ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΑΜΕ της Πέμπτης 1ης Δεκέμβρη προς την εργατική τάξη των χωρών της Ευρώπης

Βουλευτές στην ελληνική κοινότητα Βερολίνου

 Την τεταρτη 30 Νοέμβρη 2011, επισκέφθηκε την ελληνική κοινότητα Βερολίνου επιτροπή βουλευτών της κυβέρνησης συνεργασίας και συνενοχής του 'ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ'  ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, με εκπροσώπους τους Μαγκούφη, Αντώναρο και Πλεύρη αντίστοιχα.

Δείτε πως τους υποδέχτηκαν.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΑΠΕΡΓΙΑ -ΠΟΡΕΙΑ ΜΕ ΤΟ Π.Α.ΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ(PHOTOS)

PHOTOS:ΣΩΤΗΡΗΣ ΓΑΚΗΣ

Μήνυμα προς την εργατική τάξη της Ευρώπης Διαβάστηκε χτες στη συγκέντρωση της Ομόνοιας

ΠΗΓΗ rizospastis

Από κάθε γειτονιά αντάμωσαν χτες στο κέντρο της Αθήνας

Ψήφισμα προς την εργατική τάξη των χωρών της Ευρώπης ενέκρινε η χτεσινή απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Αθήνα. Το μήνυμα το διάβασε ο πρόεδρος του Συνδικάτου Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Αττικής Αποστόλης Γαρμπής και έχει ως εξής:«Προς την εργατική τάξη των χωρών της Ευρώπης,
Συνάδελφοι εργάτες, εργαζόμενοι της Ευρώπης
Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο σκληρό και δύσκολο ταξικό αγώνα που διεξάγετε στις χώρες σας. Να ξέρετε ότι κάθε κινητοποίηση και αγώνας σας μας δίνει νέα ώθηση και κουράγιο ώστε πιο αποφασιστικά να συνεχίσουμε την πάλη μας. O αγώνας του ΠΑΜΕ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι και του δικού σας αγώνα.
Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ο γενικευμένος και παγκόσμιος χαρακτήρας της καπιταλιστικής κρίσης, οι εξελίξεις στην Ελλάδα όπως και σε όλες τις χώρες της Ευρώπης επιβάλλουν να ακουστεί πιο δυνατά από ποτέ το σύνθημα "προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε"! Καμιά υποταγή, κανένα συγχωροχάρτι στον καπιταλισμό!
Διδαγμένοι από την πείρα μας και τη σημερινή πραγματικότητα να απορρίψουμε τα ψέματα της πλουτοκρατίας και των επιτελείων της ότι την κρίση την έφεραν τα δικαιώματα των εργατών ή η κακή διαχείριση. Η κρίση είναι κρίση του καπιταλισμού και τη δημιούργησαν το ξεζούμισμα της εργατικής δύναμης, τα αμύθητα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου και η συσσώρευσή τους. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα σάπιο και ξεπερασμένο. Δε διορθώνεται. Οσο θα υπάρχει θα φέρνει διαρκώς στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα μόνο ανεργία, πείνα, πόλεμο, στυγνή εκμετάλλευση και καταπίεση.
Αυτό που ζούμε στην Ελλάδα δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα, ούτε εξαίρεση. Αντιμετωπίζουμε γενικευμένη επίθεση που γυρνάει τη ζωή μας και τις συνθήκες δουλειάς στον περασμένο αιώνα. Δεν

Ματαιοπονούν οι εχθροί του λαού

Με αφορμή τη χτεσινή απεργία, την οποία αποσιώπησαν επιδεικτικά όλο το προηγούμενο διάστημα, τα αστικά ΜΜΕ προσπάθησαν να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι η λαϊκή πάλη αποκλιμακώνεται, αφού - όπως έλεγαν - με τις κινητοποιήσεις που έγιναν μέχρι τώρα, οι εργαζόμενοι δεν κέρδισαν τίποτα. Παρακινούσαν, μάλιστα, να αναζητήσουν άλλους τρόπους δράσης, προσμένοντας «λύσεις» σε ευρωπαϊκό επίπεδο και όχι σε εθνικό. Αφορμή για την παραπάνω προκατασκευασμένη «ανάλυση» ήταν η άμαζη απεργιακή συγκέντρωση των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ στην Αθήνα. Για να στηρίξουν την προπαγάνδα τους, τα αστικά ΜΜΕ απέκρυψαν στην πλειοψηφία τους τις μεγαλειώδεις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ στην Αθήνα και σε δεκάδες ακόμα πόλεις, οι οποίες επιβεβαιώνουν την κλιμακούμενη συσπείρωση ευρύτερων εργατικών και λαϊκών δυνάμεων στο ταξικό κίνημα.

Τι επιδιώκουν; Πρώτο, να καλλιεργήσουν απογοήτευση στα λαϊκά στρώματα. Κρύβουν ότι αν σήμερα το αστικό πολιτικό σύστημα αναγκάζεται να ελίσσεται με κυβερνήσεις συνεργασίας, για να διασφαλίσει την παραμονή της ντόπιας πλουτοκρατίας στο ευρώ, αυτό οφείλεται στη λαϊκή πίεση και στους ταξικούς εργατικούς αγώνες, που συγκλόνισαν τη χώρα όλο το προηγούμενο διάστημα και βρέθηκαν στο κέντρο της προσοχής όλης της ΕΕ. Δεύτερο, υποδαυλίζουν στάση ανοχής απέναντι στη συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου. Λένε ότι, αφού στη χτεσινή απεργία συμμετείχε λιγότερος κόσμος απ' ό,τι στην προηγούμενη, που έγινε πριν τη συγκυβέρνηση, ο λαός εγκρίνει το νέο κυβερνητικό σχήμα και την πολιτική του. Λένε ψέματα. Αυθαιρετούν συνειδητά για να κρύψουν ότι η οργή στον κόσμο βράζει και η αιτία είναι η βάρβαρη πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης, που έδωσε τη σκυτάλη στην τρικομματική συμμαχία, αλλά και της σημερινής.

Τρίτο, προσπαθούν με φαιδρότητες να παρουσιάσουν σαν εκπρόσωπο των εργαζομένων τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, για να τις διασώσουν από την απαξίωση που μεγαλώνει στη συνείδηση του εργατόκοσμου. Γι' αυτό τα αστικά ΜΜΕ αποσιωπούν κατά κανόνα τη δράση του ΠΑΜΕ, τον πρωτοπόρο ρόλο του στην οργάνωση της εργατικής - λαϊκής πάλης, τις μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις του, όπως ήταν και οι χτεσινές. Οσο κι αν σκούζουν για τους «συνδικαλιστές», στην πραγματικότητα θέλουν εργατοπατέρες σαν αυτούς της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, δοκιμασμένους συνεταίρους της κυβέρνησης και του κεφαλαίου στο τσάκισμα του λαού. Τέλος, προσπαθούν να πείσουν το λαό ότι οι απεργίες, οι εργατικοί δηλαδή αγώνες, δε βγάζουν πουθενά και ότι πρέπει να βρει άλλους τρόπους διεκδίκησης, οι οποίοι μάλιστα θα αφήνουν στο απυρόβλητο το κεφάλαιο και τα κόμματά του σε εθνικό επίπεδο.

Θέλουν την εργατική τάξη αφοπλισμένη, να ρίχνει κούφιες ντουφεκιές στις πλατείες, ζητώντας μια καλύτερη ΕΕ και κλαίγοντας τη μοίρα της για την κρίση, την οποία μάλιστα δε διστάζουν να τη χρεώνουν στο λαό. Φοβούνται τους οργανωμένους ταξικούς αγώνες που ξεπηδούν και ριζώνουν στους τόπους δουλειάς, εκεί όπου πραγματώνεται η εκμετάλλευση και η κάθε κινητοποίηση πονάει διπλά τον εργοδότη. Σκιάζονται από την απήχηση που συναντά το κάλεσμα του ΠΑΜΕ, που κερδίζει έδαφος στις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις, διευρύνοντας και σταθεροποιώντας τους δεσμούς του με νέους εργαζόμενους και τόπους δουλειάς. Η ελπίδα και η διέξοδος βρίσκονται στην ένταση της ταξικής πάλης με οργάνωση παντού. Οσοι προσπαθούν να ξεστρατίσουν το λαό σε ακίνδυνα για το σύστημα μονοπάτια, θα καταλάβουν γρήγορα πως το ποτάμι της ταξικής πάλης μπορεί να έχει σκαμπανεβάσματα, αλλά όχι επιστροφή.

ΠΗΓΗ rizospastis

Χαλυβουργοί

Οι χαλυβουργοί νίκησαν το φόβο.
Αυτή είναι η πρώτη τεράστια μάχη που έδωσαν - την έδωσαν πρώτα και κύρια με τους εαυτούς τους - και κατάφεραν να την κερδίσουν.
Πέταξαν από πάνω τους κάθε αναστολή και ταμπού. Προσπέρασαν τα προσχήματα της αναβλητικότητας. Ηρθαν αντιμέτωποι με όλα όσα κατασκευάζει η αστική τάξη για να περάσει αλυσίδες στο μυαλό και στη συνείδηση των εργαζομένων.
Και νίκησαν.

*

Οι χαλυβουργοί έκαναν το πρώτο βήμα, έσπασαν την αλυσίδα ακριβώς στο πιο ισχυρό αλλά και στο πιο αδύνατο σημείο της:
Ξεκαθαρίζοντας πρώτα και κύρια ότι αυτοί, οι εργάτες και ο εργοδότης, ότι
αυτοί που δένουνε το ατσάλι και ο βιομήχανος,
δεν έχουν κανένα κοινό συμφέρον.

*

Για το επόμενο βήμα τους, ήταν απαραίτητη ακόμα μεγαλύτερη δύναμη:
Να παραμείνουν ενωμένοι! Σαν μια γροθιά! Να απομονώσουν καθετί που αποπροσανατολίζει, καθετί που προσπαθεί να τους «ξεμοναχιάσει».
Το πέτυχαν κι αυτό.
Οι χαλυβουργοί λένε και ξαναλένε:
«Θα φάμε ψωμί κι ελιά,
θα μείνουμε ενωμένοι,
αλλά δε θα προσκυνήσουμε».
Αυτό είναι το περήφανο παράδειγμά τους που άπλωσε φτερά και το μήνυμά του, παρά τον αποκλεισμό των καθεστωτικών ΜΜΕ, πάει πλέον παντού μέχρι και στην πιο μικρή γειτονιά.

*

Ο αγώνας των χαλυβουργών είναι μια κατάκτηση που ανήκει σε όλους. Μια κατάκτηση που ανοίγει δρόμους για να περπατήσουν και οι άλλοι.
Γιατί έτσι, όταν μετατρέπεται σε πράξη το «ένας για όλους και όλοι για έναν», μόνο τότε γίνονται τα ρυάκια χείμαρροι.
Οι χείμαρροι ποταμοί.
Και τα ποτάμια λαοθάλασσες.
Ετσι μόνο σπάνε τα φράγματα που στήνουν οι εκμεταλλευτές απέναντι στους εργάτες που δικαιούνται και διεκδικούν το μόχθο τους.

