Κανένας ουδέτερος

Εχουν πρόβλημα εντός των τειχών.
Και γνωρίζουν πως είναι εκτός των τειχών η λύση.
Ας αφήσουν, λοιπόν, το κλάμα για την κρίση. Αρνούνται να την πουν με το όνομά της (βαθιά καπιταλιστική κρίση). Τρέχουν και δε φτάνουν επειδή το πρόβλημά τους είναι το ποιος - ανάμεσα στους καπιταλιστές - θα χάσει. Η «επιθετικότητα των αγορών» ήταν αναμενόμενη. Οι πιο ισχυροί των καπιταλιστών απειλούν τους άλλους.
Για την εργατική τάξη το πρόβλημα είναι μόνο ένα: Να μην πληρώσει αυτή την καπιταλιστική κρίση, και για να μην πληρώσει (ήδη έχει πληρώσει ακριβά) πρέπει να τραβήξει σ' άλλο δρόμο, όπου δεν θα υπάρχει χώρος ούτε να σταθούν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

***

Κανένας δεν κάλεσε σε «λευκή απεργία», ούτε σε «μη εκτέλεση καθηκόντων». Η κυβέρνηση, όμως, κατασκευάζει έναν ακόμα εχθρό στο πρόσωπο των δημοσίων υπαλλήλων για να τους αφοπλίσει πριν ακόμα έρθει η ώρα που και αυτοί αναγκαστικά θα κινητοποιηθούν ενάντια στο σύνολο αυτής της πολιτικής.
Η κυβέρνηση θεωρεί αυτονόητο δικαίωμά της να απειλεί με απολύσεις και χαρακτηρίζει παρανομία την υποψία αντίστασης.
Τα άρθρα στον αστικό Τύπο παρουσιάζουν με λεπτομέρειες το σχέδιο για το τσάκισμα και των δημοσίων υπαλλήλων, βάζοντας τέλος στις αυταπάτες όσων πίστευαν πως αρκει η «μονιμότητα» για να καθαρίσουν.
Ισχύει και στους εργαζόμενους στο Δημόσιο ό,τι και για το σύνολο των εργαζομένων: Είναι η ώρα να αποφασίσουν με ποιον θα πάνε, ποιον θα αφήσουν. Υπηρέτες δυο αφεντάδων δεν μπορούν να είναι. 'Η στο αστικό κράτος θα υποκλίνονται, ή θα ανακαλύψουν τον όρο αξιοπρέπεια και με βάση αυτήν θα βρουν και τη θέση τους στο πλευρό όσων εργατών ήδη έχουν βάλει πλώρη για την ανατροπή ενός συστήματος που τσακίζει και όσους στο εσωτερικό του εκτιμά ότι του είναι περιττοί...

***

Δεν ξέρουν τίποτα για το φόνο στο Κέρας της Αφρικής διάφοροι που κλαίνε, δήθεν, για τα παιδιά που πεθαίνουν εκεί. Εχουν όμως συμφέρον από το θανατικό. Στο Κέρας της Αφρικής εξελίσσεται ένας ενδοϊμπεριαλιστικός πόλεμος, με δραματικές επιπτώσεις στους λαούς της περιοχής. Κανείς δεν δικαιούται να κλαίει αν δεν έχει αποφασίσει να πάρει μέρος στη μάχη υπέρ των λαών της περιοχής, ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Αλλιώς είναι τουλάχιστον... κροκόδειλος.

***

Χτες το πρωί ένας «δημοσιογράφος» στο ΣΚΑΪ άφριζε γιατί - όπως έλεγε - οι ξενοχοϋπάλληλοι είναι κρατικοδίαιτοι! Για να το αποδείξει, τι είπε; «οκτώ μήνες το χρόνο παίρνουν επίδομα ανεργίας από τον ΟΑΕΔ, δηλαδή τους πληρώνει το κράτος»!..
Πάνω που πήγαμε να σαλέψουμε από την αυθαιρεσία του, ο ίδιος έβαλε τα πράγματα στη θέση τους: «στις 23 Αυγούστου απεργούν», είπε, μ' ένα ύφος σα να 'λεγε ότι «είναι λεπροί».
Πες το από την αρχή, βρε «δημοσιογράφε»: ότι έχει τσούξει τ' αφεντικό σου το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα εργάτες που δεν συμμερίζονται την αγωνία των καπιταλιστών και παλεύουν να παραμείνουν οι ίδιοι... Ανθρωποι!

***

Το άρθρο στην «Ημερησία» δε θέλει ειδική μετάφραση. Λέει ευθέως, πως όλα μπορεί να τ' αντέξει το κεφάλαιο, ένα δεν αντέχει: Τους εργάτες που εκτός από το να ζητάνε ένα μεροκάματο, έχουν και άποψη για το σύστημα που τους κρατάει σκλάβους. Ετσι, την ώρα της καπιταλιστικής κρίσης, αυτοί οι εργάτες αρνούνται να βουλιάξουν για να σωθούν τα αφεντικά τους.
Το σωστό κάνουν. Ακριβώς τώρα, την ώρα της κρίσης, πρέπει οι εργάτες να σηκώνουν κεφάλι. Τώρα πρέπει να έχουν καθαρό πως όσο βουλιάζουν οι καπιταλιστές, τόσο καλύτερο για τους εργάτες. Να το έχουν καθαρό όχι σαν κάποιο γενικό συμπέρασμα, αλλά σαν αφορμή για να κάνουν το βήμα για μια κοινωνία που δε θα έχει αφεντικά.

***

Κάποιοι δύστυχοι, δεν μπορούν να χωνέψουν πως οι ηγέτες της ΕΕ δεν είναι τίποτα άλλο από εκπρόσωποι του κεφαλαίου. Κι έτσι, «αριστεροί» τύπου «ΣΥΡΙΖΑ» και «δεξιοί» του στυλ «υπάρχουν και καλά αφεντικά», συγκλίνουν μέσα από την αρθρογραφία στον αστικό Τύπο στο ότι για όλο το κακό που συμβαίνει γύρω μας, δε φταίει τίποτα άλλο απο κάποιους κακούς ηγέτες...
Καταλαβαίνουμε την άρνησή τους να δεχτούν ότι έχουν απέναντι μια βαθιά καπιταλιστική κρίση που για να λυθεί υπέρ των λαών πρέπει να φύγει από τη μέση ο παράγοντας που τη γεννάει, ο ίδιος ο καπιταλισμός. Αν είναι αθώοι του αίματος, προλαβαίνουν ν' αλλάξουν θέση, να πάρουν τη θέση τους στο μέτωπο της αντίστασης. Αν κοροϊδεύουν τον κόσμο (που είναι και το πιο πιθανό για τους πλέον επώνυμους από αυτούς), κανένα πρόβλημα. Θα χειροκροτούμε την πτώση τους μαζί με το σύστημα που υπερασπίζουν.
Αρκετά πια με το κλάμα, παρ' ότι καλοκαιρινή ραστώνη, οι καιροί επιβάλουν ανάληψη μάχιμης θέσης...

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

ΗΠΑ: Το πρόσωπο της φτώχειας είναι παιδικό

Τα παιδιά είναι τα πραγματικά θύματα, οι «παράπλευρες» απώλειες, του πολέμου που έχει κηρύξει το κεφάλαιο στους εργαζόμενους, στις ΗΠΑ. Στη Βοστόνη, σε μια, υποτίθεται, από τις ευημερούσες πολιτείες, όπου επισήμως η ανεργία εμφανίζεται να είναι στο 7,6% (μικρότερη από το γενικό μέσο όρο που έχει ξεπεράσει το 9%), και η ανάπτυξη της πολιτείας, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το πρώτο εξάμηνο έφτασε το 4,8%, το ποσοστό του υποσιτισμού των παιδιών και ειδικά των βρεφών συναγωνίζεται επάξια τα ανάλογα ποσοστά στις αναπτυσσόμενες χώρες.

«Εχουμε δει τα περισσότερο πεινασμένα και επικίνδυνα αδύνατα παιδιά εδώ και μία δεκαετία», αναφέρει έκθεση του Ιατρικού Κέντρου της Βοστόνης - Boston Medical Center (BMC), σημειώνοντας επίσης ότι καταγράφηκε 5% αύξηση των «σοβαρά ελλιποβαρών βρεφών» μεταξύ 2005 και 2010. «Πολλές οικογένειες αδυνατούν να παρέχουν ικανοποιητική και υγιεινή ποσότητα τροφής στα παιδιά τους», σημειώνει η έκθεση του BMC, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι ο αριθμός των κατοίκων της βορειοανατολικής πολιτείας των ΗΠΑ, που επιβιώνουν χάρη στα κουπόνια τροφίμων, αυξήθηκε από τις 425.000 που ήταν το 2007 σε 825.000 το Μάη του 2011.

Το ποσοστό των υποσιτιζόμενων παιδιών στη Βοστόνη, κάτω των 3 ετών, αυξήθηκε από το 12% που κυμαινόταν το 2007 στο 18% το 2010, σύμφωνα με έκθεση της οργάνωσης Children's Health Watch, που δημοσιεύεται στο τεύχος του Αυγούστου του περιοδικού American Journal of Public Health. Στα συμπεράσματα της έκθεσης, ως αιτίες για τη δραματική αύξηση αναφέρονται η «μεγάλη κοινωνική ανισότητα που επικρατεί στην πολιτεία, το πολύ υψηλό κόστος ζωής και συνολικά το πρόβλημα στέγασης και τα συνεχώς συρρικνούμενα κοινωνικά προγράμματα».

Η κατάσταση των παιδιών, συνολικά στις ΗΠΑ, είναι δραματική, σύμφωνα και με την ετήσια έκθεση της οργάνωσης Children's Defense Fund (CDF). Η έκθεση της CDF, υπό τον τίτλο «Η κατάσταση των παιδιών το 2011» αναδεικνύει ότι αυτή είναι αποκλειστικό προϊόν της ταξικής ανισότητας που επικρατεί, σε συνδυασμό με την κυβερνητική επίθεση, σε ομοσπονδιακό και πολιτειακό επίπεδο, στα κοινωνικά προγράμματα εδώ και δεκαετίες, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων. «Οι οικογένειες έχουν γίνει πολύ εύθραυστες καθώς χάνονται συνεχώς θέσεις εργασίας, τα επιδόματα ανεργίας έχουν συρρικνωθεί, τα δημόσια προγράμματα στήριξης και περίθαλψης δεν τους επιτρέπουν την πρόσβαση, ενώ οι κατασχέσεις κατοικιών και η μεγάλη άνοδος του κόστους της στέγασης συνθέτουν μία τρομακτική εικόνα που έχει σοβαρές συνέπειες στα παιδιά», σημειώνει η έκθεση. Κάποιες από τις συνέπειες:

* Αύξηση της παιδικής θνησιμότητας. Οι ΗΠΑ βρίσκονται πιο κάτω στη λίστα και από χώρες όπως η Ταϊλάνδη ή η Κόστα Ρίκα, ενώ η γέννηση ελλιποβαρών βρεφών είναι πιο συχνό φαινόμενο στις ΗΠΑ από ό,τι στη Νιγηρία ή στο Καζακστάν. Είναι η προτελευταία στη λίστα των ανεπτυγμένων βιομηχανικά κρατών, όπου 7 στα 1.000 παιδιά πεθαίνουν κατά τη γέννησή τους.
* Η πείνα και η κακή διατροφή είναι οι κύριες αιτίες για την υψηλή θνησιμότητα και τη γέννηση ελλιποβαρών βρεφών. Αυτό έχει ως συνέπεια την κακή ποιότητα ζωής και διαβίωσης από τη γέννησή τους, που οδηγεί σε σοβαρά χρόνια προβλήματα υγείας, αλλά και ψυχικές ασθένειες.
* Το 2009 ένα στα πέντε παιδιά, επισήμως, ζούσε κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας.
* Κάθε 42 δευτερόλεπτα κακοποιείται ή εγκαταλείπεται ένα παιδί, μία επιπλέον έκφραση των τραγικών συνεπειών της φτώχειας, της ανισότητας και της έλλειψης κοινωνικών προγραμμάτων. Υπολογίζεται ότι 1.161 παιδιά την ημέρα καταλήγουν σε ιδρύματα ή σε αναδόχους γονείς όπου παραμένουν για δύο χρόνια τουλάχιστον ή και περισσότερο.

Έξοδος από την ύφεση με αύξηση της ανεργίας!

από teddygr

Όπως έχουμε πει κατ' επανάληψη σε τούτο το ιστολόγιο, το πρόβλημα του χρέους δεν αποτελεί γνώρισμα μόνο της Ελλάδας. Αφορά το σύνολο του λεγόμενου "αναπτυγμένου κόσμου", ανάμεσά τους δε και τις ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη, εφ' όσον η διόγκωση του χρέους ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης δεν θα μπορούσε να παρακάμψει τα πλουσιώτερα κράτη.

Πριν λίγους μήνες, ο πρώτος αναπληρωτής γενικός διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Τζων Λίπσκι δήλωσε ότι εφέτος, για πρώτη φορά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο μέσος όρος δημόσιου χρέους στον αναπτυγμένο κόσμο θα ξεπεράσει το 100% του ΑΕΠ. "Οι δημοσιονομικές επιπτώσεις της πρόσφατης κρίσης πρέπει να αντιμετωπιστούν πριν αρχίσουν να αποτελούν εμπόδιο στην ανάκαμψη και δημιουργήσουν νέους κινδύνους", τόνισε ο Λίπσκι.

Θυμίζω ότι με στοιχεία που έχουμε αναφέρει εδώ, το αμερικανικό δημόσιο χρέος ξεπέρασε τα 14 τρισ. δολλάρια, έχοντας αυξηθεί κατά 72% τα πέντε τελευταία χρόνια, ενώ το χρέος της Ιαπωνίας αναμένεται να διπλασιαστεί και να ξεπεράσει τα 5 τρισ. δολλάρια.

Η διαφορά μεταξύ των πλουσιώτερων και των φτωχότερων κρατών έγκειται στον τρόπο αντιμετώπισης του χρέους. Δηλαδή, χώρες με εξέχουσα θέση στο καπιταλιστικό σύστημα (όπως οι ΗΠΑ) έχουν την δυνατότητα να μετακυλίουν ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος στις ασθενέστερες τάξεις. Πάντως, το κοινό χαρακτηριστικό πλούσιων και φτωχών κρατών είναι η επίθεση κατά της εργατικής τάξης, κατά του εισοδήματος και των δικαιωμάτων της. Κι είναι γεγονός ότι το παραμύθι της ανταγωνιστικότητας, το οποίο ακούγεται και στις ΗΠΑ και στη Γερμανία και στην Ελλάδα, εξαντλείται στην μείωση του -μισθολογικού ή μη- κόστους εργασίας.

Αξίζει να παρατηρήσουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες πλουσιώτερες 

 

χώρες του κόσμου στο εξής: παρουσιάζουν υψηλότερη ανάπτυξη με πολύ λιγώτερες θέσεις εργασίας. Οι δυτικοτραφείς αναλυτές σπεύδουν να αποδώσουν αυτή την εξέλιξη στην παραγωγικότητα των αμερικανών εργαζομένων. Στην πραγματικότητα, όμως, οφείλεται στο ξεζούμισμα των εργαζομένων. Ένα ξεζούμισμα που γίνεται με την διαρκή υποτίμηση της εργατικής δύναμης, μέσω της συμπίεσης του κόστους εργασίας σε συνδυασμό με την κατάργηση σειράς δικαιωμάτων και συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Με άλλα λόγια, οι αμερικανικές επιχειρήσεις παράγουν και κερδίζουν σήμερα περισσότερα απ' ότι πριν την ύφεση. Σημειώθηκε μεν μια αύξηση των θέσεων εργασίας αλλά πολύ λίγων σε σχέση με τις 7,5 εκατομμύρια θέσεις που χάθηκαν στη διάρκεια της ύφεσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ευρώπη και την Ιαπωνία παρουσιάστηκε, στη διάρκεια της κρίσης, μείωση της παραγωγικότητας κατά 3,7% και 2,9% αντίστοιχα. Αντιθέτως, στις ΗΠΑ ο ρυθμός αύξησης της παραγωγικότητας διπλασιάστηκε στη διετία 2008-2009 και ξαναδιπλασιάστηκε και το 2010!

Το 2008, όταν άρχισε να βαθαίνει η ύφεση στις ΗΠΑ, οι κεφαλαιοκράτες αξιοποίησαν το -έντεχνα καλλιεργημένο- κλίμα πανικού και προχώρησαν σε μια άνευ προηγουμένου επίθεση κατά των εργαζομένων, με μαζικές απολύσεις στο όνομα της σωτηρίας των επιχειρήσεων και της χώρας. Το πρώτο τρίμηνο του 2009 είχαμε την κορύφωση αυτού του πογκρόμ με καταστροφή 2.340.000 θέσεων εργασίας! Στην συνέχεια, οι εργοδότες "ανακάλυψαν" ότι με λιγώτερο αλλά σκληρότερα εργαζόμενο προσωπικό μπορούσαν να βγάζουν περισσότερα κέρδη. Μέσα από τέτοιου είδους αύξηση της παραγωγικότητας φθάσαμε στο τρίτο τρίμηνο του 2010 στο να έχουν οι αμερικανικές επιχειρήσεις κέρδη κατά 12% μεγαλύτερα σε σχέση με την έναρξη της ύφεσης.

Η εξήγηση του "αμερικανικού φαινομένου" δεν έχει καμμία σχέση με όσα υποστηρίζουν οι "αναλυτές" της κακιάς ώρας. Η εξήγηση βρίσκεται στην επίθεση κατά των μισθών, των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, των εργασιακών σχέσεων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών των εργαζομένων. Η Έρικα Γκρόσσεν, αντιπρόεδρος της FED, είναι σαφής: "Οι αμερικανικές επιχειρήσεις έχουν περισσότερη βοήθεια στην αντιμετώπιση της κρίσης καθώς οι εργοδότες διευκολύνονται να καταργούν τις θέσεις σταθερής εργασίας στις επιχειρήσεις τους και δεν περιορίζονται από τις παραδοσιακές πρακτικές αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού ή τις συλλογικές συμβάσεις με τα συνδικάτα".

Αυτά, λοιπόν, με το περίφημο "αμερικανικό θαύμα", το οποίο πετυχαίνει ανάπτυξη με λιγώτερους 

 

Είναι η “λαϊκή εξουσία” σοσιαλισμός;

Αναδημοσίευση από το Γλόμπινγκ

Το βασικότερο σύνθημα του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια είναι η λαϊκή εξουσία – λαϊκή οικονομία. Υπήρξε κριτική ενάντια στο ΚΚΕ σχετικά με το αίτημα αυτό, ότι είναι ασαφές, ότι είναι άλλη μια διαχειριστική λύση, ότι σε τελική ανάλυση δεν είναι σοσιαλισμός, που είναι και ο στρατηγικός στόχος του ΚΚΕ όπως έχει διακηρυχτεί στο πρόγραμμά του απ' το 1996 ακόμα.

Το ερώτημα “είναι η λαϊκη εξουσία σοσιαλισμός;”, μοιάζει με ψιλά γράμματα. Σου λέει ο άλλος, αυτά είναι ανούσιες λεπτομέρειες, σημασία έχει να ξεσηκωθεί ο κόσμος. Μέγα λάθος. Πρέπει να ξέρεις που πας και τι επιδιώκεις, οπότε σωστά τίθεται το ερώτημα μέσα στα πλαίσια του μαζικού κινήματος. Ασχοληθήκαμε με το ζήτημα της λαϊκής εξουσίας και παλιότερα στην ακόλουθο link: http://e-globbing.blogspot.com/2011/06/explained.html 

Το θέμα αυτό, της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με το ζήτημα της στρατηγικής και τακτικής ενός επαναστατικού κόμματος, ενός κόμματος της εργατικής τάξης κλπ. Για να τα πούμε απλα, στρατηγική είναι ο τελικός σου στόχος. Στόχο έχω να κατακτήσω την κορυφή ενός βουνού π.χ, οπότε πρέπει να δω πώς καλύτερα θα σκαρφαλώσω για να φτάσω στην κορφή. Μ' ενδιαφέρει ας πούμε, να έχει καλό καιρό κατά την ανάβαση. Μ' ενδιαφέρει επίσης να σκαρφαλώσω από κείνη του πλευρά που έχει λιγότερο κίνδυνο να γλιστρήσω και να γκρεμοτσακιστώ, οπότε άμα πέσω και σπάσω τα ποδάρια μου και κάνω δυο χρόνια για να συνέλθω, θα ξανασκαρφαλώσω μετά από δυο-τρία χρόνια. Ενώ άμα καθυστερήσω λίγο, θα ανέβω με μεγαλύτερη ασφάλεια. Μπορεί όμως στην πορεία να δω ότι χαλάει ο καιρός, ή ότι σκοτεινιάζει γρήγορα, οπότε ίσως θα πρέπει να πάρω τον πιο γρήγορο (και πιο επικίνδυνο) δρόμο, μπορεί πάλι να βιαστώ να φτάσω στην κορφή και φάω τα μούτρα μου, πολλά “μπορεί”.

Η κορφή είναι η στρατηγική και το σχέδιο ανάβασης είναι η τακτική. Η τακτική πάντα πρέπει να υπηρετεί τη στρατηγική σου. Δεν γίνεται να σκαρφαλώνω έτσι, πηγαίνοντας στο πουθενά, κάπου πρέπει να φτάσω.


Το ΚΚΕ καθόρισε τη στρατηγική του καθαρά στο 15ο συνέδριό του το 96 (“Το ΚΚΕ, πρωτοπόρο, συνειδητό και οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης, έχει τελικό του σκοπό την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού”), όπου και ψήφισε το Πρόγραμμά του, ήταν δηλαδή προγραμματικό συνέδριο που λέμε. Παίρνουμε για αρχή αυτό το συνέδριο γιατί αυτό καθορίζει μέχρι σήμερα την πολιτική του ΚΚΕ, λόγω προγράμματος. Το πρόγραμμα για ένα κόμμα “νέου τύπου” όπως λέμε (σύμφωνα με τις αρχές που καθόρισε ο Λένιν) είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής του και είναι το πιο ισχυρό πολιτικό του κείμενο. Αυτό το κείμενο μαζί με το καταστατικό, είναι τα δύο κείμενα στα οποία πρέπει να συμφωνήσει κάποιος που θέλει να γίνει μέλος του ΚΚΕ. Και τα δυο κείμενα καθορίζουν σχεδόν στο σύνολο όλα τα υπόλοιπα που χρειάζεται κάποιος για να είναι (και να φαίνεται!) κουκουές.

Τα συνέδρια που ακόλουθησαν, 16ο (2000), 17ο (2005) και 18 (2009) εξειδίκευσαν ορισμένα σημεία επί του προγράμματος, το οποίο προβλέπει ότι μπορεί να εμπλουτιστεί με νέες επεξεργασίες. Το κάθε συνέδριο βγάζει στο τέλος αυτό που λέμε, “πολιτική απόφαση” που είναι ένα σημαντικό κείμενο και καθορίζει σε γενικές γραμμές το τι πρέπει να κάνει το κόμμα μέχρι το επόμενο συνέδριο για να πετύχει τους στόχους του, είναι δηλαδή ένα πλάνο τακτικής. Σε περίπτωση που μπορεί να υπάρξει κάποια αντίφαση ανάμεσα στην πολιτική απόφαση ενός συνεδρίου και στο πρόγραμμα, υπερισχύει το πρόγραμμα καθώς, όσο παραμένει σαν κείμενο αναλλοίωτο, εξακολουθεί να έχει ισχύ. Αν κάποιο συνέδριο αποφασίσει αλλαγή του κειμένου του προγράμματος τότε θα πρέπει να πεταχτούν τα παλιά βιβλιαράκια και να τυπωθούν καινούρια, με το καινούριο πρόγραμμα, το οποίο θα καθοδηγεί το κόμμα μέχρι που να ξανααλλάξει κάπου στο μέλλον.

Το ζήτημα της εξουσίας είναι κεντρικό ζήτημα στο πολιτικό σκεπτικό του ΚΚΕ. Έχουμε παραθέσει πολλές φορές το αντίστοιχο απόσπασμα απ' το πρόγραμμα. Για να μην έχουμε μια γενικά αφηρημένη εικόνα περί εξουσίας, εννοούμε την πολιτική, την κρατική εξουσία αν θέλετε. Γράφει ο Λένιν: “Ο μαρξισμός [...]παραδέχεται την αναγκαιότητα του κράτους και της κρατικής εξουσίας στην επαναστατική περίοδο γενικά, στην εποχή του περάσματος απ΄τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό ειδικά” (Β.Ι. Λένιν, Οι θέσεις του Απρίλη, σελ 37, εκδ. Σύγχρονη Εποχή).

Το ΚΚΕ στο πρόγραμμά του διακρίνει δύο (2) περιπτώσεις κατάληψης της εξουσίας α) Το αστικό καπιταλιστικό κράτος και τα αστικά κόμματα να έχουν φθαρεί πάρα πολύ, ώστε να βγει με εκλογές κυβέρνηση από δυνάμεις αντιμονοπωλιακές και αντιιμπεριαλιστικές, η οποία 

 

θα φανεί πολύ γρήγορα πόσο φιλολαϊκή θα είναι. Αν δεν πάρει γρήγορα μέτρα που να ανακουφίζει τους φτωχούς, αν δεν πάρει μέτρα κατά των μονοπωλίων, αν δεν αποφασίσει να μη τηρήσει τις δεσμεύσεις του ελληνικού κράτους από προηγούμενες κυβερνήσεις προς τους μεγάλους οργανισμούς, τότε θα ενσωματωθεί πολύ γρήγορα και θα είναι άλλη μια διαχειριστική κυβέρνηση, όπως ήταν π.χ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 80, που συσπείρωνε κόσμο της αριστεράς με αντιιμπεριαλιστικά και φιλολαϊκά συνθήματα. Φάνηκε πολύ-πολύ γρήγορα ότι απλώς ήταν μια έξυπνη τακτική των αστικών συμφερόντων που χρησιμοποίησαν το όπλο της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ήταν ήδη αργά, τα λαϊκά στρώματα είχαν ξεγελαστεί.

Αν απ' την άλλη πάρει μέτρα υπέρ του λαού, κατά των μονοπωλίων, αποδεσμεύσει τη χώρα απ τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, αφαιρέσει πλούτη και προνόμια της αστικής τάξης, τότε θα προκαλέσει την άγρια αντίδραση της άρχουσας τάξης, που θα βάλει μπροστά όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει: στρατό, αστυνομία, μέσα ενημέρωσης. Το ότι βγήκε μια φιλολαϊκή κυβέρνηση, δεν σημαίνει ότι η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα έγιναν “άρχουσα τάξη”. Αυτό δεν εξαρτάται μόνο απ' την πολιτική εξουσία, αλλά κι απ' το πόσο θα καταφέρει η εργατική τάξη να τσακίσει όλο τον παλιό μηχανισμό που κρατάει στέρεη την αστική τάξη και να βάλει τον δικό του, κι επιπλέον απ' το πόσο γρήγορα θα καθιερώσει τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής (να καταργήσει δηλαδή το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας σε μεγάλα μέσα παραγωγής, σε πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, σε κτίρια κλπ).

Και δεύτερη περίπτωση β) λέει το ΚΚΕ, όταν η πάλη των τάξεων έχει ενταθεί σε μεγάλο βαθμό, όταν το αστικό κράτος είναι υπό κατάρρευση, οι μηχανισμοί του, όταν έχει ξεκινήσει η επανάσταση (σύμφωνα με τα κριτήρια του Λένιν πάλι, όχι έτσι αόριστα) τότε μπορεί να πάρει την εξουσία χωρίς εκλογές, πάλι ένα μέτωπο λαϊκών δυνάμεων, εξουσία που θα ταυτίζεται με τη δικτατορία του προλεταριάτου, ή θα έχει μικροδιαφορές που θα ξεπεραστούν στη συνέχεια. Αυτό θα είναι σοσιαλισμός;

Για να απαντηθεί σωστά αυτό το ερώτημα πρέπει να δώσουμε έναν ορισμό, τι είναι σοσιαλισμός. Σοσιαλισμός λοιπόν είναι ένας κοινωνικοπολιτικός σχηματισμός, μια μορφή οργάνωσης της κοινωνίας. Ως τέτοιος, είναι η πρώτη φάση του κομμουνιστικού συστήματος, μια βαθμίδα ανώριμη ακόμα στην οποία γίνεται η υλική προετοιμασία της αταξικής κοινωνίας, της κοινωνίας δηλαδή όπου θα εξαφανιστούν οι τάξεις.

