και μετά την τάξη μου. Αν περνούσε το πλάνο του Μάνεση σ’ εμάς, θα εφαρμοζόταν σε όλα τα εργοστάσια της περιοχής. Τέτοια προδοσία δεν θα την επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου.» Νάσος Παυλάκης

«Τα παιδιά μας είναι περίφανα γιατί οι πατεράδες τους δεν έσκυψαν το κεφάλι. Η εργοδοσία νόμιζε πως θα κάνουμε πίσω γιατί θα φοβηθούμε. Όμως τα βγάζουμε μια χαρά πέρα χάρη στην αλληλεγγύη του ελληνικού λαού. Και τα παιδιά μας παίρνουν καλύτερο μάθημα βλέποντας τον κόσμο που έρχεται για να στηρίξει τον αγώνα.» Μαρία

Στην εταιρεία για την οποία εργάζονται δεν συνέβη κάτι πρωτόφαντο για την Ελλάδα της ύφεσης: το αφεντικό τους βλέπει τα κέρδη του να μειώνονται λόγω της κρίσης και καλεί τους εργαζόμενους να