Τα παραμύθια περί «κυβέρνησης της αριστεράς»

Με πρωτεργάτη τον ΣΥΡΙΖΑ, γίνεται όλο και περισσότερο το τελευταίο διάστημα λόγος για συνεργασία των κομμάτων της αριστεράς, με στόχο να δημιουργηθεί ένας συνασπισμός «των αριστερών πολιτικών δυνάμεων», που θα κυβερνήσει, κόντρα στο μέτωπο των «μνημονιακών». Λένε ότι αυτή μπορεί να είναι η διέξοδος για να αλλάξουν τα πράγματα και να δει ο λαός άσπρη μέρα. Λένε ότι μια τέτοια κυβέρνηση θα κάνει διαπραγμάτευση μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, για να καταργήσει το μνημόνιο και να μειωθεί το χρέος. Μιλάνε για καλύτερη διαπραγμάτευση που θα κάνουν ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ και όσοι συμμετέχουν σε αυτό το συνασπισμό με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, την τρόικα και ισχυρίζονται ότι αυτό θα ανακουφίσει το λαό. Δηλαδή, αυτός ο συνασπισμός θα συναιτίσει τα «αχόρταγα» μονοπώλια και τους Ευρωπαίους.
Πουλάνε ψεύτικες ελπίδες και κοροϊδεύουν. Την ενότητα της αριστεράς ας την πραγματοποιήσουν οι αυτοαποκαλούμενες αριστερές δυνάμεις, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και άλλοι. Αυτοί πράγματι μπορούν να ενωθούν. Αλλά, επειδή απευθύνονται και στο ΚΚΕ, το έχουμε ξαναπεί ότι το ΚΚΕ είναι Κομμουνιστικό Κόμμα, κόμμα της εργατικής τάξης και όχι αριστερά, καμιά σχέση δεν έχει με την αριστερά. Αλλωστε, τι σχέση μπορεί να έχει ένα κόμμα που παλεύει για να ανατρέψει η εργατική τάξη την εξουσία του κεφαλαίου με κόμματα που προβάλλουν ως διέξοδο μια κυβέρνηση με τους βιομήχανους, τους μεγαλέμπορους, τους εφοπλιστές να έχουν την ιδιοκτησία στην οικονομία παραπλανώντας τους εργαζόμενους ότι πασχίζοντας για την ανάπτυξη όλων αυτών, της παραγωγής

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Με ισχυροποίηση του ΚΚΕ, αυτή η εκλογική μάχη πρέπει να γίνει σταθμός Αποσπάσματα από τη χτεσινή ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε εργαζόμενους και άνεργους της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης

Με εργαζόμενους και άνεργους της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης συζήτησε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, που περιόδευσε στο χώρο και συναντήθηκε με τις διοικήσεις των σωματείων. Μετά το τέλος της συγκέντρωσης, η Αλέκα Παπαρήγα επισκέφτηκε το τοπικό Λιμεναρχείο. Στη σύντομη συζήτηση με τους λιμενικούς κυριάρχησαν οι περικοπές στα λεγόμενα «ειδικά μισθολόγια», που προβλέπονται από τη νέα δανειακή συμφωνία για αμέσως μετά τις εκλογές και θα συρρικνώσουν κι άλλο τις αποδοχές των εργαζόμενων σε τομείς του Δημοσίου. Μιλώντας νωρίτερα στους εργάτες της Ζώνης, η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε μεταξύ άλλων:

«Εδώ, ο χώρος σας, έχει μια τεράστια πείρα, που, αν αποφασίσετε, μπορείτε να γράψετε ολόκληρο βιβλίο για την ιστορία όλου του κλάδου της ναυπηγοεπισκευαστικής και μια εμπειρία αγώνων. Πείρα πάρα πολύ μεγάλη. Θα έλεγε κανείς, από μόνοι σας ο καθένας μπορεί να κάνει διαφώτιση σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό πώς έφτασε ως εδώ η Ζώνη και όχι μόνο. Ολόκληρος ο κλάδος. Τα έχετε ζήσει στο πετσί σας. Εχουμε μιλήσει πολλές φορές...
Επιτρέψτε μου να κάνω μία σύντομη ανακεφαλαίωση πώς βλέπουμε εμείς αυτήν την πείρα. Εχετε ζήσει την περίοδο πριν πολλά χρόνια, όπου ο κλάδος της ναυπηγοεπισκευαστικής είχε ατυχήματα δουλειάς. Εν πάση περιπτώσει, σκληρές συνθήκες. Πoτέ δεν έπαψαν εδώ να υπάρχουν τα θανατηφόρα ατυχήματα, ποτέ δεν έπαψε ο χώρος αυτός να είναι αιματοβαμμένος, κυριολεκτικά. Από τις πιο σκληρές συνθήκες που υπάρχουν στην Ελλάδα... Και παρά το γεγονός ότι η επιστήμη έχει προχωρήσει πάρα πολύ, δεν εφαρμόστηκαν τα επιτεύγματα της επιστήμης στο δικό σας χώρο, γιατί αυτό ήθελε επενδύσεις.