*

Οι χαλυβουργοί άναψαν φωτιές εκεί που δεν υπήρχαν. Μέσα στο καταχείμωνο. Φούντωσαν τις φλόγες εκεί που υπήρχαν ακόμα μικρές εστίες.
Οι χαλυβουργοί αποδεικνύουν ότι υπάρχουν «φωλιές νερού» που πρέπει να κρατηθούν ζωντανές κόντρα στο άνυδρο παρόν και στο έρημο μέλλον που μας ετοιμάζουν.
Γι' αυτό είναι κάτι παραπάνω από υποχρέωση:
Είναι καθήκον όλων μας,
είναι ταξικό καθήκον κάθε εργάτη,
κάθε εργαζόμενου, κάθε ανθρώπου του λαού, κάθε χειμαζόμενου από αυτή την πολιτική, κάθε δεσμώτη στη φυλακή της καπιταλιστικής ασυδοσίας και εκμετάλλευσης, να μετατρέψει σε δικό του αγώνα, σε δική του έγνοια την τελική νίκη του αγώνα που δίνουν οι χαλυβουργοί.

*

Αυτοί οι μπροστάρηδες, οι χαλυβουργοί, πρέπει να στηριχτούν από τον καθένα μας.
Με κάθε τρόπο.
Ειδικά τώρα που καταφέρνουν να κάνουν την ανηφόρα ίσιο δρόμο για να τραβήξουμε όλοι μπροστά.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

    

Το ευρώ, η δραχμή και η πάλη για την εργατική εξουσία

το πρωτοειδα crousma
πηγη rizospastis

Ευρώ ή δραχμή; Το ερώτημα αυτό πλανιέται στα αστικά επιτελεία, στα αστικά ΜΜΕ, από το ενδεχόμενο να αποπέμψουν την Ελλάδα από την ευρωζώνη λόγω χρεοκοπίας. Ως ερώτημα πλανιέται και στο χώρο του οπορτουνισμού, όλους δηλαδή τους χώρους που με τον ένα ή άλλον τρόπο είναι σταθερά προσανατολισμένες στον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης, όλους όσοι είναι πεισμένοι ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι αιώνιο και αξεπέραστο και ότι θα συνεχίσει να είναι κυρίαρχο τα επόμενα χρόνια, τις επόμενες δεκαετίες και γιατί όχι τους επόμενους αιώνες. Απλώς, στις σημερινές συνθήκες της όξυνσης της οικονομικής κρίσης και του εντεινόμενου ανταγωνισμού εντός και εκτός των πλαισίων της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με τον ελληνικό καπιταλισμό να βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, καθώς δέχεται τεράστια πίεση και μεγάλους κλυδωνισμούς στο εσωτερικό του, οι κυρίαρχοι κύκλοι του μονοπωλιακού κεφαλαίου προβληματίζονται και εξετάζουν όλα τα ενδεχόμενα. Υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι το σύστημα καπιταλιστικής εκμετάλλευσης θα παραμείνει αλώβητο και ανέγγιχτο, ανεξάρτητα από το πώς θα διαμορφωθούν οι συμμαχίες της αστικής τάξης στο προσεχές μέλλον.

Το γεγονός ότι στους προβληματισμούς αυτούς συμμετέχουν ενεργά και οι δυνάμεις του οπορτουνισμού σε όλες τις εκδοχές του, αποδεικνύει πόσο στενά είναι διασυνδεδεμένος ο χώρος αυτός - τα μικροαστικά στρώματα μέσω του οποίου εκφράζονται πιο συγκεκριμένα - με τον καπιταλισμό, με αποτέλεσμα να μη βλέπει άλλη διέξοδο πέρα από τα όρια του σημερινού εκμεταλλευτικού συστήματος, ενώ παράλληλα είναι τόσο αλλοτριωμένος από την αστική ιδεολογία, ώστε οι τριγμοί και οι συγκρούσεις που συντελούνται σήμερα στο εσωτερικό της αστικής τάξης της χώρας, να μεταφέρονται στο συγκεκριμένο χώρο, ο οποίος επιχειρεί να συγκαλύψει την αστική τους πατρότητα κάτω από το μανδύα της ...αριστερής αναζήτησης.

Αν για τις αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις το δίλημμα δραχμή ή ευρώ είναι υπαρκτό, αυτό χάνει κάθε νόημα όταν τίθεται υπό μορφή ερωτήματος στην εργατική τάξη της χώρας. Σε τι να τοποθετηθεί ένας συνειδητός ή ακόμα και κάποιος χωρίς ταξική συνείδηση εργάτης; Αν η απλήρωτη εργασία του που ενσωματώνεται στο εμπόρευμα και εμφανίζεται σαν υπεραξία, θα αποτυπώνεται σε δραχμές ή ευρώ; Αν το σκοινί, που θα τον κρεμάσουν, το έχουν αγοράσει με ευρώ ή δραχμή; Κοντολογίς, το καπιταλιστικό νόμισμα, όποιο και αν είναι αυτό, ενσωματώνει εκμεταλλευτικές σχέσεις που εμφανίζονται στην παραγωγή και την κυκλοφορία του κεφαλαίου. Ο Μαρξ, ο οποίος έχει αναλύσει εξαντλητικά το θέμα αυτό στον πρώτο τόμο του «Κεφαλαίου», αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η εμπορευματική μορφή του προϊόντος και η χρηματική μορφή του εμπορεύματος, στα πλαίσια του καπιταλισμού, συγκαλύπτουν την ταξική εκμετάλλευση, η οποία, αντίθετα, στη φεουδαρχία με το μοίρασμα της εργάσιμης μέρας, ανάμεσα στο χρόνο που ο δουλοπάροικος εργαζόταν για τον εαυτό του και στο χρόνο που εργαζόταν για λογαριασμό του φεουδάρχη, ήταν απόλυτα καθαρή και διαυγής.

Ταξική διάσταση

Το ΚΚΕ, κινούμενο πέρα από τις εθνικιστικές και τις κοσμοπολίτικες απόψεις της αστικής τάξης της χώρας και τις, γεμάτες μικροαστικές αυταπάτες, ομιχλώδεις αντιλήψεις του οπορτουνισμού, έθεσε το

ΑΠΕΡΓΙΑ 1/12/2011.ΑΘΗΝΑ-Ομιλία του σωματείου των Χαλυβουργών

ΜΕΓΑΛΗ Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ Π.Α.ΜΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ(VIDEO-PHOTOS)

Συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο κέντρο της Αθήνας by News247

ΠΗΓΕΣ newsit.gr
news247.gr

Ουγγαρία: μια άκρως "διδακτική ιστορία" ...

το πρωτοείδα στο globbing

Το παρακάτω άρθρο, αναδημοσιεύεται (έπειτα από σχετική έγκριση του συντάκτη του), απο το μπλογκ του "Κάποιος που σκέφτεται".

http://kritikitwnoplwn.blogspot.com/

Εν αρχή ήσαν τα γεγονότα της άνοιξης και του καλοκαιριού του 2010 που δημιούργησαν νέα δεδομένα στην πολιτική σκηνή της Ουγγαρίας. Μετά από τέσσερα χρόνια «σοσιαλιστικής» διακυβέρνησης, στα οποία η χώρα συνήψε υποδουλωτικό δάνειο ύψους 25 δις. ευρώ από το ΔΝΤ για να «εξυγιάνει» τα δημοσιονομικά της μεγέθη – με τις γνωστές από την ελληνική εμπειρία επιπτώσεις για τα λαϊκά στρώματα – στις εκλογές του Απρίλη του 2010 οι «σοσιαλιστές» υπέστησαν αληθινή πανωλεθρία και στην κυβέρνηση αναδείχθηκε το δεξιό κόμμα του Βίκτορ Όρμπαν (ομογάλακτο της ΝΔ του κυρίου Σαμαρά, δηλαδή) με ποσοστό 52,8%(!), ενώ και το φιλοναζιστικό ακροδεξιό κόμμα «Γιόμπικ» (απόγονοι του περιβόητου συνεργάτη των SS, Χόρτι) απέσπασε το 17,6%(!!) των ψήφων και κατετάγη τρίτο με ελάχιστη, κάτω του 3%, διαφορά από τους δεύτερους Σοσιαλιστές. Με μια συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή, η δεξιά είχε λυμένα τα χέρια να εφαρμόσει την πολιτική των προεκλογικών της δεσμεύσεων, που έκαναν λόγο για απεμπλοκή από το ΔΝΤ, ένα εκατομμύριο νέες θέσεις εργασίας, αύξηση(!) του ελείμματος και στοχευμένη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και, γενικότερα, τέλος στις «θυσίες χωρίς αντίκρυσμα» για τον ταλαίπωρο Ουγγρικό λαό, που είχε τραβήξει τα πάνδεινα από τους «σοσιαλιστές σωτήρες» και την «αλληλεγγύη» των ΕΕ-ΔΝΤ το προηγούμενο διάστημα.

Ο «επαναστάτης» πρωθυπουργός…

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Όρμπαν πήρε τα μέτρα που υποσχέθηκε. Στις πιέσεις των «εταίρων» της ΕΕ και του ΔΝΤ για νέα μέτρα ύψους 1 δις. ευρώ προκειμένου να εγκρίνουν την εκταμίευση της «επόμενης δόσης» του δανείου (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…), πιέσεις που δικαιολογήθηκαν με το ότι το έλλειμμα του 4% έπρεπε να πάει στο …3,8% το 2010 και 3% το 2011 (τη στιγμή που ο μέσος όρος της ΕΕ είναι κάπου στο 6.8% και το χρέος στο 78,7% του ΑΕΠ, έναντι 78,3% της Ουγγαρίας το 2009), η κυβέρνηση απάντησε με άρνηση να πάρει νέα μέτρα λιτότητας και με την επιβολή:

 
1.       Έκτακτης εισφοράς 0,45% στο τζίρο (κι όχι στα κέρδη) των τραπεζών, για τρία χρόνια, η οποία απέφερε έσοδα περίπου 450 εκ. ευρώ

2.       Έκτακτης φορολογίας 5,2% στα συναφθέντα συμβόλαια των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, με απόδοση περίπου 135 εκ. ευρώ και

3.       Έκτακτης φορολογίας μέχρι 6% στο σύνολο των χρηματιστηριακών και λοιπών χρηματοπιστωτικών εργασιών, μέτρο που απέφερε άλλα 110 ε. ευρώ.

Υποσχέθηκε, επίσης, να μειώσει τη φορολογία για τις μικρές επιχειρήσεις με μικτά κέρδη ως 1,8 εκ. ευρώ στο 10%. Στη συνέχεια, προχώρησε στην εθνικοποίηση του συνόλου των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, ενώ συγχρόνως με τροποποίηση του Συντάγματος που πέρασε από τη Βουλή θεσπίστηκε το φιορίνι ως το εθνικό νόμισμα, πράγμα που σημαίνει ότι η αλλαγή του νομίσματος και η είσοδος στο ευρώ θα απαιτεί συνταγματική αναθεώρηση και δε θα είναι μια απλή υπόθεση.

