Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

20ό ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΚΝΕ



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ
Εχουμε εμπιστοσύνη στη νέα γενιά κομμουνιστών και κομμουνιστριών
Σε μεγάλη νεολαιίστικη συγκέντρωση, το απόγευμα του Σαββάτου στη Λαμία, μίλησε το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
Κορυφαία στιγμή του Διήμερου η πολιτική συγκέντρωση στην πλημμυρισμένη από κόσμο πλατεία Αθ. Διάκου στη Λαμία. Χιλιάδες λαού και νεολαίας απ' όλη τη χώρα, με κόκκινες σημαίες και πανό, έφτασαν εκεί με πορεία που τάραξε συθέμελα την πόλη. Τη συγκέντρωση άνοιξε ο Αρης Βενιζέλος, μέλος του ΚΣ και Γραμματέας Περιοχής Ανατολικής Στερεάς - Εύβοιας της ΚΝΕ.Κεντρικός ομιλητής ο Δημήτρης Κουτσούμπας, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε:
«Στα 20ά γενέθλια των αντιιμπεριαλιστικών διήμερων της ΚΝΕ, χαιρετίζουμε τους χιλιάδες νέους και νέες από όλη την Ελλάδα, τους ΚΝίτες και τις ΚΝίτισσες, που πορεύτηκαν για να κατασκηνώσουν στο κάμπινγκ στα Καμένα Βούρλα με αθλητικές, πολιτιστικές και πολιτικές δραστηριότητες, να περπατήσουν στα αγωνιστικά μονοπάτια των ηρώων του λαού μας, του ΚΚΕ, από τα χρόνια της Αντίστασης και της Ελεύθερης Ελλάδας, του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ, τα ηρωικά χρόνια του ΔΣΕ και του αρχηγείου Ρούμελης με ηγέτες τον καπετάν Διαμαντή (Γ. Αλεξάνδρου) και τον καπετάν Γιώτη (Χαρίλαο Φλωράκη).
Εδώ από την πρωτεύουσα της Ρούμελης, τη Λαμία, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, τιμάμε τους ήρωες του Κόμματος και της επαναστατικής πάλης. Τον τιμημένο αντιστράτηγο του ΔΣΕ, καπετάν Διαμαντή από τη Λιλαία Παρνασσίδας, τον ηρωικό αρχηγό του ΕΛΑΣ, Αρη Βελουχιώτη, από τη Λαμία, τον αρχισυντάκτη του "Ριζοσπάστη" Τάκη Φίτσιο από την Υπάτη που εκτελέστηκε, και τόσους άλλους χιλιάδες Ρουμελιώτες κομμουνιστές που έπεσαν στα πεδία των ένδοξων μαχών, εκτελέστηκαν, εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν, έφυγαν από τη ζωή μετά από τόσες κακουχίες και βάσανα. Τιμάμε τους ζώντες "ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες", που πορεύονται για δεκαετίες μέσα, πλάι στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ.

Νιώθουμε περήφανοι για την τιμημένη 93χρονη Ιστορία του Κόμματός μας. Από το 1918 ήταν συνεχής πάλη και αγώνας για να φέρει την εργατική τάξη στο προσκήνιο της Ιστορίας, συνεχής δράση για την ανατροπή του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος, για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας του μέλλοντος, της κομμουνιστικής.
Το ΚΚΕ μελετά την Ιστορία του, από την άποψη της στρατηγικής του
Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό Κόμμα στην ελληνική κοινωνία που μελετά την Ιστορία του. Εξετάζει σε βάθος, κι όχι επιφανειακά για λόγους εντυπώσεων και προπαγάνδας, όλη την πορεία του, τις ανοδικές και ηρωικές στιγμές με τις επιτυχίες, αλλά και τις αρνητικές στιγμές που σημαδεύτηκαν από λάθη στρατηγικής, πολιτικές ή άλλες αδυναμίες, παραλείψεις και στραβοπατήματα.
Δεν είμαστε μηδενιστές. Μελετάμε, για να διδασκόμαστε εμείς οι ίδιοι, συλλογικά το Κόμμα, για να αφήσουμε καλή κληρονομιά στη νέα γενιά, στις επόμενες γενιές. Δεν καλύπτουμε λάθη και αδυναμίες, δεν στρουθοκαμηλίζουμε για πράγματα που μπορεί να είναι και επώδυνα για τους αγνούς αγωνιστές, γι' αυτούς που πραγματικά πονάνε για την υπόθεσή μας.