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ

Πάνω από 1.000 παιδιά με αναπηρία μένουν εκτός για φέτος

Ανεστάλη η λειτουργία 4 κατασκηνώσεων σε Ταΰγετο, Αγία Παρασκευή Λάρισας, Μάκρη Αλεξανδρούπολης και Λεπτοκαρυά Πιερίας

Από κινητοποίηση του Σωματείου Εργαζομένων στις Μονάδες, τα Ιδρύματα και Σχολεία Ειδικής Αγωγής (ΣΕΜΙΣΕΑ) τον περασμένο Απρίλη

Ακόμα και στα παιδιά με αναπηρία και στις οικογένειές τους δε διστάζει να «στείλει το λογαριασμό» της καπιταλιστικής κρίσης η κυβέρνηση. Ετσι, περισσότερα από 1.000 παιδιά με αναπηρία αποκλείονται φέτος από τις παιδικές κατασκηνώσεις και θα στερηθούν ακόμη και αυτές τις ολιγοήμερες διακοπές, που αποτελούν μια σημαντική ανάσα για τα ίδια τα παιδιά και τους γονείς τους. Να σημειωθεί δε ότι το κατασκηνωτικό πρόγραμμα για παιδιά με αναπηρία είναι ήδη πολύ πίσω από τις πραγματικές ανάγκες, καθώς αφορά περίπου μόνο 3.000 παιδιά, τη στιγμή που συνολικά στη χώρα υπάρχουν 100.000 παιδιά μαθητικής ηλικίας με βαριά αναπηρία, ενώ τα κατασκηνωτικά προγράμματα είναι υποβαθμισμένα ως προς την ποιότητα. Από τα 3.000 άτομα με αναπηρία που έκαναν διακοπές στις κρατικές κατασκηνώσεις, φέτος μόλις 1.900 άτομα θα έχουν αυτή την ευκαιρία.Σύμφωνα με στοιχεία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων ΑμΕΑ, το φετινό εθνικό κατασκηνωτικό πρόγραμμα (για ΑμΕΑ, παιδιά και ηλικιωμένους) περικόπηκε κατά ένα εκατομμύριο ευρώ, οι προσλήψεις εποχικού προσωπικού μειώθηκαν κατά 50%, ενώ το κονδύλι για την αποζημίωση των συνοδών των ατόμων με αναπηρία μειώθηκε από τα 845.000 ευρώ στα 720.000 ευρώ. Τα κονδύλια δεν έφτασαν για τέσσερις κατασκηνώσεις. Ετσι, ανεστάλη η λειτουργία τεσσάρων κατασκηνώσεων για άτομα με αναπηρίες, στον Ταΰγετο, στην Αγία Παρασκευή Λάρισας, στη Μάκρη Αλεξανδρούπολης και στη Λεπτοκαρυά Πιερίας. Η τελευταία ήταν η μεγαλύτερη στην Ελλάδα, όπου φιλοξενούνταν κάθε χρόνο 700 παιδιά με αναπηρία αλλά και ηλικιωμένοι.
Η απάνθρωπη αυτή πολιτική δεν είναι πρωτοφανής, ούτε προκύπτει μόνο από την καπιταλιστική κρίση, παρότι η τελευταία αξιοποιείται για σαρωτικές περικοπές ακόμα και στον ευαίσθητο αυτό τομέα της φροντίδας των ΑμΕΑ. Είναι ενδεικτικό ότι οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έκλεισαν τις όποιες δημόσιες κατασκηνώσεις υπήρχαν (όπως του ΠΙΚΠΑ και του υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας) και τα τελευταία χρόνια χρηματοδοτούν την Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων ΑμΕΑ (ΠΟΣΓΚΑμΕΑ) για τη λειτουργία κάποιων κατασκηνώσεων, φορτώνοντας και αυτό το βάρος στους γονείς. Επιπλέον, το 2009 (επί κυβέρνησης ΝΔ) το υπουργείο Υγείας επιχείρησε την περικοπή κατά 46% των δαπανών για το κατασκηνωτικό πρόγραμμα των ΑμΕΑ, τη μείωση, δηλαδή, του κονδυλίου από 6.500.000 ευρώ το 2008 σε 3.500.000 ευρώ το 2009. Η κυβέρνηση τελικά υπαναχώρησε, μετά τις αντιδράσεις που ξεσήκωσε η απόφαση, αφού ουσιαστικά «πετσόκοβε» τη μοναδική ανάσα χαράς για τα παιδιά και ξεκούρασης για τους γονείς.
Ωστόσο, συνυπεύθυνη γι' αυτήν την κατάσταση είναι και η ΠΟΣΓΚΑμΕΑ, που έχει διευκολύνει το κράτος να αποποιηθεί την ευθύνη του και στο συγκεκριμένο τομέα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της λειτουργίας αυτού του περιορισμένου κατασκηνωτικού προγράμματος, με έκτακτα κονδύλια, αντί να διεκδικήσει το δικαίωμα στις διακοπές και εκτεταμένο δημόσιο δωρεάν δίκτυο κατασκηνώσεων. Βέβαια, εκτός των άλλων, αξιοποιεί αυτήν την αρμοδιότητα προκειμένου να χειραγωγεί το γονεϊκό κίνημα των ΑμΕΑ.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι την έκταση της κατασκήνωσης στη Λεπτοκαρυά Πιερίας που είναι παραθαλάσσια και βρίσκεται κοντά σε ξενοδοχειακές μονάδες, την ορέγονται μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

ΠΑΜΕ

Οργάνωση στους τόπους δουλειάς - απάντηση στη δικτατορία του κεφαλαίου

Ανακοίνωση της Εκτελεστικής Γραμματείας για τα νέα μέτρα καταστολής

Το νέο αντιλαϊκό νομοσχέδιο που επιδιώκει την ένταση της καταστολής του μαζικού λαϊκού κινήματος, με στόχο τον περιορισμό των διαδηλώσεων και την επέκταση των μέσων και μηχανισμών παρακολούθησης, καταγγέλλει με ανακοίνωσή της η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ.
Αναλυτικά, στην ανακοίνωσή της, επισημαίνει:
«Οπως αποκάλυψαν στη Βουλή οι αρμόδιοι υπουργοί Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη, η κυβέρνηση ετοιμάζει νομοσχέδιο με το οποίο θα περιορίζει τα συνδικαλιστικά και πολιτικά δικαιώματα των εργαζομένων (περιορισμός διαδηλώσεων, επέκταση μηχανισμών παρακολούθησης και καταστολής, κ.λπ.).
Η δικτατορία του κεφαλαίου, για μια ακόμη φορά, ετοιμάζεται να θωρακιστεί παραπέρα απέναντι στους εργατικούς λαϊκούς αγώνες, επιβεβαιώνοντας ότι το άλλο πρόσωπο κάθε αντεργατικής, αντιλαϊκής πολιτικής είναι η βία, η καταστολή, ο αυταρχισμός, ο περιορισμός των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων.
Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ καλεί τα Συνδικάτα της εργατικής τάξης σε γενικό ξεσηκωμό, σε πρωτοβουλίες ενημέρωσης κι αντίστασης των εργαζομένων, ώστε να ματαιωθούν τα βρώμικα αυτά σχέδια της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, αλλά και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση να "πληρώσει" για αυτήν την πολιτική της.
Καλεί τους εργαζόμενους να οργανωθούν σε κάθε τόπο δουλειάς, εκεί από όπου ξεκινά η δικτατορία του κεφαλαίου και να παλέψουν εκεί πριν από όλα να υπάρχουν δικαιώματα και ελευθερίες, αλλά και ενάντια σε κάθε άλλο περιορισμό που θα επιχειρηθεί, με πρόσχημα την προστασία των πολιτών, της οικονομικής ζωής και άλλων παρόμοιων φαιδρών.
Να συσπειρωθούν στο ΠΑΜΕ, αλλάζοντας τους συσχετισμούς σε βάρος των αντιλαϊκών δυνάμεων, βοηθώντας έτσι στην ανάπτυξη και στον προσανατολισμό των αγώνων και στο χτίσιμο της λαϊκής κοινωνικής συμμαχίας που θα διεκδικήσει την εξουσία για λογαριασμό των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων και θα κατοχυρώσει τις λαϊκές κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων».

• Αντίστοιχες ανακοινώσεις καταδίκης εξέδωσαν το Συνδικάτο Εργαζομένων ΟΤΑ Αττικής και η Ενωση Επαγγελματιών Λογιστών Πρωτευούσης.

Ολα τα βόλια στο κεντρικό μέτωπο

Και να θες να αφεθείς στην καλοκαιρινή ραστώνη δε σ' αφήνουν. Ηδη περιγράφουν τον Αύγουστο σα χειμώνα. Και είναι χειμώνας για τις εργασιακές σχέσεις, για το λαϊκό εισόδημα. Το χτεσινό πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» έκανε τη διαφορά στα κρεμασμένα στα περίπτερα εξάστηλα: Το 50% των λαϊκών νοικοκυριών δεν θα κάνουν διακοπές, την ώρα που τα κόμματα της αστικής τάξης κλαίνε δήθεν για τις επιπτώσεις στον τουρισμό από τις απεργιακές κινητοποιήσεις.

***

Οι τραπεζίτες κάνουν πάρτι καθώς η μία κρατική ενίσχυση διαδέχεται την άλλη (χτες στη Βουλή κατατέθηκε μια ακόμη τέτοια ρύθμιση), αλλά την ίδια στιγμή τα νέα παιδιά μαθαίνουν πως στο μόνο που μπορούν να ελπίζουν είναι μια πεντάμηνη σύμβαση καθαριστή στους δρόμους με μεροκάματο ίσο με το επίδομα της ανεργίας. Το μοντέλο εφαρμόζεται ήδη στον ιδιωτικό τομέα, όπου ο ΟΑΕΔ προσφέρει τζάμπα εργάτες στους καπιταλιστές και το κρατικό ταμείο τους απαλλάσσει από ασφαλιστικές εισφορές.