Από τη συγκέντρωση στη Ζώνη

Παρ' όλα αυτά, ο χώρος αυτός είχε και κατακτήσεις. Δεν θα έλεγα υψηλές συμβάσεις, γιατί η δουλειά σας δεν αποζημιώνεται, αλλά οπωσδήποτε είχε καλύτερες συμβάσεις από άλλους κλάδους. Ξαναλέω όμως, αναντίστοιχα με τη σκληρή δουλειά που είχατε και με το γεγονός ότι η δουλειά σας δεν είναι συνεχής και σταθερή, 365 μέρες το χρόνο. Και μπορεί να πει κανείς ότι ο κόπος σας πληρώθηκε, αλλά στις συνθήκες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και όταν υπάρχει ιδιοκτησία στα πλοία και αυτό που λέμε εμείς στα μέσα παραγωγής, δεν αμείβεται 100% ο κόπος του εργαζόμενου.Ωστόσο, σε αυτόν το χώρο, υπήρχαν, λέω σχετικά με άλλους, καλύτερες κατακτήσεις. Και νομίζω ότι το ξέρετε, και αυτό αποτελεί δικό σας, πώς να πω, τιμητικό αποτέλεσμα. Και εμείς έχουμε να υπερηφανευόμαστε ότι και σε αυτόν τον κλάδο επιβεβαιώνεται ότι όταν οι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν το δίκιο τους και παλεύουν, όταν εμπιστεύονται δυνάμεις αγωνιστικές, κάποια αποτελέσματα υπάρχουν.

Για τα κυκλώματα διαφθοράς

Τα αστικά μέσα ενημέρωσης έπιασαν δουλειά. Οποια πέτρα και να σηκώσουν ανακαλύπτουν σκάνδαλα, όπως ο Κολόμβος την Αμερική. Με περισσή υποκρισία καμώνονται τους έκπληκτους όταν δημοσιεύουν κατηγορίες και καταγγελίες για συντάξεις και επιδόματα «μαϊμού», για γιατρούς που τα «τσεπώνουν» και δίνουν χιλιάδες μέρες αναρρωτικής άδειας, για κυκλώματα που ληστεύουν το ΙΚΑ και άλλα τέτοια. Δε λέμε ότι αυτά δε συμβαίνουν. Ομως, πίσω απ' αυτήν την προπαγάνδα κρύβουν τις αιτίες όλων όσα συμβαίνουν. Μιλάνε για σκάνδαλα χωρίς να λένε ότι οι παροχές - «μαϊμού» και τα κυκλώματα τρέφονται από τις ίδιες τις κυβερνήσεις των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που δίδαξαν τη ρουσφετολογία, κρατώντας σε πολιτική ομηρία χιλιάδες λαϊκών ανθρώπων, προκειμένου να υφαρπάζουν ψήφους, εκμεταλλευόμενοι τα προβλήματα που γεννά η πολιτική τους. Αυτή η πολιτική εξέθρεψε τέτοια φαινόμενα.

Τώρα πάνε να αποπροσανατολίσουν με τους ελέγχους, αφενός για τις αιτίες των δραστικών αντιλαϊκών περικοπών σε Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, επιδόματα, συντάξεις κ.λπ., αφετέρου να καλλιεργήσουν αυταπάτες ότι το κράτος γίνεται δίκαιο, αφού «καθαρίζουν τη διαφθορά και τους διεφθαρμένους», συγκαλύπτοντας ότι η διαφθορά και τα σκάνδαλα είναι εγγενές χαρακτηριστικό του καπιταλισμού. Συγκαλύπτουν επίσης ότι τα μεγαλύτερα σκάνδαλα δεν είναι τα παράνομα αλλά τα νόμιμα. Γι' αυτά, δε θα δημοσιολογήσουν ποτέ τα αστικά ΜΜΕ. Δε θα βγάλουν μιλιά για το κεφάλαιο που καταληστεύει την εργατική τάξη. Σε κάθε αγώνα ενάντια στα μέτρα απαντούν: Μα το μέτρο είναι νόμιμο! Αλλά είναι νόμιμο ο κεφαλαιοκράτης να εξαθλιώνει τους εργαζόμενους. Πόσο νόμιμο είναι να επιβάλλουν μισθούς 300 ευρώ, διπλά και τριπλά χαράτσια, και την ίδια στιγμή να μειώνουν τη 