Ιδιαίτερα η περίοδος από το 1949 έως το 1968 που εξετάζουμε σαν Κόμμα αυτό το διάστημα, σε μια γόνιμη και ουσιαστική δημοκρατική συζήτηση μέσα στο Κόμμα και την ΚΝΕ - που σύντομα θα δει το φως της δημοσιότητας, έχοντας τη συλλογική συμβολή με παρατηρήσεις όλων των μελών του ΚΚΕ, καθώς και των στελεχών της ΚΝΕ -, είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος, με το Κόμμα να δρα στην παρανομία, με διώξεις, εκτελέσεις από έκτακτα στρατοδικεία, σαν αυτές στην Ξηριώτισσα Λαμίας από όπου περάσαμε πριν, με εξορίες, φυλακές, βασανιστήρια και βιασμούς γυναικών, από τους δοσίλογους, το αστικό κράτος και τις παρακρατικές συμμορίες του. Μια περίοδος, που, λόγω των εξελίξεων και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και τη διαπάλη στο εσωτερικό του Κόμματός μας, αντικειμενικά αφορά μια μεγαλύτερη περίοδο, αφού εκείνη την 20ετία συζητιόταν μέσα στα κομματικά Σώματα η συνολική στρατηγική και η πορεία του Κόμματος και του κινήματος για όλη τη δεκαετία του 1940, ακόμα και πιο πριν.
Η μελέτη της Ιστορίας του Κόμματος δεν είναι ιστορία εξέτασης μόνο κάποιων προσώπων της ηγεσίας, όπως εσκεμμένα παρουσιάζεται σε δημοσιεύματα του αστικού Τύπου. Το Κόμμα μας χωρίς να υποτιμά το ρόλο της ξεχωριστής προσωπικότητας στην Ιστορία, ξέρει πολύ καλά ότι η Ιστορία είναι έργο και δημιουργία τελικά μόνο των ίδιων των λαϊκών μαζών. Το Κόμμα μας δεν πέφτει στην παγίδα να ρίχνει ευθύνες, ανάθεμα σε κάποια ξεχωριστά πρόσωπα ή να αποκρύβει αδυναμίες και λάθη για άλλα, επιλεκτικά.
Δεν παρελθοντολογούμε μελετώντας την Ιστορία μας. Αυτή αφορά και το παρόν και το μέλλον του επαναστατικού κινήματος. Δεν μπορείς να προχωρήσεις σωστά, σταθερά μπροστά προς τον τελικό σου σκοπό και στόχο, εάν δεν έχεις μελετήσει σε βάθος αιτίες που γέννησαν προβλήματα, παρεκκλίσεις, ανατροπές. Είναι συσσωρευμένη πείρα που πρέπει να κατασταλαχθεί και αφομοιωθεί ιδεολογικά και πρακτικά από όλους τους κομμουνιστές, ευρύτερα από το εργατικό κίνημα. Αυτή η ανάγκη μάς οδήγησε να μελετήσουμε στο 18ο Συνέδριο τις αιτίες της ανατροπής του σοσιαλιστικού συστήματος, ποια λάθη στρατηγικής στον οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό τομέα, στη θεωρία και την πράξη, οδήγησαν σε αυτό το μεγάλο πισωγύρισμα την ανθρωπότητα με επιπτώσεις που πληρώνουν οι λαοί.
Το ΚΚΕ μελετά την Ιστορία του, από την άποψη της στρατηγικής του, των στρατηγικών επιλογών που τελικά οδήγησαν στην α' ή τη β' θετική απόφαση, στην α' ή β' λαθεμένη επιλογή στην εξεταζόμενη περίοδο. Προσπαθούμε να εξάγουμε σημαντικά συμπεράσματα. Η ίδια η μελέτη μάς βοηθά να ισχυροποιήσουμε την πεποίθηση για την αναγκαιότητα και την επικαιρότητα του αγώνα για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, ως τη ρεαλιστική και αντικειμενικά ώριμη διέξοδο απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, την καπιταλιστική κρίση και τα μεγάλα βάσανα που βιώνει ο λαός μας.
Εδραιώνεται η πεποίθησή μας, μελετώντας και την Ιστορία, ότι στις συνθήκες του μονοπωλιακού καπιταλισμού δεν υπάρχει κανένα ενδιάμεσο κοινωνικό σύστημα ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, δεν υπάρχει ενδιάμεσο στάδιο στρατηγικής επιλογής. Οτι κρίσιμο ζήτημα, όταν υπάρχουν οι άλλες προϋποθέσεις, όπως η ύπαρξη επαναστατικής κατάστασης, είναι να έχει σωστά επεξεργασμένη στρατηγική το Κόμμα, για να οδηγήσει στη νίκη την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
Η Ιστορία, επίσης, μάς διδάσκει τον αναντικατάστατο ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος, την ανάγκη να δρα με τις αρχές και τη λειτουργία του κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, σε νομιμότητα ή παρανομία, με αυτοτέλεια, με τις κομματικές οργανώσεις του, να μην αυτοδιαλύεται μέσα σε άλλους σχηματισμούς.
Η Ιστορία μάς διδάσκει την αναγκαιότητα της συνεχούς, ακατάπαυστης, με συνέπεια ιδεολογικής και πολιτικής πάλης ενάντια στην αστική ιδεολογία και πολιτική, ενάντια στα αστικά κόμματα και τους φορείς τους μέσα στο εργατικό κίνημα, όπως είναι οι ρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις. Η πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό πρέπει να είναι συνεχής, αφού είναι ρεύμα που γεννάται και αναγεννάται από την ίδια την ύπαρξη των αστικών σχέσεων στον καπιταλισμό και τα κατάλοιπα αυτών των σχέσεων στο σοσιαλισμό, σε συνθήκες μάλιστα αρνητικού διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων.
Τα αντιιμπεριαλιστικά διήμερα της ΚΝΕ συμβάλουν στην γνώση της ιστορικής αλήθειας, σε μια πρώτη επαφή με ηρωικές περιοχές της χώρας μας, με προβληματισμό και ερέθισμα για παραπέρα ψάξιμο μέσα στα βιβλία της γνώσης, απαραίτητο όπλο για να μπορούμε να "πολεμάμε και να τραγουδάμε", να ανοίγουμε δρόμους προς τα εμπρός αποφασιστικά, στέρεα, ολοκληρωμένα».
Δύναμη αντεπίθεσης και ανατροπής
Ακολούθως ο Δ. Κουτσούμπας έκανε εκτενή αναφορά στην οικονομική κρίση, θύμισε τις έγκαιρες προβλέψεις και προειδοποιήσεις που έκανε το ΚΚΕ, ανάλυσε τη δυσβάσταχτη για τα πλατιά λαϊκά στρώματα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σήμερα, και παρουσίασε τη θέση του ΚΚΕ, τη μόνη που δίνει ρεαλιστική διέξοδο από την κρίση.
Συνέχισε: «Κινητήρια δύναμη αντεπίθεσης και ανατροπής είναι το εργατικό κίνημα και η συμμαχία του με το ριζοσπαστικό κίνημα των αυτοαπασχολουμένων, της φτωχής αγροτιάς, το ριζοσπαστικό κίνημα της νεολαίας και των γυναικών με γραμμή πάλης που η τελική της έκβαση στοχεύει στη λαϊκή εξουσία - οικονομία. Για να αποκτήσει αυτή τη δυνατότητα το εργατικό κίνημα πρώτα απ' όλα και γενικότερα το λαϊκό κίνημα, απαιτείται ανασύνταξη δυνάμεων, δηλαδή να είναι μαζικό, οργανωμένο, πολιτικοποιημένο, με βάση το σωματείο, τον κλάδο, με παραμερισμό και κοινωνική απομόνωση της εργατικής αριστοκρατίας που να εκφράζεται και με ριζική αλλαγή σε όλα τα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος, με πρακτική καταδίκη του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, με ενδυνάμωση του εργατικού διεθνισμού.
Αυτή η ανασύνταξη προϋποθέτει συνειδητή δράση των μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, ΚΚΕ ισχυρό σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, ως προϋπόθεση για τη λαϊκή συμμαχία.