Οι επικεφαλής της ΕΕ και του ΔΝΤ – όπως ήταν επόμενο – προχώρησαν στη διακοπή της καταβολής των δόσεων του δανείου και σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν προβλήματα στη κυβέρνηση, έχοντας ως κύριο εκφραστή των επιλογών τους στο εσωτερικό της χώρας, τον επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της Ουγγαρίας. Η κυβέρνηση προχώρησε στην αντικατάστασή του, όπως και πολλών άλλων αξιωματούχων – πολιτικών και τεχνοκρατών – της προηγούμενης κυβέρνησης, παράλληλα με τη φιλολογία περί «εξεταστικής επιτροπής για την οικονομία», για να επιμεριστούν ευθύνες στους «σοσιαλιστές» για την διακυβέρνηση της προηγούμενης περιόδου – σας θυμίζει μήπως κι αυτό τίποτε;

Περιττό να πούμε ότι ο «αντάρτης» Όρμπαν έγινε «σύμβολο αντίστασης» στην Τρόικα – που αλλού; – στη χώρα μας, βοηθούντων ορισμένων γνωστών «αριστερών» (ο θεός να μας φυλάει…) σαν τον Γ. Δελαστίκ, ο οποίος «ξεσάλωσε» στα άρθρα του [1, 2], καλώντας να βαδίσουμε «στο δρόμο που χάραξε η Ουγγαρία»(!!!), εμφανίζοντας την κυβέρνηση Όρμπαν ως παράδειγμα «εθνικής αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας» απέναντι στα «κελεύσματα» ΕΕ-ΔΝΤ.

…όλη η αλήθεια για την «επανάστασή» του…

Φυσικά, δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από τον «επαναστάτη-ποπολάρο» Όρμπαν, που λίγο

Ένας καφές, μια σοσιαλδημοκρατία και η ενότητα των Αριστερών

πηγη redflyplanet

Του Αγιανδρέα σήμερα (μεγάλη η χάρη του) στην Πάτρα και η πόλη είναι σαν να ζει μια δεύτερη Κυριακή εντός της ίδιας εβδομάδας. Υπηρεσίες, σχολεία και καταστήματα κλειστά, θρησκόληπτοι γέροι και γριές στην εκκλησία απο τα χαράματα να ασχοληθούν με το χόμπυ τους και εμείς απολαμβάνουμε την ευκαιρία να κοιμηθούμε κανα δυο ωρίτσες παραπάνω και να βολτάρουμε ύστερα ένα πρωινό στο άδειο κέντρο της πόλης. Ένας καφές στην πλατεία Γεωργίου είναι ότι πρέπει και καθόμαστε εκεί με μια μικρή παρέα να πούμε και τα πολιτικά μας ... ενόψει της αυριανής απεργίας.

Δίπλα μας μια παρέα αγανακτισμένων μικροαστών 50αρηδων, που συχνά πυκνά αναφέρονται στην νέα γενιά που πρέπει να αναλάβει ώστε να βγει η χώρα απο την κρίση !!! Χωρίς να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία αρχικά, συνεχίζουμε την πολιτική συζήτηση στο τραπέζι μας επεξεργάζοντας τα σενάρια της αστικής τάξης για το μέλλον των περιφερειακών κρατών της Ευρώπης. Θέλαμε δεν θέλαμε όμως, η κουβέντα απο το δίπλα τραπέζι μας κίνησε εν τέλει την περιέργεια, καθώς οι "πασόκοι" αγνώστου αυτοπροσδιοριζόμενης ταυτότητας, άρχισαν να ωρύονται για την αναγέννηση της "Αριστεράς". Το ενδιαφέρον σε αυτές τις περιπτώσεις είναι, να καταφέρεις να διακρίνεις, σε ποιό ακριβώς κομμάτι της πασοκο"αριστεράς" ανήκουν ! (Η εντύπωση που σου δινόταν, ήταν πως πρόκειται για ένα τραπέζι πρώην βολεμένων μικροαστών, που τους χτύπησε η κρίση κατακούτελα και ψάχνονται με ποιόν τρόπο θα ξαναεπιστρέψουν στο προσωπικό τους βόλεμα.)

Αφού λοιπόν ακούσαμε ορισμένες καφενειακές αναφορές στον Τσίπρα, τον Κουβέλη, την Αριστερή Πρωκτοβουλία του ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ το οποίο βρίσκεται "αλλού" (??) και όχι στο τόξο των προοδευτικών δυνάμεων της Αριστεράς τους, ο ένας απο αυτούς που βρισκόταν μέχρι εκείνο το σημείο μακριά από το οπτικό μου πεδίο, σηκώθηκε για να αποκαλύψει στο τραπέζι (και στα γύρω τραπέζια δηλαδή) την λύση στο πρόβλημα της ... Ελλάδας. "Η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στην Σοσιαλδημοκρατία" και τα στόματα μείναν ανοιχτά.

Το ζήτημα βέβαια είναι, πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ήταν κάποιος τυχαίος ώστε να παραβλέψουμε αυτήν την ανοησία, μιας και τέτοιες ακούμε σε καθημερινή βάση .... αλλά επρόκειτο 

 

«ΠΑΣΟΚ σκέτο» και «ΠΑΣΟΚ plus... πλιτς»

Τι ωρΕΕα

οικογένεια

Διαδοχικές οι παρεμβάσεις από τα ΜΜΕ, τις τελευταίες μέρες, της κυρίας Α. Διαμαντοπούλου,
αφενός για να δηλώσει πίστη στην κυβέρνηση Παπαδήμου,
αφετέρου για να υποστηρίξει πως το ΠΑΣΟΚ (σ.σ.: το... σκέτο ΠΑΣΟΚ) έσωσε τη χώρα,
αλλά κυρίως για να περιγράψει τα σχέδιά της για το επόμενο ΠΑΣΟΚ, αυτό που θα 'ρθει μετά το «ΠΑΣΟΚ - σκέτο», και συγκεκριμένα το «ΠΑΣΟΚ... plus»!

*

Αυτό το όνομα (σ.σ.: «ΠΑΣΟΚ plus») έδωσε στις περί το ΠΑΣΟΚ «νέες πολιτικές δομές», που, όπως είπε η κυρία υπουργός, πρέπει να δημιουργηθούν, από ένα «δυναμικό κέντρο» σε σύμπραξη με την «υπεύθυνη Αριστερά»...
Δεν παρέλειψε, βέβαια, να διευκρινίσει ότι ως «υπεύθυνη» και ως «Αριστερά» η κυρία της τρόικας (Λοβέρδος, Ραγκούσης, Διαμαντοπούλου) θεωρεί την «Αριστερά» του λεγόμενου «ιστορικού συμβιβασμού»...

*

Δεν ξέρουμε πώς και πού θα καταλήξουν τα ευγενικά όνειρα της κυρίας υπουργού.
Εκείνο πάντως που ξέρουμε - και το ξέρουμε καλά - είναι ότι το ΠΑΣΟΚ (το... σκέτο), είναι αυτό που ξεκίνησε από την «3η Σεπτέμβρη» και
κατέληξε στο μνημόνιο,
στο ΝΑΤΟ,
στην ΕΕ,
στο ΔΝΤ και
στη συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά του ΛΑ.Ο.Σ.

*

Φανταστείτε, τώρα, τι έχει να γίνει με το «ΠΑΣΟΚ plus»!
Το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή, που ξεκινάει από εκεί ακριβώς που περιγράψαμε πριν:
Από το μνημόνιο, από το ΝΑΤΟ, από την ΕΕ, από το ΔΝΤ και από τη συγκυβέρνηση με το «σκότος» της ΝΔ και με την ακροδεξιά του ΛΑ.Ο.Σ...
Και η σκέψη μόνο προκαλεί... ανατριχίλα!

*

Οσο για τα «προοδευτικούλια» της κυρίας υπουργού επί της Παιδείας
(και επί της φωτοτυπίας)
είναι τόσο πρωτότυπα όσο και η σκουριά που κουβαλάνε:
Εχουν υλοποιηθεί πολλές φορές σε χώρες της Ευρώπης με τα σχήματα της κεντροαριστεράς και τα αποτελέσματα είναι παραπάνω από γνωστά (κυβερνήσεις Ζοσπέν, Σρέντερ, Ντ' Αλέμα, Μπλερ κ.ά.).

*

Με τέτοιες «αποσκευές», λοιπόν, έχει κάθε δίκιο η κυρία Διαμαντοπούλου να μας προετοιμάζει ότι το «νέο ΠΑΣΟΚ»,
- το «ΠΑΣΟΚ plus» ντε! -
θα έχει για ευαγγέλιο την πολιτική που η ίδια, πολύ σωστά, την περιέγραψε ως εξής: «Μνημόνιο συν»!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Κρίσιμη απεργιακή μάχη

Η προχτεσινή τοποθέτηση της κυβέρνησης, μέσα στη Βουλή - μέσω του υφυπουργού Εργασίας Γ. Κουτσούκου - για το θέμα των κινητοποιήσεων των εργαζομένων στην «Ελληνική Χαλυβουργία», που βρίσκονται επί ένα μήνα σε απεργιακές κινητοποιήσεις, ήταν αποκαλυπτική. Ο υφυπουργός της συγκυβέρνησης, ουσιαστικά, κάλεσε τους εργαζόμενους να αποδεχτούν την εκ περιτροπής εργασία, να δεχτούν δηλαδή δραστική μείωση του μισθού τους, να δεχτούν την ουσία της εργοδοτικής επίθεσης. Κι όλα αυτά, διανθισμένα με εκβιαστικά διλήμματα του τύπου «αυτή η αντιπαράθεση φοβούμαι ότι θα οδηγήσει στο κλείσιμο του εργοστασίου». Αν κάτι, λοιπόν, προέκυψε μέσα από αυτήν τη συζήτηση στη Βουλή, ήταν πως οι εργαζόμενοι έχουν απέναντί τους ένα καλά οργανωμένο «μαύρο μέτωπο», στο οποίο στοιχίζονται η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ., η πλουτοκρατία και η τρόικα, με στόχο την ίδια τη ζωή και το μέλλον της εργατιάς και των πλατιών λαϊκών στρωμάτων.

Η επίθεση αυτή εκφράζεται πρώτα και κύρια στους τόπους δουλειάς, εκεί όπου ζει και εργάζεται η εργατική τάξη, με το τσάκισμα των μισθών και της Ασφάλισης, με την επιβολή εργασιακών σχέσεων έντασης της εκμετάλλευσης. Αλλά η επιθετικότητά του δε σταματά εκεί. Εκτυλίσσεται μέσα από μια βαριά δυσβάσταχτη φορολογία που όλο και αυξάνεται. Συνεχίζεται με τα χαράτσια, που, το ένα μετά το άλλο, κατακλύζουν τα λαϊκά σπίτια και το νέο άγριο προϋπολογισμό. Χτυπάει τους μικρούς επαγγελματίες και τους βιοτέχνες, που βλέπουν τα μαγαζιά τους στα πρόθυρα του λουκέτου. Ξεκληρίζει τη φτωχή αγροτιά, ενώ, απ' τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της πολιτικής είναι, επίσης, η νεολαία και οι γυναίκες. Με μια κουβέντα, πρόκειται για μια συνολικά βάρβαρη, άγρια αντιλαϊκή και αντεργατική πολιτική που εκφράζεται σε κάθε πτυχή της ζωής της εργατικής, λαϊκής οικογένειας.

Απέναντι σε αυτήν τη βάρβαρη επίθεση, ο λαός δεν έχει άλλο δρόμο, απ' την οργανωμένη αντίσταση σε κάθε μέτωπο. Να οργανώσει την πάλη του, σε κάθε εργοστάσιο, σε κάθε επιχείρηση και γραφείο, σε κάθε σπίτι και λαϊκή γειτονιά, παντού, ενάντια στα μέτρα που θέλουν να συντρίψουν τη ζωή του. Η κατάργηση του 8ωρου, η εκ περιτροπής εργασία, η μείωση του εργάσιμου χρόνου με μείωση μισθών, η υπογραφή ειδικών επιχειρησιακών Συλλογικών Συμβάσεων κάτω από τις Κλαδικές, είναι ζητήματα που η εργοδοσία θα τα ξετυλίξει σε κάθε χώρο δουλειάς. Και σε όλα αυτά τα ζητήματα - όπως φαίνεται ξεκάθαρα από τα όσα είπε ο υφυπουργός στη Βουλή - θα έχει συμμάχους τη συγκυβέρνηση και την τρόικα.

Για το λόγο αυτό, οι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν πρέπει να δώσουν ούτε ένα δευτερόλεπτο χρόνου στη συγκυβέρνηση, αλλά, αντιθέτως, να αγωνιστούν με στόχο την οριστική ανατροπή των άγριων αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η αυριανή πανελλαδική πανεργατική απεργία μπορεί και πρέπει να στείλει ένα μήνυμα. Να γίνει απεργία σταθμός για τη συνέχιση και κλιμάκωση της πάλης απέναντι στον πόλεμο που έχει κηρύξει η πλουτοκρατία και οι σύμμαχοί της στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ολοι με το ΠΑΜΕ, στην απεργιακή φρουρά μπροστά απ' τις πύλες των εργοστασίων, στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα. Μόνος δρόμος για τους εργάτες είναι ο ταξικός αγώνας.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ Πανστρατιά στην απεργία της 1ης Δεκέμβρη με το ΠΑΜΕ

Να γίνει το νέο ξεκίνημα της λαϊκής αντεπίθεσηςΚάτω η συγκυβέρνηση και τα κόμματα της πλουτοκρατίας!
Εξω από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία!

Δεν πρέπει να χαθεί άλλος χρόνος. Η στυγνή εκμετάλλευση, η φτώχεια, η ανεργία, η ανασφάλεια, ο αυταρχισμός δεν πρέπει να γίνουν το παρόν και το μέλλον του λαού. Αποκτά κατεπείγοντα χαρακτήρα η οργάνωση της εργατικής λαϊκής πάλης, της δράσης και της αλληλεγγύης για την παρεμπόδιση και την ανατροπή των εξοντωτικών μέτρων της μαύρης συγκυβέρνησης και των συνεπειών της κρίσης.

Ο πόλεμος στην εργατική τάξη γίνεται όλο και πιο ανελέητος. Δεν υπάρχει τμήμα, δεν υπάρχει κλάδος που να μη βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανεργία, τη δραστική περικοπή μισθών, την κατάργηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Η λαϊκή οικογένεια αντιμετωπίζει πια το φάσμα της φτώχειας, το εξοντωτικό χαράτσωμα που την οδηγεί στην ανέχεια και την απελπισία.
Ο λαός πρέπει να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο της γενικευμένης στάσης πληρωμών.
Στην ενιαία επίθεση της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Καρατζαφέρη και πλουτοκρατίας ενιαία πρέπει να γίνει επειγόντως και η απάντηση της εργατικής τάξης, των μισθωτών του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, των ανέργων, των αυτοαπασχολούμενων της πόλης και της υπαίθρου.
Σε όλους τους κλάδους, στο ένα εργοστάσιο μετά το άλλο, στις επιχειρήσεις - και σε αυτές που είχαν και συνεχίζουν να έχουν τεράστια κέρδη - οι μεγαλοκαπιταλιστές απολύουν, απειλούν και εκβιάζουν. Αξιώνουν συνεχώς δραστικές μειώσεις στους μισθούς, κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, υπογραφή επιχειρησιακών ή ατομικών συμβάσεων, εκ περιτροπής διήμερη ή τριήμερη εργασία, γενίκευση της μερικής ή ελαστικής εργασίας.
Με το καθεστώς της εφεδρείας - απόλυσης, χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι οδηγούνται στην ανεργία, ενώ όσοι απέμειναν υφίστανται συνεχείς περικοπές στους μισθούς.

Ταυτόχρονα με τον κρατικό προϋπολογισμό 2012 κλιμακώνεται η φοροεξόντωση της εργατικής λαϊκής οικογένειας, των αυτοαπασχολούμενων, των μικρών επιχειρηματιών, αυξάνοντας ακόμα περισσότερο τις προκλητικές φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει το μεγάλο κεφάλαιο.

Το νέο μαχαίρι στις δαπάνες για την Παιδεία, την Υγεία, την Πρόνοια θα δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις για την υγεία, τα δικαιώματα του λαού, ειδικότερα της νέας γενιάς.
Οι πετσοκομμένες συντάξεις και οι παροχές που δίνονται σήμερα είναι κυριολεκτικά στον αέρα, ενώ στήνουν και πάλι την γκιλοτίνα για τις συντάξεις και τα όρια συνταξιοδότησης. Τα

Ωρα να σηκωθείς...

Καθώς γενικεύεται η συντονισμένη επίθεση των καπιταλιστών και της κυβέρνησής τους στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» παραπέμπει πλέον σε καθαρή αυτοκτονία.
Οσοι ελπίζουν ακόμα πως υπάρχουν περιθώρια να βγάλουν την ουρά τους απέξω, πως κάπως αυτοί θα τη γλιτώσουν, την ώρα που θα καίγεται η γειτονιά, αυτοί θα είναι και οι πρώτοι που θα καούν.
Μόνο όποιος ρίχνεται στη φωτιά να την παλέψει, μόνο αυτός μπορεί και να νικήσει. Το δρόμο τον δείχνουν οι εργάτες της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», τον δείχνουν όλοι όσοι στην πίεση καπιταλιστών και κυβέρνησης απαντούν με συλλογική οργάνωση κι αγώνα.

***

Την ώρα που η αστική προπαγάνδα αναφέρεται στην ΕΕ σαν το «ευγενέστερο οικοδόμημα», κάτι λέξεις που ξεφεύγουν, δείχνουν ψήγματα από την αλήθεια, όπως η λέξη «εμπόλεμη» που διατυπώνεται ως απειλή για το μέλλον, ενώ είναι η σημερινή πραγματικότητα.
Γιατί ο πόλεμος πράγματι είναι εδώ. Είναι πόλεμος των καπιταλιστών σε βάρος της εργατικής τάξης είναι και ο πόλεμος μεταξύ των καπιταλιστών.

***

Οσοι μελετάνε τα οικονομικά στοιχεία αργά ή γρήγορα καταλήγουν στο αυτονόητο: Φως στο τούνελ δεν υπάρχει όσο η βάση, που καθορίζει τις εξελίξεις, είναι το αναγκαστικό για τους καπιταλιστές κυνήγι του κέρδους.
Μόνο η κυβέρνηση και οι δημοσιογράφοι της αστικής τάξης επιμένουν να ανακαλύπτουν χίλια δυο κακά της μοίρας για να μη μιλήσουν για το προφανές: Πως αν δεν φύγει από τη μέση το καπιταλιστικό κέρδος μόνο νέα δεινά είναι μπροστά. Γι' αυτό ζητάνε πειθαρχία και ξανά πειθαρχία. Να υποτάσσεται, δηλαδή, η εργατική τάξη μπροστά στον κάθε φορά μπαμπούλα που της προβάλλουν. Χτες το χρέος, σήμερα την απειλή χρεοκοπίας.
Ολοι τους έχουν μια μανία με την αλήθεια. Και την αναζητούν για να πλασάρουν τις επιλογές τους ως αλήθεια. Οπως την «αλήθεια» πως για τα χάλια της λαϊκής οικογένειας φταίνε η ανομία και η αταξία.
Αυτοί που καταγγέλλουν την ανομία αξιώνουν ένα ακόμα πιο σκληρό κατασταλτικό κράτος. Κι έχουν δίκιο από τη σκοπιά της αστικής τάξης, γιατί γνωρίζουν τι έρχεται. Οτι οι τόποι δουλειάς και οι εργατογειτονιές βράζουν. Οτι είναι θέμα χρόνου η οργάνωση των εργατών μέσα στα κάτεργα, όπου οι καπιταλιστές, με σημαία την κυβερνητική πολιτική, επιχειρούν να φέρουν τις εργασιακές σχέσεις πίσω κι από τη στιγμή που οι πρώτοι εργάτες βγήκαν στην αγορά να βρουν μεροκάματο.

***

Η επιχείρηση «καταπολέμηση της ανομίας» πάει μαζί με την επιχείρηση «καθαρά χέρια» στην ελληνική εκδοχή της. Στην Ιταλία, το εφάρμοσαν με όπλο τους δικαστές, εδώ με όπλο την οικονομική αστυνομία που κυνηγάει χρέη στο Δημόσιο από κει που δεν πρόκειται να τα εισπράξει, κάτι χρεοκοπημένες επιχειρήσεις κατά κύριο λόγο. Γιατί; Για να μη χτυπήσει το πρόβλημα εκεί που υπάρχει. Στο μεγάλο κεφάλαιο, για το οποίο υπάρχουν διαρκώς νέες φοροαπαλλαγές. Γιατί, το μόνο πραγματικό έγκλημα - αυτό ακριβώς που κρύβει η αστική διακυβέρνηση - είναι η νόμιμη κλοπή: Από την κλοπή της υπεραξίας που παράγει ο εργάτης, ως τη φοροαπαλλαγή του καπιταλιστή που επίσης κλοπή είναι.

***

Βάζοντας στην άκρη ένα προς ένα τα παραμύθια της αστικής τάξης για τον φταίχτη, κρατάς το τρίπτυχο που προβάλλει το ΚΚΕ: Αποδέσμευση από την ΕΕ, κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία.
Απλή, συνεκτική, υλοποιήσιμη πρόταση.
Που όμως απαιτεί να μην περιμένεις κάποιον να σε σώσει. Απαιτεί να αναλάβεις την ευθύνη και το κόστος να 'σαι εσύ ο νικητής. Αυτό, δηλαδή, που μαθαίνει στην πράξη κάθε εργάτης που τόλμησε να τα βάλει με τ' αφεντικό του μέσα από την οργάνωσή του στον τόπο δουλειάς στο ταξικό σωματείο. Αυτό που μαθαίνουν στην πράξη όλοι όσοι κάνουν το βήμα και συγκροτούν τις λαϊκές επιτροπές στις γειτονιές.
Ασχετο: Τι λέει το στόμα τους; Γιατί αυξάνεται η ανεργία; ρώτησε τον εαυτό του αναλυτής στον «Σκάι». Και απάντησε: «Γιατί το κράτος δεν πληρώνει τα χρέη του προς τις εταιρείες!» Είναι αυτό που λέει ο λαός μας «εκεί που μας χρωστάνε, μας παίρνουν και το βόδι».

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