Ευρώπη ή χάος; (Θύμιος Καλαμουκης)

Είναι το δίλλημα που θα μας συνοδεύσει μέχρι τις εκλογές. Για την ακρίβεια, ένα από τα κυρίαρχα διλλήματα που θα μας συνοδεύσουν, μέχρι τις εκλογές αλλά και μετά από αυτές. Το έθεσε με κάθε επισημότητα και κυνισμό ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δ. Δασκαλόπουλος και το έχουν επαναλάβει γνωστοί και άξιοι μιμητές, εκπρόσωποι κομμάτων και ισάριθμοι παπαγάλοι. Το δίλλημα είναι άκρως εκβιαστικό, κάτι που όμως δεν εκπλήσσει κανέναν. Αρκεί να δει κανείς, από πού προέρχεται για να συνειδητοποιήσει ότι από εκεί μόνο εκβιασμοί  προκύπτουν. Όποιος θέτει αυτό τι δίλλημα, είναι βαθειά νυχτωμένος, διότι αν κυκλοφορούσε, ζούσε, όπως όλοι οι πραγματικοί άνθρωποι αυτού του τόπου, θα καταλάβαινε ότι το χάος είναι ήδη εδώ, όπως και η Ευρώπη. Για την ακρίβεια θα συνειδητοποιούσε ότι το χάος είναι εδώ επειδή και η Ευρώπη είναι εδώ.

1821 - 2021: 200 χρόνια μια ζαριά..-ΤηςΛιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

.

Η Ελλάδα βιάζεται. Βιάζεται πολύ. Ετσι είπε ο αρχηγός της συμπολιτευόμενης αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παραμονές 25ης Μαρτίου. Μέρες και ώρες δηλαδή της μεγάλης επιβεβλημένης μαζικής ανατριχίλας και οργής, όταν κι οι ελάχιστοι εναπομείναντες ανάπηροι πολέμου αρνούνται να παρελάσουν γιατί τους ζητάει, η Ελλάδα που βιάζεται, να πεθάνουν μια ώρα αρχύτερα, αφού ως επιζήσαντες την επιβαρύνουν με τις πετσοκομμένες συντάξεις τους. Η Ελλάδα βιάζεται...

Οπως θέλω και ξέρω το διαβάζω. Βιάζεται, τρέχει. Και β ι ά ζεται. Υφίσταται την αφόρητη βία του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου έτσι ώστε το 2021, 200 χρόνια μετά το Μεγάλο Ξεσηκωμό, να βγει σαν εκπαιδευμένη πόρνη ξανά στο κουρμπέτι των αφεντάδων της φτιασιδωμένη και υπάκουη. Η Ελλάδα βιάζεται καθημερινά είναι αλήθεια. Εντός. Κι εξ αυτού και εκτός ανύπαρκτων ή ελαστικών συνόρων που καθορίζονται ως ζωνάρι συμφερόντων απ' τους εμπόρους των εθνών.
Η μεγαλύτερη ντροπή των ημερών είναι κάθε απόπειρα βιαστών των δικαιωμάτων του λαού, κατακτημένων και βαριά πληρωμένων με αίμα, να ηττηθεί ως ιστορικό υποκείμενο κάθε ενθικοαπελευθερωτικού και ταξικού αγώνα και να περάσει στον 21ο αιώνα ως εργαλείο -μάζα, ως ιστορικό res- αντικείμενο, που εκτελεί σχέδια επί καπιταλιστικού χάρτου σε μια σφαίρα που κοσμεί ως γη τα μεγάλα γραφεία των μεγάλων του χρήματος.

Οταν γράφω τούτες τις γραμμές δεν ξέρω καν τη μορφή της προβοκάτσιας που θα έχει πάρει η 

 

Με αφορμή την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για «κοινή δράση της Αριστεράς»

Με επιστολή της προς το ΚΚΕ (και τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως η ίδια λέει), η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ζητάει συνάντηση «με στόχο τη συγκρότηση ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής της αντιδραστικής επίθεσης του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ και των κυβερνήσεών τους». Σύμφωνα με το ΠΡΙΝ (11/3/2012), που δημοσιεύει σχετικό ρεπορτάζ, «υπό το βάρος της ιστορικού χαρακτήρα, γενικευμένης και σαρωτικής επέλασης του κεφαλαίου σε όλα τα μέτωπα, που γνωρίζει νέα κορύφωση (...) οι ηγεσίες όλης της Αριστεράς επωμίζονται με ιστορικές ευθύνες». Σύμφωνα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, «την αναγκαιότητα για ένα μέτωπο αγώνα, που θα συνενώνει τις αγωνιστικές και ταξικές μαζικές οργανώσεις των εργαζομένων και του λαού σε μια ενιαία πολιτική κατεύθυνση ανατροπής, υπογραμμίζουν με δραματικό τρόπο οι τελευταίες εξελίξεις (...) Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ δεν μπορούν, από τη γραφειοκρατική και ταξικά συμβιβασμένη φύση τους, να οδηγήσουν το εργατικό κίνημα στη νίκη. Από εκεί και πέρα, ο καθένας μόνος του δεν φτάνει. Οπως έδειξε η εμπειρία, δεν μπορεί να σταματήσει την επίθεση μόνο του το ΠΑΜΕ, ούτε ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων, ούτε κάποιες μαχόμενες ομοσπονδίες, όπως η ΠΟΕ-ΟΤΑ, παρά τον επιμέρους ηρωικό αγώνα τους. Χρειάζεται δημοκρατικό, πολυτασικό αλλά πάνω από όλα ενιαίο κέντρο πάλης για τον πολύμορφο, πολύχρονο και περίπλοκο αγώνα κατά της επίθεσης. Για ένα τέτοιο ενιαίο κέντρο αγώνα, απαραίτητη είναι η κοινή δράση της Αριστεράς. Χωρίς αυτήν, δεν υπάρχει προοπτική νίκης».

Σε άλλο σημείο, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημειώνει: «Οι πολιτικοί "άξονες" για την κοινή αριστερή και αγωνιστική δράση που προτείνει σε ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, στην ανατρεπτική Αριστερά και σε όλα τα

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ-Η εκλογική δύναμη του ΚΚΕ κριτήριο χειραφέτησης του λαού Αποσπάσματα από την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε συγκέντρωση την Πέμπτη στο Αιγάλεω

Στιγμιότυπο από τη συγκέντρωση

Σε μαζική συγκέντρωση, που διοργάνωσε η Νοτιοδυτική Αχτίδα του Δυτικού Τομέα της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ, στο κλειστό γυμναστήριο του Αιγάλεω, μίλησε το βράδυ της Πέμπτης η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει παρακάτω εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα.

«

Βαδίζουμε, όπως φαίνεται, ολοταχώς προς τις εθνικές εκλογές, όπου θα τεθούν πραγματικά τα πιο τρομοκρατικά διλήμματα απ' ό,τι έχουμε γνωρίσει απ' τη Μεταπολίτευση. Τρομοκρατία και νοθεία της κοινωνικής θέλησης είναι τα όπλα που έχουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, βιομήχανοι, εφοπλιστές, τραπεζίτες, επιχειρηματικοί όμιλοι και τα παπαγαλάκια τους, αλλά και η Κομισιόν, τα όργανα της ΕΕ. Είναι φανερό ότι τα τελευταία χρόνια, παρά το γεγονός ότι το εργατικό - λαϊκό κίνημα δεν έχει φτάσει ακόμη στις αυξημένες απαιτήσεις, παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα, πολύ περισσότερο από άλλες χώρες στην Ευρώπη, είναι ανερχόμενο, ωστόσο πίσω απ' τις απαιτήσεις, έχουν γίνει σημαντικά βήματα στη λαϊκή συνείδηση.

Και αυτό θέλουν να το πισωγυρίσουν, κυριολεκτικά. Εμείς λέμε καθαρά στον ελληνικό λαό, απευθυνόμενοι στη λογική, ότι αν στην κάλπη δεν αναπτύξει όλους αυτούς τους βηματισμούς, όλη αυτή την πρόοδο που έγινε στη λαϊκή συνείδηση, εάν η κάλπη δε δείξει τον πλήρη διαχωρισμό και τη χειραφέτηση του λαού, αν δε φανεί στην κάλπη αυτό που υπάρχει σε ένα βαθμό στη ζωή, τότε κυριολεκτικά θα ισοδυναμεί με ένα είδος πολιτικής αυτοκτονίας.

Οι εκλογές αυτές δε γίνονται σε μια συνηθισμένη περίοδο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες θα υλοποιούνται αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα. Αυτό δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τυχαίο. Και ξέρετε, κάθε μέρα πρέπει να έχουμε ανοιχτά μάτια και αυτιά, γιατί δεν πρέπει να αφήνουμε τίποτα που να μην εκδηλώσουμε την αντίδρασή μας. Και όχι μόνο τη φραστική αντίδραση, εμείς δεν είμαστε επαναστάτες της φράσης, αλλά κυρίως να αντιδράσει ο λαός σε ό,τι καινούριο έρχεται. Γι' αυτό για πρώτη φορά θα επιχειρήσουμε να φτάσουμε στην κάλπη με αγώνες, με απεργίες, με κινητοποιήσεις. Τουλάχιστον όσο περνάει απ' το χέρι μας.Πρέπει να δούμε πιο αντικειμενικά αυτά τα τρομοκρατικά τους διλήμματα. Λένε παραδείγματος

Έρχονται τα minijobs

πηγή Cogito ergo sum

Τον τελευταίο καιρό αναφερθήκαμε αρκετές φορές στην Γερμανία. Δεν πρόκειται περί εμμονής. Απλώς, επειδή η Γερμανία δίνει -έστω, άτυπα- τον ρυθμό στον οποίο χορεύει ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση, εκτιμώ ότι το να γνωρίζουμε τι συμβαίνει εκεί, μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε ευκολώτερα και ακριβέστερα τα σχέδια που βυσσοδομούνται για το δικό μας μέλλον. Έτσι, λέω σήμερα να ρίξουμε μια ματιά στο πώς περνάνε οι εργαζόμενοι στην "ατμομηχανή τής Ευρώπης".

Σήμερα, λοιπόν, στην χώρα τής φράου Άγκελας, ένας στους τέσσερις εργαζόμενους υποαπασχολείται. Σε ελεύθερη μετάφραση, αυτό σημαίνει ότι ένας στους τέσσερις γερμανούς εργαζόμενους βρίσκεται υπό καθεστώς εργασιακής επισφάλειας. Αυτό το ποσοστό προκαλεί μεγαλύτερες ανατριχίλες αν συνυπολογίσουμε ότι το 1995 η υποαπασχόληση αφορούσε περίπου έναν στους επτά εργαζόμενους. Αν συσχετίσουμε τώρα την οικονομική ενδυνάμωση της Γερμανίας κατά την τελευταία δεκαπενταετία, αντιλαμβανόμαστε ότι οι "καλύτερες μέρες" που ήρθαν για το κεφάλαιο οφείλονται εν πολλοίς στην υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.

Στην Ισπανία, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ανεργία που έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, ο σενιόρ Ραχόυ σκέφτεται να εφαρμόσει το "γερμανικό μοντέλο". Ποιό είναι, λοιπόν, αυτό το "θαυματουργό" μοντέλο, το οποίο ζηλεύει ο Ραχόυ; Μα, το σύστημα που βασίζεται στα "minijobs" (ο όρος μπορεί να αποδοθεί στα ελληνικά ως "μικροδουλειές"). Ας πούμε, λοιπόν, δυο λόγια για αυτό το σύστημα, το οποίο η Γερμανία ετοιμάζεται να το εξάγει σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που η δύση ήθελε να χτίσει μια Ομοσπονδιακή Γερμανία με τέτοιο τρόπο ώστε "να μπαίνει στο μάτι" όσων ζήλευαν τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού στην Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία, οι δυτικογερμανοί απολάμβαναν ένα κοινωνικό κράτος που το ζήλευαν οι εργαζόμενοι στις περισσότερες καπιταλιστικές χώρες. Πράγματι, η προσπάθεια των δυτικών να 

 

Ανίσχυροι αυτοί, ισχυρός ο λαός

Κομβικό σημείο της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο ΚΚΕ και όλα τα άλλα κόμματα, τόσο προεκλογικά, όσο και ευρύτερα, είναι τούτο: Ολοι προπαγανδίζουν ότι λύση στα προβλήματα του λαού μπορεί να δώσει μια άλλη κυβέρνηση, στη θέση της οποίας ο καθένας βάζει τον εαυτό του, μόνο ή με συμπληρώματα. Στον αντίποδα, το ΚΚΕ λέει ότι διέξοδος για το λαό δεν είναι η ανάδειξη μιας άλλης κυβέρνησης στην αστική διαχείριση, οποιαδήποτε απόχρωση κι αν έχει, αλλά η αλλαγή τάξης στην εξουσία. Η στρατηγική αυτή διαφορά ανάμεσα στο ΚΚΕ και τους άλλους, σχετίζεται άμεσα με το τι προβάλλει το κάθε κόμμα σαν αιτία για τα δεινά που περνάει ο λαός και σε ποια τάξη υποτάσσει την πολιτική του. Στη βάση αυτή διαμορφώνει και τις προτάσεις του.

ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ. και τα άλλα αστικά κόμματα, πασχίζουν να πείσουν το λαό ότι απέναντί του βρίσκεται μια «καλή» ή «κακή» διαχείριση, μια «ικανή» ή «ανίκανη» κυβέρνηση, ένα λιγότερο ή περισσότερο «αποτελεσματικό» κράτος. Στην πραγματικότητα, λένε στο λαό ότι η κακοδαιμονία του οφείλεται σε λάθη, παραλείψεις και αστοχίες στη διαχείριση, οι οποίες, με μια άλλη κυβέρνηση ή ένα άλλο «μείγμα πολιτικής», μπορούν να διορθωθούν και να οδηγήσουν τάχα σε λαϊκή ευημερία. Γι' αυτό ο ψευτοκαυγάς τους και προεκλογικά εστιάζεται στο ποιος θα διαπραγματευτεί καλύτερα τα επόμενα αντιλαϊκά πακέτα, τα οποία όλοι θεωρούν δεδομένα, αλλά και αναγκαία, από τη σκοπιά της 

 

Ποιος διώχνει τις επιχειρήσεις;

Με αφορμή διάφορους απεργιακούς αγώνες, αλλά ακόμα και χωρίς αφορμή, η αστική προπαγάνδα αναμασά τη λασπολογία ότι «το ΚΚΕ διώχνει τις επιχειρήσεις από τη χώρα». Το συνδέουν αυτό είτε με τις κινητοποιήσεις, τις κατακτήσεις ή τις διεκδικήσεις των εργατών στις επιχειρήσεις, που αυξάνουν τάχα το εργατικό κόστος, λες και ο εργάτης που παράγει τον πλούτο, που παράγει τα κέρδη των μεγαλοεπιχειρηματιών είναι κόστος, είτε με τη λεγόμενη «εικόνα» που παρουσιάζει η χώρα λόγω της ανάπτυξης της ταξικής πάλης, των διαδηλώσεων, των απεργιακών κινητοποιήσεων τα τελευταία χρόνια, κόντρα στη βάρβαρη αντεργατική πολιτική που χρεοκοπεί το λαό εξαφανίζοντας εργασιακά δικαιώματα, τις κινητοποιήσεις στα λιμάνια κ.ά.

Ξέρουν πολύ καλά ότι νόμος του συστήματος που υπηρετούν και του κεφαλαίου είναι το κυνήγι του μέγιστου δυνατού κέρδους. Από 'κει απορρέει κιόλας ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Οι Ελληνες επιχειρηματίες δεν επενδύουν με γνώμονα τα πατριωτικά τους αισθήματα, αλλά με βάση τα ταξικά 

 

Μπαίνουμε στη μάχη στα γεμάτα-ΓΡΑΦΕΙ ο Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Σύμφωνα με όσα γράφει το άρθρο στην «Καθημερινή», δεν χρειάζεται καν να γίνουν εκλογές. Θα γλιτώσει και το δημόσιο ταμείο τόσα χρήματα. Σαμαράς Βενιζέλος συμφωνούν ότι θα 'ναι ο Σαμαράς πρωθυπουργός, υπουργούς έχουν έτοιμους, όχι μόνο τους σημερινούς αλλά κι αυτούς που έχει στην αναμονή η «Καθημερινή», ενδεχομένως και άλλοι κύκλοι της αστικής τάξης. Κατά το «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε» όλα τα 'χουν κανονισμένα.
Δική τους η δημοκρατία, δικό τους και το χτένι. Κάνουν - δεν κάνουν εκλογές. Με αυτήν ή την άλλη κυβέρνηση, το δεδομένο τους είναι ένα: η δανειακή σύμβαση και το μνημόνιο, μ' όλες τις συνέπειες που ήδη βιώνουν τα λαϊκά στρώματα.

***

Απέναντι σ' αυτήν την πραγματικότητα που τόσο κυνικά προβάλλει ως δεδομένη η αστική τάξη, πρέπει να αντιπαρατεθεί ένα όσο το δυνατόν ισχυρότατο λαϊκό κίνημα που εκ των πραγμάτων έχει μόνο ένα περιθώριο:
Να ανατρέψει και την εφαρμοζόμενη πολιτική και τους φορείς της.
Η ίδια η αστική τάξη, παρά τους κατά καιρούς ύμνους της στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, κάνει καθαρό πως οι εκλογές είναι μόνο ένας φερετζές για την και με εκλογές νομιμοποίηση αυτού που βρίσκεται «κάτω από το φερετζέ», δηλαδή της εξουσίας της. Ομολογία που διαβασμένη από τη σκοπιά 

Ηρθε το... 1821!-Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Γενόσημα γενιτσάρων...

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο κ. Προβόπουλος, μας είπε προχτές ότι με τα PSI, τις νέες δανειακές συμβάσεις και με τα νέα μνημόνια, η αγοραστική αξία των μισθών των Ελλήνων εργαζομένων θα έχει επιστρέψει το 2013 (για το καλό τους...)
στα επίπεδα του 2001.
Μόνο που τα πράγματα δεν είναι και τόσο... ευχάριστα.
Συγκεκριμένα:

*

1) Ηδη από το 2010, από το πρώτο κιόλας μνημόνιο και πριν ακόμα το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑ.Ο.Σ. συγκροτήσουν την «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» του δεύτερου μνημονίου, είχε καταγραφεί - και μάλιστα με στοιχεία της δικής τους ΓΣΕΕ - ότι:

Οι μισθοί των Ελλήνων εργαζομένων σε πραγματικές τιμές είχαν περιπέσει στα επίπεδα του 1984!
Αν, λοιπόν, με το πρώτο μνημόνιο μας γύρισαν στη δεκαετία του '80, τότε στην «καλύτερη» περίπτωση με το ακόμα χειρότερο δεύτερο μνημόνιο μας στέλνουν ολοταχώς
όχι στο 2001, αλλά στο... 1961!

*

Η «ικανότητά τους», άλλωστε, να γυρίζουν το χρόνο μισόν αιώνα πίσω, έχει ήδη αποδειχτεί στον τομέα της ανεργίας: Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, οι άνεργοι να είναι περισσότεροι από τους εργαζόμενους, είχε να συμβεί στη χώρα από τη δεκαετία του '60...

*

2) Φαίνεται ότι ο κ. Προβόπουλος, πριν εξάγει συμπεράσματα για το πόσο πίσω μάς γυρίζουν οι πολιτικές τις οποίες επιδοκιμάζει, ξέχασε να βάλει στη «χρονομηχανή» του τον παράγοντα εργασιακές σχέσεις. Αλλά τι προκύπτει αν μπει κι αυτή η παράμετρος στην εξίσωση του πισωγυρίσματος;

Οτι με τα μέτρα για την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, με την εκθεμελίωση κάθε έννοιας «εργατικού δικαίου», με τη λεγόμενη «εκ περιτροπής εργασία», με τις «επιχειρησιακές συμβάσεις», με τα «δουλεμπορικά» και με όλα τα συναφή, που συνθέτουν την εικόνα «Νταχάου» που νομιμοποίησαν με το δεύτερο μνημόνιο στους εργασιακούς χώρους, οι εργασιακές σχέσεις περιέρχονται
όχι στο 2001, αλλά στο... 1881!

*

Εκεί μας γυρίζουν! Στον 19ο αιώνα! Σε εποχές που παραπέμπουν στην εξέγερση του Σικάγου και

Γιατί «σηκώνουν» τη διαφθορά;

Ολο και πιο συχνά προβάλλεται το φαινόμενο της διαφθοράς, σύμφυτο με το καπιταλιστικό σύστημα, ως η αιτία για την κρίση. Ρεπορτάζ και αποκαλύψεις επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν τα λαϊκά στρώματα για να κρύψουν τις πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης. Η διαφθορά και η κακοδιαχείριση είναι φαινόμενα υπαρκτά, αλλά ωχριούν μπροστά στη «νόμιμη» κλεψιά των εργατών από τους καπιταλιστές, με την ιδιοποίηση της υπεραξίας που παράγουν οι εργάτες, τη δραστική μείωση μισθών, εργοδοτικών εισφορών κ.λπ.

Αυτή τη «νόμιμη» κλοπή αποσιωπούν όλα τα κόμματα του κεφαλαίου και τα παρακλάδια τους, γιατί βεβαίως αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά του. Ετσι ξυφουλκούν μεταξύ τους για το ποιος είναι λιγότερο ή περισσότερο διεφθαρμένος. Αυτό είναι το πεδίο της όποιας αντιπαράθεσής τους και είναι φυσιολογικό γιατί έχουν την ίδια στρατηγική. Ετσι οι λεονταρισμοί των διαφόρων πολιτικών του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ ή των άλλων παραφυάδων του συστήματος «ότι εμείς είμαστε πιο αποτελεσματικοί από τους άλλους», αποσκοπούν στο να ρίξουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων για να μη δουν ότι όλοι μαζί οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης τους κλέβουν τον ιδρώτα τους. Να μη δουν ότι είναι οι ίδιοι που τους στερούν τις τεράστιες πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες που έχει αυτή

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ Τη διαφορά για το λαό στις εκλογές θα την κάνει το ποσοστό του ΚΚΕ

Αποσπάσματα από την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε χτεσινή μαζική συγκέντρωση της Αχτίδας Χρηματοπιστωτικού της ΚΟ Αττικής του Κόμματος

Στιγμιότυπο της χτεσινής συγκέντρωσης

Σε συγκέντρωση της Αχτίδας Χρηματοπιστωτικού της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ μίλησε χτες βράδυ η ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Αλέκα Παπαρήγα, στην κατάμεστη αίθουσα του ξενοδοχείου «Stanley». Την εκδήλωση άνοιξε η Εφη Χαλιού, μέλος του Γραφείου της Αχτίδας, πρόεδρος του κλαδικού σωματείου και μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων στην Εθνική Τράπεζα. Στην ομιλία της, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, σημείωσε μεταξύ άλλων:«Για άλλη μια φορά, θα τονίσουμε ότι είμαστε αποφασισμένοι μέχρι την παραμονή που θα ανοίξουν οι κάλπες, να δώσουμε τη μάχη, ταυτόχρονα και την εκλογική, που έχει βεβαίως τις ιδιαίτερες απαιτήσεις της, αλλά και τη μάχη της ανάπτυξης των αγώνων, με όλες τις δυνατές μορφές που θα πάρουν αυτοί οι αγώνες. Κι αυτό γιατί η προεκλογική περίοδος δεν πρόκειται να αναστείλει κανένα απ' τα μέτρα τα οποία έχουν αποφασιστεί. Εχετε κι εσείς ακούσει ότι η εντολή που δίνεται στην κυβέρνηση, είναι να μην αφήσει ούτε μια μέρα χαμένη που να μην υλοποιήσει μέτρα που έχει αποφασίσει και μέτρα που πρόκειται να πάρουν στο επόμενο διάστημα.
Το θέμα για τις κλαδικές συμβάσεις είναι κρίσιμο. Ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι πολλές συμβάσεις - μιλάω τώρα γενικότερα και για τον χώρο της βιομηχανίας κ.λπ. - έχουν προ πολλού εκπέσει, γιατί τα τελευταία χρόνια οι βιομήχανοι δεν καθόντουσαν σε συζητήσεις για να υπάρξει κάποια διαπραγμάτευση, κι έτσι η "μετενέργεια" - όπως τη λένε - έχει παρέλθει. Αλλες συμβάσεις λήγουν, άλλες είναι μέσα στη "μετενέργεια".

Μέχρι τις 14 Μαΐου λήγει η προθεσμία και είναι σίγουρος ο κίνδυνος να υπογραφούν συμβάσεις - όπου υπογραφούν, γιατί βεβαίως δεν υπάρχει διάθεση να υπογραφούν - αλλά όπου υπογραφούν συμβάσεις να είναι πολύ κάτω αυτών που ισχύουν. Και το να πάμε στο καθεστώς των ατομικών συμβάσεων, επίσης είναι σίγουρο. Και καταλαβαίνετε ότι η μάχη πια κυριολεκτικά δίνεται τόπο τον τόπο δουλειάς.Διότι, αν για παράδειγμα η εργοδοσία του χώρου σας δεν κάτσει έστω και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ανεξάρτητα απ' τις διαθέσεις της, ο χρόνος θα κυλήσει και μετά πάει όπου θέλει. Κι αν πάμε πια στην επιχειρησιακή σύμβαση, με τους καινούργιους νόμους που ισχύουν και κυρίως με τον ατομικό εκβιασμό, ξέρουμε πολύ καλά ότι ο εργαζόμενος μόνος του, ξεμοναχιασμένος, θα χάσει τα πάντα.
Εχει μπει, ξέρετε, το όριο του κατώτατου μισθού, 511 ευρώ για τους παλιούς και 430 τόσο για τους

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΚΕ ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ 20/3/2012

photos:ΣΩΤΗΡΗΣ ΓΑΚΗΣ