Το ΚΚΕ δεν έπεσε ούτε θα πέσει στην παγίδα του αποπροσανατολισμού, της προβοκάτσιας που μεθοδικά και σχεδιασμένα οργανώνονται από αυτούς που έχουν συμφέρον να συκοφαντήσουν το κίνημα, να το εκφοβίσουν, να διασπάσουν την ταξική ενότητά του, τη συμμαχία εργατών, μικρομεσαίων της πόλης και της υπαίθρου, φοιτητών, μαθητών, νεολαίας, που πρέπει και μπορεί να σφυρηλατείται μέσα από τους μαζικούς, δυναμικούς, οργανωμένους, καλά περιφρουρημένους αγώνες. Κάτι που σνομπάρουν, δε θέλουν να κάνουν άλλες δυνάμεις, συνεπείς όπως πάντα μόνο με τον καιροσκοπισμό και τον τυχοδιωκτισμό τους.
Το ΚΚΕ ούτε μπερδεύει ούτε ποτέ μπέρδεψε την πρωτοπορία με τον αβανγκαρντισμό, την ανυπακοή με τον τυχοδιωκτισμό και την μικροαστική ανυπομονησία. Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ έβαλαν και βάζουν τη σφραγίδα τους με την ξεκάθαρη θέση τους να μην υπάρξει καμιά αναστολή στη λαϊκή κινητοποίηση και δράση, στην οργάνωση και περιφρούρηση των αγώνων, στην ανάπτυξη συνεχώς πιο ανεβασμένων μορφών πάλης, μέσα όμως από συλλογικές διαδικασίες, με συμμετοχή εργατών, άλλων λαϊκών στρωμάτων, νεολαίας, με ανεβασμένο αίσθημα αγωνιστικής επαναστατικής ευθύνης.
Λαϊκοί αγώνες που δε θα εξαντλούνται μόνο σε αμυντικά αιτήματα, σε αποσπασματικές προτάσεις και συνθήματα της στιγμής, χωρίς μέλλον και προοπτική, αλλά που θα αγγίζουν όλο το φάσμα της κυρίαρχης πολιτικής, από την έξαρση της κρατικής καταστολής και βίας, μέχρι τα κοινωνικά - οικονομικά αιτήματα της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, της νεολαίας, των γυναικών, ενάντια στην τεράστια επίθεση που δέχονται δικαιώματά τους, πολύ περισσότερο σήμερα με την οικονομική κρίση.
Για τους μηχανισμούς που δρουν και τις θεωρίες περί νέων επαναστατικών υποκειμένων
Το ΚΚΕ δεν έπεσε ούτε θα πέσει ποτέ στην πολιτική παγίδα να δείχνει ως ενόχους μόνον κάποιους υπουργούς και βουλευτές, ή συλλήβδην τους 300 της Βουλής, ή μόνο τη "δεξιά", να καλεί σε "δήθεν δημοκρατικό μέτωπο" αντιλαϊκής διαχείρισης των προβλημάτων, με αλλαγή μόνο των ταυτοτήτων των διαχειριστών ίδιων αντιδραστικών πολιτικών.
Το ΚΚΕ αναδεικνύει τις τεράστιες ευθύνες των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που προώθησαν και εφάρμοσαν στην πράξη τους ευρωτρομονόμους, τη νομοθεσία για τη χρήση όπλων από αστυνομικούς, τη διεύρυνση των εξουσιών μυστικών υπηρεσιών, τη δημιουργία συστημάτων παρακολούθησης, τη σταδιακή εμπλοκή των Ενόπλων δυνάμεων σε ζητήματα εσωτερικής τάξης, τα νομοσχέδια για περιορισμό των διαδηλώσεων, τη χρησιμοποίηση χημικών και τόσα άλλα. Είναι αυτά τα κόμματα και η τάξη που υπηρετούν, που παίρνουν συνεχώς νέα αντιλαϊκά μέτρα για να ανεβαίνουν τα κέρδη των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, και να γονατίζουν κυριολεκτικά το λαό, τη λαϊκή οικογένεια, το νέο και τη νέα.
