Σε
μια «παλαιάς κοπής» φραστική αντιπαράθεση επιδίδονται όλο και πιο συχνά
τα στελέχη της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλοτε με αφορμή τη «λίστα
Λαγκάρντ», άλλοτε για το «θέμα της βίας» και τελευταία, με αφορμή τα
μαγειρεμένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ αλληλοτροφοδοτούν
έναν αποπροσανατολιστικό για το λαό καυγά, προκειμένου να κατοχυρωθούν
ως το νέο δίπολο στο αστικό πολιτικό σύστημα. Την ίδια ώρα, που το
σύνολο των λαϊκών στρωμάτων στενάζει από την εφαρμογή μιας ταξικής
αντιλαϊκής πολιτικής, η κυβέρνηση μεταφέρει το βάρος της συζήτησης σε
ανώδυνα για το σύστημα μονοπάτια, φροντίζοντας ταυτόχρονα να θάβει τις
αντιλαϊκές προεκτάσεις τους. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει στα λόγια
αυτήν την πρακτική, δε χάνει όμως ευκαιρία να τη συντηρεί, να την
αναπαράγει και τελικά να τη μετατρέπει στο μοναδικό πεδίο της
αντιπολιτευτικής ρητορικής του και σε πόλεμο εντυπώσεων.
Χαρακτηριστικό
παράδειγμα είναι η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Πίσω από τους
χαρακτηρισμούς και τις καταγγελίες, οι εταίροι της συγκυβέρνησης και τα
στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ φρόντισαν να μείνουν άθιχτα τα «ιερά και τα όσια» του
καπιταλιστικού συστήματος. Αφησαν έξω από τους διαξιφισμούς τους
αστικούς νόμους και τις ευρωπαϊκές συνθήκες που επιτρέπουν την ελεύθερη
κίνηση κεφαλαίων και είναι το υπόστρωμα για τέτοιου είδους λίστες. Δεν
ακούμπησαν το γεγονός ότι τα χρήματα που βγάζουν με νόμιμο ή λιγότερο
νόμιμο τρόπο στο εξωτερικό οι κεφαλαιοκράτες είναι προϊόν της υπεραξίας
που αρπάζουν από τον ιδρώτα των εργαζομένων. Σε ακόμα πιο επικίνδυνο
πεδίο, για τα