***

Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν οι πανηγυρισμοί για τη σωτηρία του ευρώ, άρχισε το κλάμα. Πανικός για Ισπανία, Ιταλία, απειλή και για τη Γαλλία, ενώ η συμφωνία στις ΗΠΑ απλά παράτεινε για λίγο την ώρα της μεγάλης κρίσης. Κανένα κλάμα.
Κάθε νέο επεισόδιο σ' αυτήν την ιστορία εντείνει την ανάγκη η εργατική τάξη να πολιτικοποιεί όλο και περισσότερο την πάλη της ενάντια σ' αυτήν καθαυτή την κυριαρχία των μονοπωλίων, έτσι που η καπιταλιστική κρίση να μη γίνεται και σφαγή των εργατών.

***

Η λογική της μαφίας δεν αφορά μόνο στο πώς αντιμετωπίζουν ορισμένοι τις εργατικές κινητοποιήσεις. Οι ανακοινώσεις των αρμόδιων υπουργών για την «κρατική πρέζα» και την προώθηση της ναρκω-καταστολής στο πλευρό της κρατικής καταστολής, είναι χαρακτηριστικές του πώς θα προσπαθήσει η αστική τάξη να αντιμετωπίσει τον νεκροθάφτη της, την εργατική τάξη.
Σύμφωνα με τη λογική που προβάλλουν όσοι χειροκρότησαν την προώθηση της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών, πρέπει και η οπλοφορία να αφεθεί ελεύθερη, ώστε να πάψουν τα παράνομα κέρδη. Σύμφωνα με την αντίληψή τους, ελεύθερες πρέπει να αφεθούν επίσης η αγορά γυναικείας σάρκας και η αγορά ανθρώπινων οργάνων, πηγές παράνομου κέρδους αμφότερες.
Πάνω στην πρεμούρα τους να επιβάλουν την ναρκω-καταστολή καταφεύγουν σε επιχειρήματα που δεν αντέχουν σε κρίση ούτε με βάση τη δική τους λογική.
Το μόνο που δείχνει η βιασύνη της κυβέρνησης στο συγκεκριμένο τομέα είναι η επικινδυνότητά της. Γεγονός που καθιστά επιτακτική την ανάγκη να ορθωθεί απέναντί της και σ' αυτόν τον τομέα ένα ισχυρό μέτωπο αντίστασης.

***

Κάμερες, αντλίες για χτύπημα διαδηλωτών, ενθάρρυνση του χαφιεδισμού. Μέτρα που παίρνονται ενόψει «Σεπτέμβρη»... Γιατί; Γιατί η οργή ξεχειλίζει.
Γιατί ο άνεργος δεν ζητάει «τζάμπα δουλειά», αλλά ζωή με πλήρη δικαιώματα.
Γιατί τα παιδιά δεν ζητάνε πρέζα, αλλά έναν κόσμο να μπορούν να σταθούν.
Η αστική εξουσία προσπαθεί να οχυρωθεί πίσω από την ένταση της κρατικής καταστολής.

***

Το λαϊκό κίνημα μπορεί να τους σαρώσει. Με καθαρούς στόχους και κριτήρια. Λύση δεν είναι η εναλλαγή, αλλά η ανατροπή τους.
Αυτό που παρουσιάζουν σαν στοιχείο ελευθερίας, η ναρκω-κουλτούρα, δεν είναι άλλο από μια πρόσθετη καταστολή. Δεν είναι δικαίωμα η γλάστρα της καναβουριάς στο μπαλκόνι. Δικαίωμα είναι η πλήρης ζωή, αυτήν στερούν, σ' αυτήν δίνουν υποκατάστατο την πρέζα.
Τα παιδιά στα ναρκωτικά δεν είναι άρρωστα. Είναι κατασκευάσματα μιας πολιτικής που και στις λεπτομέρειές της δείχνει την απανθρωπιά της.
Ο χαφιεδισμός και η καταστολή μπορούν να αντιμετωπιστούν.
Από τους εργάτες που πρέπει ακόμα πιο έντονα να οργανωθούν σε κάθε τόπο δουλειάς, εκεί από όπου ξεκινά η δικτατορία του κεφαλαίου, παλεύοντας εκεί πριν από όλα να υπάρχουν δικαιώματα και ελευθερίες. Σ' αυτό, στη συγκέντρωση κάθε βολής στο κεντρικό μέτωπο, καλεί το ΚΚΕ.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

   

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ- ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ ΜΕΡΟΣ 2ο

Στο σημερινό 2ο μέρος του αφιερώματος στον Ν. Ζαχαριάδη, παρουσιάζουμε τη συνέχεια του κεφαλαίου με τον τίτλο «Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ» που άρχισε να δημοσιεύεται στο κυριακάτικο φύλλο.
***

Η ανάδειξη τού Ν. Ζαχαριάδη στη θέση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ (το 1931) συνοδεύεται από μια αποφασιστική στροφή στη δράση του Κόμματος. Αλλωστε, αυτή η ανάδειξη συνδυάζεται με την αναδιοργάνωση του Κόμματος πάνω στις λενινιστικές αρχές καθοδήγησης, λειτουργίας και δράσης, την ανάπτυξη της μαζικής πολιτικής του δουλιάς σε συνθήκες που η διεθνής οικονομική κρίση έχει χτυπήσει και την Ελλάδα, με αβάσταχτες για την εργατική τάξη και το λαό συνέπειες. Είναι η περίοδος που και η βιομηχανική παραγωγή είναι χτυπημένη και τα αγροτικά προϊόντα απούλητα, ενώ οι συνέπειες από τη Μικρασιατική Καταστροφή για τους πρόσφυγες και τους παλαιούς πολεμιστές κάνουν ακόμη χειρότερη τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων.

Η δράση του Κόμματος δημιουργεί σταθερούς πλατιούς δεσμούς με την εργατική τάξη, τ' άλλα λαϊκά στρώματα, αναπτύσσει την πολιτική της ενότητας και των συμμαχιών του, εφαρμόζοντάς τη μέσα στην ταξική πάλη, γεγονός που, εκτός από την αναγνώρισή του ως πρωτοπόρας δύναμης στους καθημερινούς διεκδικητικούς αγώνες, θα συμβάλει αποφασιστικά στις μετέπειτα δύσκολες συνθήκες ανόδου του φασισμού και στην Ελλάδα, αλλά και στον πόλεμο και την Κατοχή να κατακτά με την πολιτική του δράση τις συνειδήσεις των λαϊκών μαζών, παρά τις αντίξοες συνθήκες, τις διώξεις και τα χτυπήματα του ταξικού εχθρού.
Αυτή η περίοδος γενικά χαρακτηρίζεται από την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη, αλλά και τις νίκες των οικοδόμων του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ. Αντικειμενικά, στις καπιταλιστικές χώρες, οι οποίες περιέπεσαν στη δίνη της οικονομικής κρίσης, δημιουργείται και οξύτατη πολιτική κρίση, που φέρνει σε δύσκολη θέση τη διακυβέρνηση με τη μορφή της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Αυτή η πραγματικότητα ωθεί τη χρηματιστική ολιγαρχία σε πολιτική διέξοδο με τη μορφή του φασισμού. Η Ελλάδα δεν ήταν έξω από ανάλογες διεργασίες. Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Προετοιμάστηκε και μάλιστα από τα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα όλα τα προηγούμενα χρόνια. Είναι χαρακτηριστική η αλληλογραφία του Πλαστήρα με τον Βενιζέλο, στα 1933, για το ενδεχόμενο εγκαθίδρυσης καθεστώτος ανάλογου μ' αυτό του Μουσολίνι στην Ιταλία.
Αυτή την περίοδο, το ΚΚΕ καταπιάνεται, ταυτόχρονα με την οργάνωση της ταξικής πάλης, με τη μελέτη του ελληνικού καπιταλισμού, το επίπεδο ανάπτυξής του, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, τον ταξικό συσχετισμό των δυνάμεων, επιδιώκοντας να χαράξει ταχτική και στρατηγική με τη συμβολή και της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
Ηδη ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει περάσει στο στάδιο του ιμπεριαλισμού. Η Ελλάδα είναι χώρα δεμένη στο ιμπεριαλιστικό άρμα. Ο ελληνικός καπιταλισμός διαπλέκεται με το αγγλικό κυρίως κεφάλαιο, ωστόσο οι ρυθμοί ανάπτυξής του είναι αργοί.

Η συμβολή του Νίκου Ζαχαριάδη στην ανάπτυξη όλης αυτής της δράσης είναι σημαντική: Τόσο στην εξασφάλιση της ιδεολογικοπολιτικής ενότητας του Κόμματος, όσο και της πολιτικοϊδεολογικής ισχυροποίησής του, αλλά και στην εφαρμογή στη δράση της πολιτικής του γραμμής. Ο Ζαχαριάδης επέμενε πολύ στο ζήτημα της ιδεολογικής δουλιάς, έχοντας το ΚΚΕ να αντιμετωπίσει τόσο το δεξιό οπορτουνισμό, όσο και τον τροτσκισμό, κυρίως μέσα από τους αρχειομαρξιστές, που έκαναν τη μεγαλύτερη τότε ζημιά στο Κόμμα και το εργατικό λαϊκό κίνημα, ώστε να απαιτείται ιδεολογικοπολιτική επαγρύπνηση και ένταση της θεωρητικής δουλιάς. Αλλωστε, το ζήτημα της επαγρύπνησης είναι πάντα για το Κόμμα ένα από τα θεμελιακά ζητήματα, αφού ο ταξικός αντίπαλος ποτέ, ώσπου να ανατραπεί και να καταργηθεί οριστικά, δεν παραιτείται από την επιδίωξη να υπονομεύσει το επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης, να το αδρανοποιήσει, να το καταστήσει αδύναμο να δρα επαναστατικά και να το τσακίσει. Το ΚΚΕ έχει πλούσια εμπειρία από τις μεθόδους δράσης του ταξικού αντιπάλου ενάντιά του. Και στο ζήτημα της επαγρύπνησης, ο Νίκος Ζαχαριάδης επέμενε - και σωστά επέμενε - αν και αυτή του η επιμονή θεωρήθηκε κάποτε υπερβολική από τα στελέχη εκείνα, τα οποία αργότερα πέρασαν στον αναθεωρητισμό. Αλλωστε, και σ' αυτό το ζήτημα η κυρίαρχη προπαγάνδα έκανε επίθεση στο ΚΚΕ και όχι τυχαία από τη σκοπιά της.

Αλλά, αν η πορεία ανάπτυξης του ΚΚΕ συνδέεται με τη δράση του Νίκου Ζαχαριάδη ως ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, η συμβολή του στην πολιτική γραμμή και τη μετέπειτα δράση του ΚΚΕ, από τη στρατιωτική εισβολή των Ιταλών στην Ελλάδα στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά έως το τέλος του εμφυλίου πολέμου, είναι αυτή που ιστορικά είναι περισσότερο γνωστή. Και όχι τυχαία. Είναι η περίοδος που η εργατική τάξη και γενικότερα οι λαϊκές μάζες μπαίνουν μαζικά στην επαναστατική κοινωνικοπολιτική πάλη, που διεξάγεται με όλες τις μορφές, ακόμη και με την ένοπλη, λόγω των αντικειμενικών συνθηκών, και το ΚΚΕ βρίσκεται οργανωτής και καθοδηγητής αυτών των αγώνων, κατακτώντας μέσα στη φωτιά του πολέμου την πρωτοπορία, ως ηγέτιδα δύναμη.
Το ιστορικό γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη «προς το λαό της Ελλάδας», μέσα από τη Γενική Ασφάλεια, όπου τον κρατούσε το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά, που σάλπιζε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, ήταν αυτό που έβαλε τη σφραγίδα του στη μετέπειτα πορεία.
Ακριβώς γι' αυτό, αλλά και τις μετέπειτα παρεμβάσεις του, σχετικά με τις εξελίξεις στον ελληνοϊταλικό πόλεμο πριν ακόμη εισβάλουν στρατιωτικά οι Γερμανοί, δίνουμε στη συνέχεια όλα τα γραπτά ντοκουμέντα του Νίκου Ζαχαριάδη, άγνωστα στο πλατύ κοινό, που καθόριζαν την πολιτική του Κόμματος στις συγκεκριμένες συνθήκες. Βεβαίως, μετά τη γερμανική εισβολή η κατάσταση άλλαξε. Το Κόμμα στηριγμένο στο χαρακτήρα του πολέμου ως εθνικοαπελευθερωτικού, μπήκε επικεφαλής του αγώνα, που, στην Ιστορία, καταγράφηκε ως Επος της Αντίστασης. Παρ' όλ' αυτά, το ζητούμενο ήταν η σύνδεση αυτού του αγώνα με το ζήτημα της εξουσίας.
Τόσο, λοιπόν, τα τρία γράμματα του Νίκου Ζαχαριάδη, με μια διευκρίνιση που δίνει ο ίδιος στο «Ριζοσπάστη» (11/3/1947) για το δεύτερο γράμμα, όσο και ένα άρθρο του, αμέσως μετά το πρώτο γράμμα, αποκαλύπτουν ολόκληρη τη σκέψη του ως προς αυτό το ζήτημα, που, όπως ο ίδιος είπε, ήταν αποτέλεσμα της συνισταμένης όλης της δουλιάς του Κόμματος...

ΔΩΔΩΝΗ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ 3-8-2011

βιντεο-Σωτήρης Γάκης

Θεατρικό Εργαστήρι Πρέβεζας

«Την αγαπήσαμαν και 'μείς» ξανά από το Θεατρικό Εργαστήρι Πρέβεζας.

Το Θεατρικό Εργαστήρι Πρέβεζας συνεχίζει τον κύκλο των παραστάσεών του με το έργο «Την αγαπήσαμαν και 'μείς». Το έργο γεννήθηκε από δραματοποίηση αποσπασμάτων από το βιβλίο της Γεωργίας Σκοπούλη «Αυτές που γίναν ένα με τη γη». Ένα βιβλίο που αφηγείται αληθινές ιστορίες γυναικών της Ηπείρου. Οι γυναίκες αυτές έζησαν τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, της μετανάστευσης και της φτώχειας.

Οι συντελεστές της παράστασης παρουσιάζουν μία από αυτές τις αφηγήσεις σε τοπολαλιά. Ακούγονται παραδοσιακά τραγούδια.

Επεξεργασία Κειμένου- Σκηνοθεσία - Σκηνικά: Λίλη Σακκά, Βοηθός Σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Τσανέλης, Γλωσσολογική επεξεργασία κειμένου: Βασίλης Παπαδήμας
Επιμέλεια κίνησης: Λίλη Σακκά, Αλέξανδρος Τσανέλης, Επιλογή τραγουδιών- Τραγούδι: Γιώργος Τσούκης, Κουστούμια: Λίλη Σακκά- Αλέξανδρος Τσανέλης- Γεωργία Παπαδιώτη (με τη συμβουλή του Βασίλη Παπαδήμα), Φωτισμοί: Γεωργία Παπαδιώτη
Κατασκευή κοστουμιών: Γεωργία Παπαδιώτη - Πελαγία Παπαδιώτη, Τεχνικός φωτισμού: Νίκος Δενδρινός, Τεχνικός ήχου: Αλέξανδρος Τσανέλης, Ηλεκτρολόγος: Γιάννης Φατούρος, Σχεδιασμός αφίσας - προγράμματος: Άννυ Βλαχοπούλου
Ηθοποιοί: στο ρόλο της Βασίλως και στο χορό γυναικών: Φαίδρα Τζιάλλα, Σούλα Μπαχλάβα, Βιβή Μπάρκα, Εφη Σολδάτου, Γεωργία Παπαδιώτη

Οι ημερομηνίες των παραστάσεων είναι:
Τετάρτη 3 Αυγούστου-, Λούρος Πρέβεζας
Σάββατο 6 Αυγούστου- Κάστρο Πάργας,
Κυριακή 7 Αυγούστου- Αρχαιολογικός χώρος Ορράου- Καστρί Γοργομύλου,

Τετάρτη 10 Αυγούστου, Παπαδάτες

To Θεατρικό Εργαστήρι Πρέβεζας ενημερώνει επίσης, ότι τα μέλη του διοργάνωσαν και παρακολούθησαν τριήμερο θεατρικό σεμινάριο με εισηγητή τον κ. Γιώργο Ζαμπουλάκη, καθηγητή της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και του Ωδείου Αθηνών, σκηνοθέτη και ηθοποιό.

Ανακοίνωση της ΕΕΔΥΕ για τα 66 χρόνια από την ισοπέδωση της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι

66χρόνια μετά τη Χιροσίμα καταδικάζουμε τα εγκλήματα και τα σχέδια του ιμπεριαλισμού!

66 Χρόνια μετά την ισοπέδωση της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι από τις αμερικανικές πυρηνικές βόμβες, με θύματα 300.000 αθώους ανθρώπους και με τους σημερινούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους, η ιστορία μας διδάσκει για την αναλλοίωτη φύση του ιμπεριαλισμού τότε και σήμερα.

66 Χρόνια μετά
Οι ιμπεριαλιστές τρομοκρατούν και σφάζουν, επεμβαίνουν και βομβαρδίζουν λαούς για να ελέγξουν τις πηγές και τους δρόμους ενέργειας, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στην Λιβύη. ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. με φθηνά προσχήματα εγκληματούν και προωθούν τα συμφέροντα των πολυεθνικών και του Κεφαλαίου. Η Ελληνική κυβέρνηση συμμετέχει πρόθυμα και ενεργά στα εγκλήματα αυτά δίνοντας γη, αέρα και θάλασσα, τη Βάση της Σούδας και άλλες διευκολύνσεις μετατρέποντας την Ελλάδα σε μια απέραντη βάση και ορμητήριο του ιμπεριαλισμού.

66 Χρόνια μετά
Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ σχεδιάζουν την εγκατάσταση της «Αντι-πυραυλικής ασπίδας» στην γειτονιά μας για να εκμεταλλεύονται ανενόχλητα την πυρηνική υπεροχή τους και να απειλούν με πρώτο πυρηνικό πλήγμα τους λαούς στην ευρύτερη περιοχή.

66 Χρόνια μετά
Ο λαός της Ιαπωνίας βιώνει αυτή την περίοδο άλλο ένα δράμα με τους σεισμούς-τσουνάμι και την πυρηνική καταστροφή στην Φουκουσίμα. Και το 1945 με ωμό, εγκληματικό τρόπο, και σήμερα με την εγκληματική αμέλεια, θυσιάζεται ο ίδιος λαός, για τα ίδια συμφέροντα του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, το οποίο δεν θέλει και δεν μπορεί να διασφαλίσει ούτε τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις ασφάλειας για την ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Αντίθετα, δεν λογαριάζει ζωές μπροστά στα κέρδη και την ανεύθυνη χρήση και λειτουργία των πυρηνικών σταθμών με τραγικές συνέπειες για τον λαό. Ευθύνες εδώ έχει και η Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, η οποία ελέγχεται από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ανέχτηκε επί δεκαετίες το αργό έγκλημα στην Φουκουσίμα, παρά τις εκθέσεις και επισημάνσεις για τους τεράστιους κινδύνους.

66 Χρόνια μετά
Συνεχίζεται η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από την χώρα-τρομοκράτη που δεν αρνείται ότι κατέχει πυρηνικά όπλα. Μεγάλες ευθύνες φέρει η ελληνική κυβέρνηση που σε αυτές τις συνθήκες έχει αναβαθμίσει σε όλα τα επίπεδα τις σχέσεις και την στρατιωτική συνεργασία με την κυβέρνηση του Ισραήλ. Ταυτόχρονα αρνείται την αναγνώριση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους και εμποδίζει την αποστολή πλοίων αλληλεγγύης αποδεχόμενη έτσι για άλλη μια φορά την κυριαρχία του Ισραήλ πάνω στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη. Τα κοινά στρατιωτικά γυμνάσια Ελλάδας-ΗΠΑ-Ισραήλ και η προσχηματική συζήτηση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν προμηνύουν μελλοντικές επιθέσεις ενάντια στο τελευταίο και γενικότερη κλιμάκωση από τους ιμπεριαλιστές.

66 Xρόνια μετά
H στάση όλων των μέχρι σήμερα ελληνικών κυβερνήσεων σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, επιλογές,και σχεδιασμούς, είναι στάση συμμετοχής και στήριξης προκειμένου οι ιμπεριαλιστές να εδραιώσουν την κυριαρχία τους. Ιδιαίτερα σήμερα που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, επιτίθεται με τον πιο βάρβαρο τρόπο στα εργατικά και λαϊκά εισοδήματα, στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, αποτελεί μια ακόμη πρόκληση ο πακτωλός χρημάτων που ξοδεύει για τις στρατιωτικές καιαστυνομικές αποστολές στο εξωτερικό. Η κυβέρνηση απεμπολεί κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας την ίδια στιγμή που θέτει το Αιγαίο υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ. Η πρόσφατη επίσκεψη της υπουργού Εξωτερικών των
ΗΠΑ στην Αθήνα δεν ήταν καθόλου εθιμοτυπική. Έγινε για να εξασφαλίσει την ακόμη μεγαλύτερη συμβολή της Ελλάδας στην επί 4 μήνες επίθεση των ιμπεριαλιστών στη Λιβύη, για να εξασφαλίσει την ακόμη μεγαλύτερη στήριξη του δολοφονικού ισραηλινού καθεστώτος ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό. Τα εύσημα της Αμερικανίδας υπουργού προς την Ελληνική κυβέρνηση, τόσο για τα αντιλαϊκά οικονομικά μέτρα όσο και για συνεπή στήριξη των ιμπεριαλιστικών επιλογών στην περιοχή, μιλούν από μόνα τους.
Μέσα σε αυτή τη σκληρή για τους λαούς πραγματικότητα μεγαλώνει η λαϊκή οργή, ενισχύεται η ανάγκη για αντίσταση. Χρειάζεται να δυναμώσει ο αγώνας των λαών και η έμπρακτη αλληλεγγύη στους λαούς που αγωνίζονται και που βρίσκονται είτε υπό κατοχή είτε στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού.

66 Χρόνια μετά τη θηριωδία των ΗΠΑ στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, διαδηλώνουμε ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, ενάντια στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. και ενάντια στην συμμετοχή της χώρας
μας στα σχέδια των ιμπεριαλιστών.

Απαιτούμε και παλεύουμε για:

•Την απαγόρευση των πυρηνικών, χημικών, βιολογικών όπλων και όλων των μέσων μαζικής καταστροφής,
πρώτ' απ' όλα των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
•Τη μη εγκατάσταση των βάσεων της λεγόμενης "Αντιπυραυλικής Αμυνας" στα Βαλκάνια.
• Kαμιά διευκόλυνση από Ελληνικής πλευράς.
•Την κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων.
•Τη διακοπή κάθε συμμετοχής της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και την επιστροφή των ελληνικών στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων που βρίσκονται έξω από τα σύνορα.
•Την αποκάλυψη και αντιμετώπιση της κρατικής τρομοκρατίας και των κατασταλτικών νόμων και μηχανισμών ενάντια στους λαούς.
•Την προστασία και την ουσιαστική στήριξη των προσφύγων και των μεταναστών.
•Την ανατροπή του Μνημονίου, των αντιλαϊκών μέτρων και της αντιλαϊκής πολιτικής, τη συγκέντρωση και κινητοποίηση εργατικών λαϊκών δυνάμεων για να ανοίξει ο δρόμος ανάπτυξης που θα έχει κριτήριο την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών και περιβαλλοντικών αναγκών του λαού μας

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Επιστροφή στο μεσαίωνα για τους εργαζόμενους

από epeirinisarta

Στην εξαθλίωση οδηγεί τους Βρετανούς, είτε εργαζόμενους είτε συνταξιούχους, η βρετανική κυβέρνηση. Εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν «μαύρα γηρατειά» καθώς αδυνατούν να καλύψουν το κόστος της συνταξιοδότησής τους εντός του ιδιωτικού τομέα, σύμφωνα με έκθεση της Επιτροπής για τις Συντάξεις (Workplace Retirement Income Commision).
Σύμφωνα με την έκθεση της Επιτροπής, σχεδόν 14 εκατομμύρια άνθρωποι δεν κατορθώνουν να εξοικονομήσουν αρκετά για τη συνταξιοδότησή τους, ενώ όσοι ήδη έχουν αγοράσει προγράμματα συνταξιοδότησης αναγκάζονται να πληρώνουν υπερβολικά μεγάλα ποσά για ένα σύστημα που είναι αναποτελεσματικό, πολύπλοκο και εξαιρετικά δαπανηρό. Η έκθεση της Επιτροπής κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για ένα «μαύρο μέλλον» των συνταξιούχων στη Βρετανία, σημειώνοντας ότι η εικόνα αυτή θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο καθώς δεν έχει ληφθεί υπόψη καθόλου ο δημόσιος τομέας, που θα υποστεί συντριπτικές αλλαγές με τα σχέδια της κυβέρνησης για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος.
Τα κακά μαντάτα δε σταματούν. Επιπλέον περικοπές θέσεων εργασίας ανακοίνωσε η βρετανική τράπεζα HSBC παρά τα θετικά οικονομικά αποτελέσματα για το πρώτο εξάμηνο του έτους.
H διοίκηση της τράπεζας είχε ήδη ανακοινώσει την περικοπή 5.000 θέσεων σε υποκαταστήματα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, ενώ σε αυτές θα προστεθούν ακόμα 25.000 θέσεις που «θα καταργηθούν έως το 2013» στο πλαίσιο του σχεδίου αναδιάρθρωσης. Σύνολο 30.000 ή το 10% του συνολικού αριθμού των εργαζομένων που απασχολεί σε 39 χώρες!
Τέλος, νέος γύρος κινητοποιήσεων πραγματοποιήθηκε χτες από τους δημοσιογράφους στο βρετανικό δίκτυο BBC, η δεύτερη κινητοποίηση τις τελευταίες δύο βδομάδες, οι οποίοι διαμαρτύρονται για τις περικοπές θέσεων εργασίας στη Διεθνή Υπηρεσία του BBC. Τα μέλη της Εθνικής Ενωσης Δημοσιογράφων (NUJ) αντιδρούν στις περικοπές 100 θέσεων εργασίας στη Διεθνή Υπηρεσία του BBC (World Service), που παρακολουθεί μέσα μαζικής ενημέρωσης σε ολόκληρο τον κόσμο.

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ Πανηπειρωτικής Επιτροπής Αγώνα ενάντια στο ξεπούλημα της «Δωδώνης»

φωτογραφιες-Σωτήρης Γάκης

Πρέπει να βρουν το μάστορά τους

Οσο πιο σκληρά για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού είναι τα κυβερνητικά μέτρα, τόσο περισσότερο η κυβέρνηση ανεβάζει την πίεση στο καζάνι προκαλώντας κι αυτήν ακόμα την κοινή λογική.
Καταγγέλλει όποιον κινητοποιείται για άσκηση βίας, ενώ χιλιάδες άνθρωποι βιώνουν καθημερινά τη βία που ασκεί η ίδια η κυβέρνηση με την πολιτική της.
Επικαλείται τον τουρισμό σαν να είναι κολυμπήθρα του Σιλωάμ την ίδια ώρα που με την πολιτική της απαγορεύει σε χιλιάδες εργαζόμενους ακόμα και να ονειρευτούν ότι θα κάνουν διακοπές.
Την ώρα που παίζει θέατρο με συμπρωταγωνιστή τη ΝΔ που συμφωνεί με τον πυρήνα της κυβερνητικής πολιτικής, παίρνει ακατάπαυστα το ένα μετά το άλλο μέτρα που τσακίζουν την εργατική τάξη, ανοίγουν το δρόμο για ανεμπόδιστη αύξηση των καπιταλιστικών κερδών.
Σ' αυτόν τον κατήφορό της είναι επείγον πλέον η κυβέρνηση να βρεθεί απομονωμένη και έχουν χρέος να το κάνουν οι ίδιοι οι ψηφοφόροι της, για τους οποίους δηλώνει ότι τη στηρίζουν.
Το θέατρο που παίζουν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, εμφανιζόμενοι ως διαφωνούντες, πρέπει να είναι καθαρό πως αφορά στο πώς θα εκτονωθεί η κατάσταση με τη μικρότερη ζημιά για την κυβέρνηση. Είναι της ίδιας τάξης με τις αντιδράσεις της ΝΔ.

***

Κροκόδειλοι με μαστίγιο είναι όσοι μιλάνε για τον τουρισμό. Δεν τους καίγεται καρφί για το γεγονός ότι η μεγάλη μάζα των εργαζομένων έχει ξεχάσει τι θα πει διακοπές. Τους καίει τι θα γίνει με τα μονοπώλια του τουρισμού στα οποία δίνουν εξετάσεις. Το τσάκισμα θέλουν, όποιου αντιστέκεται.
Οι αυτοκινητιστές που βρίσκονται αυτήν την περίοδο στο στόχαστρο καλά θα κάνουν να ψάξουν να βρουν τους φυσικούς συμμάχους τους στην εργατική τάξη αντί να δίνουν εξετάσεις νομιμοφροσύνης κάθε που τους βαράει τον ταμπουρά περί «βίας» κάποιο κυβερνητικό στέλεχος.

***

Ο ΟΟΣΑ ζήτησε χτες επέκταση των απολύσεων και μείωση μισθών τόσο όσο να πέσουν στο όριο που ένας ξεμοναχιασμένος εργάτης δεν μπορεί να διαπραγματευτεί τίποτα άλλο από ένα κομμάτι ψωμί. Οι συλλογικές συμβάσεις, δήλωσε ο εκπρόσωπός του ιμπεριαλιστικού οργανισμού, είναι το μεγάλο εμπόδιο. Λογικό το χειροκρότημα από τα κανάλια, που είδαν στις σχετικές δηλώσεις «ψήφο εμπιστοσύνης» στην κυβέρνηση που παίρνει μέτρα σ' αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση.

***

Διαβάζοντας το άρθρο στην «Καθημερινή» μπορεί κάποιος να συμφωνήσει, αν δεν προσέξει μια λεπτομέρεια... Οταν μιλά για τους λίγους που ευημερούν σε βάρος των πολλών, δεν αναφέρεται σε βιομήχανους και εφοπλιστές, αλλά σε όσους παλεύουν για το μεροκάματο. Αυτούς θεωρεί προνομιούχους και άνομους. Αντίθετα, θεωρεί πως από κοινού ο εφοπλιστής και ο εργάτης που σήμερα δεν κινητοποιείται είναι οι ριγμένοι της υπόθεσης. Και με μια τέτοια σούπα ζητά εφαρμογή του νόμου δηλώνοντας καθαρά ότι πρέπει να επιβληθεί σιδερένια μπότα. Διαστρέφει την πραγματικότητα.

***

Οι διάφορες ανακοινώσεις της κυβέρνησης στα ζητήματα της οικονομίας είναι μια καλή ευκαιρία και για τους ψηφοφόρους της ΝΔ να ξεκαθαρίσουν ποια συμφέροντα υπηρετεί το κόμμα που ψηφίζουν. Σε ένα προς ένα τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ συμφωνεί κι αρχίζει μετά τις κωλοτούμπες για να καταγράψει δήθεν διαφωνία. Το έκανε χτες με το ΕΣΠΑ, προχτές με το φορολογικό (η κριτική της αφορά στο γιατί η κυβέρνηση μιλάει για φοροελαφρύνσεις αφού το Μεσοπρόθεσμο έχει άλλες δεσμεύσεις και κάνει γαργάρα τις διαρκείς φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου, ενώ δε λέει λέξη για ελάφρυνση των εργατών). Το κάνει κάθε μέρα για τα ταξί (όπου ευθέως λέει «ναι» στην απελευθέρωση και καταγγέλλει τους ταξιτζήδες για βία). Το έκανε με τις θέσεις που διατύπωσε για τον τουρισμό (όπου μιλάει σαν γραφείο Τύπου των εταιρειών, αλλά δε λέει λέξη για το λαϊκό δικαίωμα στις διακοπές).
Προσπαθεί η ΝΔ να αυξήσει το εκλογικό ποσοστό της την ώρα που οι θέσεις της είναι τέτοιες που απαιτούν την καταδίκη της, με τους ίδιους ακριβώς όρους που απαιτούνται και για το ΠΑΣΟΚ. Και οι δυο δουλεύουν για το μεγάλο κεφάλαιο και δεν το κρύβουν. Οπως δουλεύουν και σε βάρος της εργατικής τάξης, την ώρα που προσπαθούν να φανούν υπερασπιστές της.
Είναι η μοίρα όσων έχουν πάρει διαζύγιο από τα λαϊκά στρώματα, αλλά δεν μπορούν να κάνουν και χωρίς την ψήφο τους...

***

Η εξαγγελία για μείωση του ΦΠΑ στο 20% θυμίζει μια ιστορία του Χότζα. Με απλά λόγια: Φόρος 20% σε είδη καθημερινής ανάγκης είναι σαν να ψωνίζεις τα πάντα με πιστωτική κάρτα και να πληρώνεις χαράτσι στην τράπεζα. Ο νταβατζής αλλάζει όταν το χαράτσι το εισπράττει το κρατικό ταμείο για να το αποδώσει στη συνέχεια σαν ενίσχυση στον τραπεζίτη.
Κάθε κυβερνητική ανακοίνωση ενισχύει τη θέση του ΚΚΕ ότι για την εργατική τάξη δεν υπάρχει ελπίδα σ' αυτό το σύστημα, όσο δεν βάζει πλώρη για να διεκδικήσει τη δική της εξουσία, για να επιβάλει τη δική της οικονομία. Κι αυτή η θέση αφορά στο σύνολό τους τα λαϊκά στρώματα.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Τσακίζουν το λαό για τα μονοπώλια

Εθνικό φορολογικό σύστημα» τέτοιο που να υπηρετεί τις σημερινές ζωτικές ανάγκες των μονοπωλίων, την επάνοδό τους σε συνθήκες εντατικής κερδοφορίας, με φτηνότερους και «ευέλικτους» τους εργάτες, με το λαό τσακισμένο, απόλυτα προσαρμόσιμο στις νέες μορφές «ανταγωνιστικότητας».

Το παραπάνω αποτελεί και την πεμπτουσία του νέου φορολογικού νομοσχεδίου, που συζητιέται σε επίπεδο «κοινωνικού εταιρισμού», από τη συμμαχία των προθύμων. Το φθινόπωρο σκοπεύουν να το περάσουν και από τη Βουλή, για να θωρακίσουν, να εμπλουτίσουν παραπέρα τις κρατικομονοπωλιακές ρυθμίσεις, το νομικό οπλοστάσιο που ξετυλίγεται από το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-τρόικας-πλουτοκρατίας.
Η προσέλκυση «επενδύσεων», τώρα όσο ποτέ άλλοτε, με το πρόγραμμα για τις ιδιωτικοποιήσεις - μαμούθ, για τα 50 δισ. ευρώ που κλιμακώνουν από σήμερα μέχρι και το 2015, απαιτεί αλλεπάλληλα τέτοια «πακέτα», γερά πρόσθετα μπόνους στα μονοπώλια, νέες φοροαπαλλαγές, κάθε είδους ελαφρύνσεις και διευκολύνσεις στο λογαριασμό τους.

Η ηγεσία της ΝΔ έχει να παινεύεται για το γεγονός ότι πρώτη αυτή «συνέβαλε» με την πρόταση για τη μείωση των φορολογικών συντελεστών στα επιχειρηματικά κέρδη. Αυτό απαιτούν οι συνθήκες «ανταγωνιστικότητας» που επαγγέλλονται, μαζί με το τσάκισμα του μισθού, του μεροκάματου, της σύνταξης.

Ολα μαζί μέχρι και την τελευταία δεκάρα τα προορίζουν αποκλειστικά και μόνο για τις ανάγκες της πλουτοκρατίας. Και το νέο λεγόμενο «εθνικό» φορολογικό σύστημα είναι αναπόσπαστο τμήμα του ενιαίου στρατηγικού σχεδιασμού τους, της πολιτικής που έρχεται να συνθλίψει την κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής, συνολικά την εργατική τάξη.
Στις διατάξεις του «υπό συζήτηση» νομοσχεδίου βρίσκονται και οι νέες ρυθμίσεις για την παραπέρα αναβάθμιση της φορο-ληστείας απέναντι στο λαϊκό εισόδημα και την κατανάλωση. Το ομολογούν, έμμεσα για την ώρα, και τα κυβερνητικά επιτελεία. Η κάθε ελάφρυνση όπως αυτές που ετοιμάζουν για τα μονοπώλια θα συνεπάγεται και μέτρα «ισοδύναμου δημοσιονομικού αποτελέσματος», σύμφωνα με τη δήλωση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών Ε. Βενιζέλου.

Στα λαϊκά στρώματα θα φορτώσουν και την αναπλήρωση της χασούρας που θα εμφανίσουν από τις νέες ελαφρύνσεις προς τους ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους. Στο μάτι έχουν βάλει τις όποιες «ελαφρύνσεις» των λαϊκών νοικοκυριών που έχουν ξεμείνει μετά τον πρώτο από τους εφαρμοστικούς νόμους τους. Ξανά στο στόχαστρο μπαίνει το αφορολόγητο όριο για μισθωτούς, συνταξιούχους, αυτοαπασχολούμενους, αγρότες, μαζί και οι «εκπτώσεις» για τις δαπάνες των λαϊκών νοικοκυριών που αφορούν σε νοίκια, υγεία, φροντιστήρια παιδιών, τόκους στεγαστικών δανείων για κατοικία κ.ά.

Οι διακηρυγμένοι στόχοι πάλης του ΚΚΕ για τη φορολογία βρίσκονται στον αντίποδα των ευρωενωσιακών κατευθύνσεων και των επιδιώξεων των κομμάτων του «ευρωμονόδρομου». Το ΚΚΕ διεκδικεί: Αύξηση του αφορολόγητου ορίου για τη λαϊκή οικογένεια και κατάργηση του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων κατανάλωσης στα εμπορεύματα και τις υπηρεσίες που καλύπτουν τις λαϊκές ανάγκες, αύξηση της φορολογίας στη μεγάλη κινητή και ακίνητη περιουσία, αύξηση των συντελεστών φορολογίας στο 45% για το μεγάλο κεφάλαιο.