Το ΚΚΕ καταγγέλλει όλους τους μηχανισμούς που δρουν κατά του εργατικού και λαϊκού κινήματος συνολικά, όποια μάσκα κι αν φορούν, όπως κι αν εμφανίζονται, είτε με τη μάσκα του αναρχοαυτόνομου κουκουλοφόρου, είτε του ακροδεξιού εθνικιστή φασίστα μασκοφόρου, είτε με τη μορφή των δυνάμεων καταστολής και των μυστικών υπηρεσιών, είτε των χουλιγκάνων κάποιων γηπέδων τις Κυριακές που τις καθημερινές έχουν σχέση με το οργανωμένο έγκλημα και τα "μπραβιλίκια".
Ο πυρήνας όλων αυτών διαμορφώνεται στους κόλπους του αστικού κράτους, του κρατικού μηχανισμού, καθοδηγούνται από θύλακες μέσα κι έξω από την Ελλάδα και επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και επί κυβερνήσεων ΝΔ. Οπωσδήποτε, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, κάποια στιγμή μπορεί και να ξεφύγουν από τον έλεγχο των αρχικών εμπνευστών τους.
Δεν έχουν καμιά σχέση κάποιες μεμονωμένες αυθόρμητες ενέργειες κάποιων αγανακτισμένων ανθρώπων, νέων, ακόμα και οι πιο προωθημένες, όσων μπορεί να παρασύρονται προσωρινά, δεν έχουν καμιά σχέση αυτές με τον συντονισμένο, οργανωμένο ρόλο των διαφόρων κουκουλοφόρων μπαχαλάκηδων, που θυμίζουν σχεδιασμό στρατιωτικού επιτελείου. Ευθύνη επωμίζονται δυνάμεις πολιτικές που χαϊδεύουν αυτιά, που από πολιτικό τυχοδιωκτισμό και καιροσκοπισμό, αφού τον οπορτουνισμό τον έχουν στο αίμα τους, σηκώνουν σκόνη για να κρύψουν ότι όλα αυτά δεν προσφέρουν εναλλακτική λύση στο λαό και τη νεολαία, απλά συντηρούν το ρόλο τους ως δύναμης ανάσχεσης του πραγματικού ριζοσπαστισμού, ρόλο που έχουν αποδεχθεί μέσα στο σύστημα.
Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερο αναπτύσσονται διάφορες θεωρίες, που δεν είναι καθόλου καινούργιες. Ερχονται και επανέρχονται στο βάθος των δεκαετιών από τότε που μπήκε στο προσκήνιο η εργατική τάξη, που ηγήθηκε πρωτοπόρων επαναστάσεων και άνοιξε το δρόμο όχι μόνο της δικής της χειραφέτησης, αλλά το δρόμο συνολικά της χειραφέτησης όλου του λαού, της νεολαίας, των γυναικών, από τότε που οικοδόμησε το δικό της Κόμμα, το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Στη βάση αυτών των λαθεμένων θεωριών, προβάλλουν ως επαναστατικό υποκείμενο το "ξέσπασμα του πλήθους", την "εξέγερση της νεολαίας του άρθρου 16" (αλήθεια πού πήγε αυτή;), "το κίνημα της πλατείας" (ελληνικής, ισπανικής, αιγυπτιακής δεν έχει σημασία, αρκεί πλατεία να 'ναι)...
Κι όλα αυτά φυσικά παρουσιάζονται σε αντίθεση, σε κόντρα με το κίνημα της εργατικής τάξης, τη λαϊκή συμμαχία, την οργάνωση στα συνδικάτα, τη μάχη για την επιτυχία και περιφρούρηση της απεργίας έξω από το εργοστάσιο, την πάλη του Πανεργατικού Μετώπου, του ΠΑΜΕ, του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών, του ΜΑΣ κ.λπ.
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες δυνάμεις του γνωστού αριστεροδέξιου οπορτουνιστικού τόξου, πιο έντονα προβάλλουν τις απόψεις αυτές τα τελευταία χρόνια, ενώ και στην πρακτική τους, όλο και περισσότερο στηρίζουν, σε βάρος του οργανωμένου κινήματος, μορφές με πιο "άναρχα", δήθεν "ακηδεμόνευτα" χαρακτηριστικά και ακριβώς γι' αυτό ανοιχτές και ευάλωτες στη διείσδυση αστικών και άλλων μηχανισμών. Οδηγούν έτσι στο ύπουλο χτύπημα του κινήματος, στο σταδιακό εκφυλισμό του, στην αποδιοργάνωσή του.
Ο λαός και η νεολαία ας ακούσουν προσεκτικά την προειδοποίηση του ΚΚΕ: Η δήθεν αυθόρμητη - συχνά όμως με ανεπτυγμένες μορφές δράσης - εκτόνωση, σε συνδυασμό με την "αριστερή" κάλυψη και τον καμουφλαρισμένο κρατικό έλεγχο, λειτουργεί ως το πιο σύγχρονο κανάλι εκτροπής της πάλης, από ένα πραγματικό ριζοσπαστικό εργατικό λαϊκό κίνημα, ως ανάχωμα στο ορμητικό ποτάμι της ταξικής πάλης στις μέρες μας. Μια δράση που οι δυνάμεις που παίρνουν μέρος σε αυτήν, άλλες ανοιχτά άλλες καλυμμένα διακηρύσσουν την εχθρότητά τους στο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα.
Κι όλα αυτά βέβαια, καθόλου τυχαία, συμβαίνουν σε συνθήκες ανάπτυξης της ταξικής πάλης, σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης, όπου ουσιαστικά και ριζοσπαστικά αιτήματα του κινήματος αλλά και πιο ανεβασμένες μορφές πάλης έρχονται στο προσκήνιο, που μπορεί να αμφισβητούν σε βάθος την αστική εξουσία, κάτι που φοβάται όπως ο διάολος το λιβάνι η αστική τάξη και το μεγάλο κεφάλαιο, αφού γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ότι το ίδιο έχει φτιάξει τους νεκροθάφτες του.
«Οχι» στο νέο εκβιασμό του «δημοψηφίσματος»
Μαζί με το μαστίγιο πάει και το καρότο. Εναλλάσσεται με την κρατική βία και καταστολή, την προβοκάτσια και την επίθεση, η επίφαση δημοκρατίας, οι οπερέτες της συναίνεσης, των δήθεν κυβερνήσεων συνεργασίας, των λύσεων οικουμενικής σωτηρίας, των συνεχών προτάσεων για συσκέψεις υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η καρικατούρα του ανασχηματισμού υπουργών, και τώρα τελευταία οι "ρηξικέλευθες" προτάσεις Γ. Α. Παπανδρέου για δημοψήφισμα - παρωδία, όπου μέσα σε κάνα ερώτημα της προκοπής, ώριμο στη λαϊκή συνείδηση και στο αστικό πολιτικό σύστημα για λύση, θα τίθενται ερωτήματα - παγίδες που θα δένουν χειροπόδαρα το λαό, τα κόμματα, το κίνημα, θα πηγαίνουν πιο αντιδραστικά συνολικά την πολιτική ζωή του τόπου, θα σφάζουν παραπέρα κι άλλα λαϊκά δικαιώματα, βάζοντας συνένοχο το λαό.
Το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή σάλπισε συναγερμό, προειδοποιεί το λαό: Να αντιπαλέψει σθεναρά τα δημοψηφίσματα, η λαϊκή αντίσταση και πάλη να μην επιτρέψει να γίνουν. Να βροντοφωνάξει "όχι" στο νέο εκβιασμό - βιασμό της λαϊκής θέλησης. Να ακυρώσει μορφές, με τις οποίες παίζουν και διάφορες άλλες δυνάμεις, που εκστασιάζονται σαν μικρά παιδιά, μπροστά σε μορφές δήθεν "άμεσης δημοκρατίας της πλατείας", που συνδέουν το δημοψήφισμα του Παπανδρέου με μορφές έκφρασης της λαϊκής θέλησης, δημιουργώντας νέες αυταπάτες, βάζοντας πλάτη σε αυτό που υποτίθεται πως καταγγέλλουν, δηλαδή τη σύγχρονη δικτατορία των μονοπωλίων, που έχει τη μορφή του αστικού κοινοβουλίου.
Εάν θέλει η κυβέρνηση να ακούσει τη λαϊκή άποψη, έστω με την ψήφο του, ας πάει σε εκλογές. Αυτό έχει ζητήσει το ΚΚΕ. Οχι επειδή το ΚΚΕ έχει αυταπάτες για τις εκλογές, για το σημερινό συσχετισμό δύναμης ή για το τι μπορεί να προκύψει από ένα στήσιμο κάλπης, έτσι όπως είναι η κατάσταση σήμερα στο εργατικό, γενικότερα το λαϊκό κίνημα.
Απλά, αντί για τη γελοιότητα του σικέ δημοψηφίσματος να αξιοποιήσει η εργατική τάξη, η φτωχή αγροτιά, οι επαγγελματίες και έμποροι, οι νέοι και οι νέες, οι γυναίκες αυτής της χώρας, τη δυνατότητα των εκλογών, για να δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα αντεπίθεσης, να πουν το δικό τους ΟΧΙ στους εμπνευστές του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, στην ΕΕ και το ΔΝΤ, στην αστική τάξη της χώρας, στους πολιτικούς υπηρέτες τους που κυβέρνησαν και κυβερνούν ακόμα, στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, αλλά και στους πρόθυμους συμμάχους τους, στα κάθε είδους αναχώματα και αναχωρητές της ταξικής πάλης.
Να τους καταστήσουν αδύναμους να ψηφίζουν αντιλαϊκούς νόμους, να αρχίσει να ξετυλίγεται το κουβάρι της αλλαγής στο συσχετισμό δύναμης μέσα στο λαό και τη νεολαία, σε κοινωνικό επίπεδο, με τη δύναμη των αγώνων και της ταξικής οργάνωσης, σε κάθε τόπο δουλειάς, μόρφωσης, εκεί που κρίνεται τελικά και η δυναμική των εξελίξεων, για να επιβάλουν η ίδια η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα και η νεολαία μέσα εδώ, την εναλλακτική λύση, τη διέξοδο από την καπιταλιστική κρίση σε όφελος του λαού, με λαϊκή εξουσία και οικονομία, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό».
Στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό η μόνη ελπίδα
Στη συνέχεια, ο Δ. Κουτσούμπας αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα και τα οφέλη από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό της παραγωγής και της οικονομίας. Μίλησε για την ανάπτυξη του εργατικού λαϊκού ελέγχου, την αποδέσμευση της χώρας από ΕΕ και ΝΑΤΟ που θα διαμορφώσει ευνοϊκούς όρους για τη σύναψη επωφελών διεθνών σχέσεων συνεργασίας, και χαρακτήρισε αναγκαιότητα για την ευημερία του λαού την επικράτηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας.
Κατέληξε: «Ο αιώνας που διανύουμε είναι αιώνας ανασύνταξης και ενδυνάμωσης του εργατικού κομμουνιστικού κινήματος, αιώνας λαϊκών κινημάτων και εξεγέρσεων. Αιώνας στον οποίο ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός είναι η μοναδική ελπίδα, η μοναδική προοπτική που θα εμπνεύσει για την μεγάλη έφοδο ενάντια στον καπιταλισμό, που βρίσκεται στο ανώτατο και τελευταίο στάδιό του.
Το ΚΚΕ, εξοπλισμένο με τη μελέτη της τεράστιας πείρας της Ιστορίας του, αλλά και της Ιστορίας του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, διδαγμένο από τη μελέτη της πορείας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης τον προηγούμενο αιώνα, των αιτιών της αντεπανάστασης που οδήγησαν σε ανατροπή την πρώτη μεγάλη - και τις πρώτες δεκαετίες νικηφόρα απόπειρα - για την εδραίωση της νέας κοινωνίας, θα φανεί αντάξιο των παραδόσεων, των προσδοκιών που επενδύει ο ελληνικός λαός, αντάξιο της ιστορικής του αποστολής.
Αντλεί τη δύναμή του ταυτόχρονα από την πίστη στις αρχές του, στην κοσμοθεωρία μας, την επαφή του με το λαό, οι ρίζες του βρίσκονται βαθιά χωμένες μέσα στο σώμα του λαού, είναι ποτισμένες με το αίμα του, με το αίμα χιλιάδων μελών και στελεχών του. Με το παράδειγμά τους προχωράμε.
Η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος έχει εμπιστοσύνη στη νέα γενιά κομμουνιστών και κομμουνιστριών, στα μέλη και στελέχη της ΚΝΕ. Ετσι που να γίνονται πράξη οι στίχοι ετούτοι:
Κάποτε κείνοι κίνησαν
μα σε λίγο άλλοι έγιναν πρώτοι.
Με τη δύναμη και την ορμή των πρώτων
ξεπέρασαν τους πεθαμένους.
Ετσι κατακτήθηκε η κορυφή».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου