
Οχι, σύντροφοι, δεν
πρόκειται εδώ για μια ακόμη γραφική στατιστική διαδικτυακής
δημοσκόπησης,
απ' αυτές που κατασκευάζουν ειδήσεις και φέρνουν χρήμα
μπόλικο στους εκμεταλλευτές - ιδιοκτήτες των «κατάλληλων» ερωτήσεων.
Είναι μια συγκλονιστική αποτύπωση στο παγκόσμιο ηλεκτρονικό δέρμα των
σημαδιών της αγωνίας που χαράσσει κάθε μέρα ο, ανηλεής και συνάμα άνισος
για την ώρα, ο προαιώνιος, όσο και συνεχώς σημερινός, ο βρώμικος απ' τη
μια και συνάμα ηρωικός απ' την άλλη, ταξικός πόλεμος. Είναι η φωνή που
βγαίνει απ' τα σύγχρονα κρεματόρια της ζωής και της σκέψης. Απ' τα
ύπουλα κελιά, όπου σαπίζουν άνθρωποι μιλιούνια με την ψευδαίσθηση ότι
μπορούν να αποδράσουν μέσω οθόνης. Είναι η κραυγή που καμιά προπαγάνδα,
καμιά τεχνητή πραγματικότητα δεν μπορεί να αναιρέσει ως δίλημμα ζωής:
Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;
Μες
στη μαυρίλα της περιστρεφόμενης υστερικής φλυαρίας των κοινωνικών
διχτυών κι όχι δικτύων. Μες στην αναμασώμενη επάλειψη της ζωντανής
σκέψης, που μένει ζωντανή μόνον όταν μετουσιώνεται σε δράση και τέχνη
και σκυταλοδρομείται αενάως, με την πίσσα της φτώχειας και της
κατατρομοκράτησης των μαζών, η λεξικογραφική έστω είδηση ότι
οι...ψηφιακοί άνθρωποι των οθονών όπου Γης, παραμένουν πολιτικά ζώα,
είναι βάλσαμο. Αναζητούν λέξεις - θέσεις, που τους συγκαθορίζουν και
συντοποθετούν στις δύο όχθες της αβυσσαλέας ταξικής μάχης, προσφέροντας
το καλύτερο αντεπιχείρημα στους διαβρωτές, σκυλευτές και φονιάδες της
γραμμένης, με αίμα και δάκρυα, με πόνο και θυσίες, ιστορίας των λαών που
δίνουν νόημα στις λέξεις με τις επιλογές, τις ήττες και τις νίκες τους.
Το
ειδησάριον, αυτό το μικρό και θεόρατο, κατά την ταπεινή ελεύθερή μου
γνώμη, ήρθε και μου συρρίκνωσε την οργή και τον πόνο για το χαμό της
δασκάλας που σκοτώθηκε, προσπαθώντας να στολίσει τη στέγη του σχολείου
χριστουγεννιάτικα. Πάτησε σε μια ψευδοροφή και βρέθηκε στο κενό. Οχι δε
θα αναλωθώ σε ύμνους για το αναμφισβήτητο παιδαγωγικό της φιλότιμο.
Γιατί σπανίζει κι είναι έγκλημα να ξεμπερδεύεις από ευθύνες μ' έναν
σπαραξικάρδιο επικήδειο περί «ατυχήματος ηρωικού». Σ' ένα σύστημα
πραγματικής λαϊκής παιδείας, ο στολισμός του σχολικού κτιρίου δεν είναι
δουλειά της δασκάλας, αλλά του τεχνίτη που ξέρει και πώς φτιάχνονται τα
σχολεία, και πώς στολίζονται, πώς ν' ανεβεί στη στέγη, πού και γιατί
χωράει η ψευδοροφή κ.λπ. Είναι προγραμματισμένη και επιμερισμένη
χειρωνακτική και πνευματική εργασία σε τόπο και πλούτο κοινό. Η παιδεία
και η εκπαίδευση είναι συλλογική, κοινωνική, και πολιτική, και
οικονομική, και ανθρώπινη επένδυση στο μέλλον. Δεν έχει τύχη όταν
εναποτίθεται στο φιλότιμο, στην κουζουλάδα και στην αγάπη μοναχικών
εξιλαστήριων θυμάτων της ίδιας τους της ανθρωπιάς. Δεν είναι χορηγία των
καλών τέτοια απώλεια. Αλήθεια, μωρέ, μέρες που είναι, το να χαθεί μια
δασκάλα από μια ψευδοροφή στην απόπειρα εορταστικού στολισμού, κι αντί
να ζεσταθούν οι ψυχές των παιδιών να παγώσουν απ' την απώλεια, (η
τραγωδία περιλαμβάνει και τα παιδιά της ανάμεσα στους μαθητές...) είναι ή
όχι εργατικό ατύχημα; Ποια λέξη να βάλω στο ψαχτήρι, να... γκουγκλάρω;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου